แตกร้าว

... ... ...

ชีวิตที่เหมือนคิวบิคเนื้อแก้ว

ใส หากร้าวร้ายและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน

ถูกบิดแล้วบิดเล่าด้วยความเมามัน

บิด ...จนหารอยประสานไม่เจอ

พยายามบิดกลับไปกลับมา หากยิ่งสับสน

บิดกลับไปที่เก่า หากไม่มีอะไรเหมือนเดิม

บิดกลับไปอีกมุม หวังจะเจอหนทาง กลับยิ่งยุ่งเหยิง

ยามนี้ เขารู้แล้วว่าออกจะเล่นเลยเถิดมากเกินไป

...มากเกินไป

...จนอาจสายเกินไป

เขาเริ่มอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ

แต่ใครเล่าเลยจะรู้ ว่าชีวิตนั้นอยากร้องไห้ยิ่งกว่า

เจ้าของร่างที่ไร้แล้วซึ่งสติ กับคิวบิคที่ถูกบิดไปจนยากจะคืนสู่สภาพเดิม

ยามไร้แล้วซึ่งหนทาง จึงเงยหน้าก่นด่าฟ้าและโชคชะตา ใยเล่นตลกร้ายกับเรา

คิวบิคในยามนี้ หกใบหน้าล้วนเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา

ทุกใบหน้าสบตาผืนดิน

สายฝนเทกระหน่ำจากท้องฟ้าราวกับจะซ้ำเติมอย่างไร้ชีวิตจิตใจ

หากยิ่งเทกระหน่ำมากเท่าใด น้ำตายิ่งถูกชะออกไป

...ชะออกไปอย่างชินชา

ฟ้าหลังฝน กลับมาสว่างกระจ่างอีกครั้ง

ใบหน้าทั้งเจ็ดกลับมาใสสะอาด

แม้นรอยขูดขีนบนเนื้อแก้วไม่อาจจางไป

...จะคงอยู่เช่นนั้นตลอดไป

หากยามนี้ ...เขาจะค่อยๆบิดมันใหม่อีกครั้ง

บิด ...เพื่อหารอยประสานให้เจอ

...อาจไม่มีวันที่จะคืนกลับสู่สภาพเดิม

...แต่เมื่อเริ่มแรกที่ตัดสินใจบิด

...เขาเองก็รู้แล้วว่า อาจไม่มีสามารถกลับมาสู่วิถีทางเดิมได้อีกต่อไป

...แต่เขาก็ตัดสินใจบิดมัน

...บิด ...ด้วยความเต็มใจยิ่ง

ครั้งนี้ ...เขาจึงบิดมันใหม่อีกครั้ง

พร้อมกับหกใบหน้าที่เริ่มสลับตำแหน่งอีกครั้ง

แม้จะสูญเสียมาแล้วหนึ่งครั้ง ...และอาจต้องเสี่ยงอีกหลายครั้ง

... ... ...

แต่เขาก็เลือกแล้วที่จะบิดมัน