ยามสาย...

ย่อมยากที่จะมองหาหยาดน้ำค้าง

บางเรื่องราวอย่ารอจนสายแล้วค่อยตระหนักรู้ถึงคุณค่า

เพราะเมื่อถึงเวลานั้น ...

เราอาจได้ดื่มกินความเศร้า เจ็บปวดแทนความรื่นรมย์

ชีวิตเมื่อจ่อมจมอยู่กับความคิดฝัน

หรือตกอยู่ในภวังค์ของอดีต

โดยไม่มิได้ใส่ใจมองว่าเวลาเคลื่อนผ่านไปนานเท่าใด

และสรรพสิ่งเคลื่อนไหว เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง

ปล่อยให่ช่วงขณะที่ควรจะได้เก็บเกี่ยว

สร้างคุณค่าที่ดีงามเลยผ่านไป

เหมือนการกวาดสายตาหา “น้ำค้าง”   

ในยามสายที่ย่อมเปล่าประโยชน์ 

ที่บางทีแม้แต่ร่องรอยเราก็ไม่อาจได้พบเห็น

จะมีประโยชน์อันใดที่เราจะทอดชีวิตยู่กับค่ำคืนของอดีตที่ปวดร้าว

โดยปล่อยให้ “ยามเช้า” ของชีวิตเคลื่อนผ่านเลยไป

โดยมิได้สร้างคุณค่าใดใดให้เกิดก่อ

บางเรื่องราวแม้จะย้อนคิดได้

แต่อย่างไรก็ไม่อาจย้อนไปแก้ไข

อย่าตระหนักในวันที่เราทำได้เพียงเยียวยาอดีต

และโอกาสที่เราควรจะได้ทำในสิ่งที่ควรทำนั้นเลยผ่านไปแล้ว 

บางทีเราอาจหลงลืมไปว่า

ช่วงเวลาหนึ่งๆของชีวิตใช่จะยาวนาน

เมื่อผ่านแล้วย่อมผ่านเลย

เพียงให้เวลาตัวเองได้ไตร่ตรอง

ว่าชีวิตเราละเลยที่จะใส่ใจ หรือให้สิ่งที่ดี แก่ใคร หรือสิ่งใดไปบ้าง

แล้วทำทุกสิ่งอย่างเท่าที่ปัจจัยของชีวิตขณะนั้นๆ จะทำได้ 

อย่าปล่อยให้วันเวลาเลยผ่าน

แล้วให้ชีวิตเป็นดั่ง ...  

การมองหาหยาดน้ำค้างในยามสาย... 

"ขึ้นชื่อว่าเป็นคนแล้ว ทำอะไรต้องหมั่นพยายามทำไป จนกว่าชีวิตจะสิ้น

ผลดีที่จะได้ก็บังเกิดขึ้นแน่นอน..."

[ พระมหาชนก ]