ในมุมมองของผู้ที่เรียนภาษามือไทยขั้นต้น  วันนี้จะหยิบยกธรรมมะ (มาจากธรรมชาติ) จากภาษามือ  มาสรุปให้ฟังนะคะ

1  ภาษามือที่เกิดจากการเลียนแบบสิ่งของนั้น ๆ เช่น โต๊ะ ก็ทำมือเป็นรูปโต๊ะ วาดเป็นสี่เหลี่ยม

2  นำจุดเด่นมาเรียกแทน เช่น แมว  ก็จีบมือเป็นรูปหนวดแมว

3  นำความรู้สึกของคนมาเป็นชื่อเรียก เช่น อาการสั่น  แทน คำว่า เย็น หนาว

4  คำบางคำใช่ท่าทางประกอบเหมือนกัน  แต่ถ้าสีหน้าแตกต่าง ความหมายก็แตกต่าง เช่น  หน้าสวย หน้าหล่อ  ถ้าทำสีหน้าเหม็น ๆ  ก็คือไม่หล่อ ไม่สวย

5  คำบางคำคิดขึ้นจากสมการหลายชั้น  หรือ หมดมุกว่าจะใช้คำอะไรดี  เช่น วันอาทิตย์  ก็จะทำมือ เช่นเดียวกับสีแดง  ก็สีแดงเป็นสีประจำวันอาทิตย์ นิน่า

6  คำบางคำ ปัจจุบัน ก็ต้องคิดตัดทอนให้ง่ายขี้น คงเป็นวิวัฒนาการของภาษาทั่ว ๆ ไป อาจารย์ก็จะบอกว่าเมื่อก่อนเรียกอย่างนี้ ปัจจุบันเรียกอย่างนี้  ก็ดูเข้าใจง่ายขี้น

7 คำบางคำ ใช้สัญญลักษณ์ของตัวอักษรมาประกอบ เช่น จังหวัด นนทบุรี  ก็ทำมือ นอหนู 2 ตัว

8 บางคำก็ไม่รู้ที่มา  ว่าทำไมถึงทำท่าทางอย่างนี้  เช่น บ้าน จะเอาปลาย4 นี้ว กระทุ้งที่แก้ม 

ผู้ที่คิดค้นภาษามือ ช่างเก่งเสียนี้กระไร

ได้เรียนภาษามือ มีความรู้สึกว่า ทำไมภาษาไทย ช่างมีคำเหลือเฟือ ฟุ้มเฟื่อย  มากมาย ซะจริง ๆ  เวลามาทำภาษามือ ก็เข้าใจเช่นเดียวกัน  ภาษามือน่าจะเหมาะสำหรับคนที่ไม่ค่อยพูด เบื่อพูด  หรือ ครอบครัวใด ทะเลาะกันบ่อย หากไปเรียนภาษามือ  คงจะรักกันขึ้น เพราะพูดน้อยลง เข้าใจมากขึ้น

เหลือเวลาเรียนอีก ครั้ง  แล้วก็ต้องสอบแล้วล่ะ

ถ้าคนหูหนวกคนไหนต้องการเพื่อนคุย แบบมือสมัครเล่น ติดต่อมาได้นะคะ