• ทอรุ้ง
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : [email protected]
  • วันที่สร้าง : 2008-10-03
  • จำนวนเรื่อง : 10
  • จำนวนผู้ชม : 85157
  • ส่ง msg :
  • โหวต 12 คน
ทอรุ้ง
ถักทอ ต่อฝัน เพื่อวัน รุ้งงาม
Permalink : http://www.oknation.net/blog/15155645151
วันศุกร์ ที่ 4 กันยายน 2552
Posted by ทอรุ้ง , ผู้อ่าน : 2364 , 13:30:34 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตามหาดวงใจเล็กๆ   "แม้จะเป็นแค่หมา แต่มีค่าต่อความรู้สึก" 

15 สิงหาคม 2552 เวลา  18.30 น.
หลังจากอัพเอนทรี่ (แม่...น้ำตา...และความรัก) เสร็จไปอย่างสมบูรณ์ดังตั้งใจ
จึงพาน้องแป้ง(หมาน้อยน่ารัก) มาขี่รถเล่นรอบเมือง และออกกำลังกายตามประสา ซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของเรา เย็นนี้อากาศอบอ้าว ครึ้มๆเหมือนฝนใกล้ตก บรรยากาศหดหู่ชวนเหงาเสียจริงๆ ดีนะ ที่ยังมีน้องแป้งเป็นเพื่อนไปไหนมาไหนด้วย ไม่เช่นนั้น โลกของฉันคงเป็นสีเทาเหมือนกับบรรยากาศของวันนี้แล้วกระมัง .....

"น้องแป้งเราไปเล่นบ้านยายกันดีกว่า หนูนั่งดีๆนะลูก"

 ขี่มอร์ไซค์ไปใจก้อคิดไปถึงเรื่องงาน หากได้งานทำที่กรุงเทพฯ น้องแป้งจะอยู่อย่างไร  คงต้องฝากแม่ไว้ก่อน เข้าที่เข้าทางแล้วค่อยกลับมารับ ใช้ช่วงเวลานี้อยู่กับเขาให้มากๆ  เพื่อซึมซับความรู้สึกดีๆ ที่เคยอยู่ร่วมกันมาถึง 6 ปี ไม่เคยมีสิ่งใดที่อยู่กับฉันได้นานขนาดนี้เลย กลายเป็นสายป่านแห่งความผูกพัน ต่อสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "หมา" ฉันเลือกที่จะเทใจให้อย่างเต็มที่และดูแลอย่างดีที่สุด น้องแป้งเอ๋ย หนูโชคดีมากรู้ไหมที่ได้หัวใจรักของฉัน เพราะหากสิ่งใดที่ฉันได้เลือกแล้วที่จะรัก  ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งอย่างเด็ดขาดแม้สิ่งนั้นจะเป็นอะไรก้อตาม .... จนไม่กล้าแม้แต่จะนึกถึงวันที่ต้องได้จากกัน ......   แล้วเหตุการณ์ที่ไม่กล้านึกถึง  ก้อเกิดขึ้นจนได้ .......

เสียงใส (แต่ไม่สาว) จากปลายสาย.....
"จะมากินข้าวที่บ้านหรือเปล่าลูก   ถ้ามา    แวะรับแม่ที่ตลาดด้วย แม่จะให้พาไปทำธุระ"   
 "ได้ค่ะ ไม่เกิน 20 นาทีถึง"
ระหว่างทาง แม่บอกว่าวันนี้ไม่ได้ทำกับข้าวนะ เดี๋ยวแวะซื้อกับข้าวข้างทางก่อน "จอดตรงนี้แหละลูกรถเยอะไม่ต้องขี่ข้ามไปหรอก เดี๋ยวแม่ลงไปซื้อเอง"
"ไม่เป็นไรหรอกแม่ สายตายิ่งไม่ค่อยดีขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวเลี้ยวไปซื้อด้วยกัน" (ร้านกับข้าวจะอยู่อีกฝั่งของทางกลับบ้าน) ถนนเส้นนี้จะมีแต่รถที่ขับด้วยความเร็ว

จอดรถซื้อกับข้าวอยู่ น้องแป้งก้อกระโดดลงดมนั่นนี่ตามประสาหมา   ฉันนั่งรออยู่ที่รถ แม่ซื้อเสร็จขึ้นนั่งซ้อนท้ายเรียบร้อย แล้วบอกว่าดูรถดีๆนะ รถมันเยอะ ฉันก้อหันหลังมองดูแต่รถเพื่อรอจังหวะ    กอรปกับความเคยชินหากมันได้ยินเสียงสตาร์ทรถ มันจะกระโดดขึ้นเองอย่างไม่ต้องเรียก แต่ครั้งนี้  น้องแป้งยังไม่ขึ้นรถ  ฉันประมาทเกินไป  ไม่ควรคาดหวังอะไรมาก  ยังไงเขาก้อคือหมาอยู่ดี
ถนนว่าง รีบบิดมอร์ไซค์เพื่อข้ามไปอีกเลนส์ แม่ก้อชวนคุยไปเรื่อย  ขี่มาได้สัก 100 เมตร ไม่ไกลนัก รู้สึกโล่งๆวาบๆที่ขา ฉุกคิดขึ้นมาได้ อ้าว น้องแป้งยังไม่ขึ้นรถ ตายแล้ว !!!   ฉันลืมลูกสาวหรือนี่!!!    ยัยบ๊องเอ๊ย !!!    ลืมลูก    ฉันรีบขี่สวนเลนส์กลับไปทางเดิม   ภาวนาขออย่าให้น้องแป้งวิ่งตามมา เพราะเวลานั้นรถเยอะมากแต่ละคันล้วนขับด้วยความเร็วสูง  ฮือๆๆ น้องแป้ง ๆ จ๋า  อย่าเป็นอะไรนะ

ย้อนกลับไปยังร้านขายข้าวแกง  วิ่งลงไปอย่างหน้าตาตื่น หันซ้ายหันขวา

 "เห็นหมาหนูไหมคะ ?" 

แม่ค้าทำหน้างง ...     "อ้าว   ขึ้นรถไปแล้วไม่ใช่หรือ  ป้าไม่เห็นนะ"  

"น้องแป้ง  ๆ   อยู่ไหน   ลูก  ๆ"      ...   วิ่งเข้าไปหาหลังร้าน ร้องเรียกอยู่นานก้อไม่เห็น   โอ๊ย  ๆ    ทำไงดีล่ะนี่    หมาตัวแค่นี้มันจะไปไหนได้ไกล

หันไปยังถนนอีกฟาก    เห็นแม่ค้าขายผลไม้กวักมือเรียก    เธอ ๆ   มานี่ๆ   จะเล่าให้ฟัง  
"หมาน่ะ  มันวิ่งตามเธอ  ข้ามถนนมากับเธอ  มันวิ่งหูตั้งแบบไม่คิดชีวิตเลย  รถสิบล้อรถกระบะยังได้หลบให้ บุญของมันจริงๆที่หลบไปได้ มันวิ่งตามเธอไปติดๆ  ก้อนึกว่า  เธอคงอุ้มขึ้นรถแล้ว"

ถ้ามันพูดได้  คงร้องเรียกแล้วว่า   แม่ ๆ   รอหนูด้วย

ฉันรีบขี่รถออกตามหา  ร้องเรียกตามพงหญ้าข้างทาง  เผื่อน้องแป้งไปหลบอยู่  เรียกเท่าไหร่ก้อไร้วี่แวว   ท่ามกลางท้องฟ้ามืดมิดอาศัยแค่แสงไฟจากรถที่ผ่านไปมา
อะไรกันเวลาไม่กี่นาที  ระยะทางไม่กี่เมตร  มันจะวิ่งหลงไปทางไหน เป็นไปไม่ได้  ฉันขี่วนอยู่หลายรอบ  จะขี่ตามไปไกลๆ  ก้อพะวงห่วงแม่   ทิ้งแม่ไว้ที่ร้านขายข้าวแกง   เลยต้องขี่วนไปรับแม่ก่อน   แล้วค่อยไปตามหาด้วยกัน   ถามคนแถวนั้น   ได้ความว่า....  
 

"ตะกี้  ยายเห็นมันวิ่งไปมาอยู่หน้าบ้าน  ก้อคิดอยู่หมาใครหลงมา หมาตัวโตข้างทางรุมเห่าจะกัดเอา   รถก้อจะชน    กำลังจะออกไปดู ก้อมีรถมอร์ไซค์ลงมาจอดอุ้มไป  นึกว่าคงเป็นเจ้าของหมากลับมารับแล้ว" 

ฉันได้ยินแค่นั้นจึงรีบบึ่งรถตาม  ตามอยู่นานหลายกิโล  ไม่เห็นแม้แต่แสงไฟท้ายรถคันใดเลย  เวลาไม่กี่นาทีไม่น่าจะหายไปเร็วขนาดนี้  ต้องเป็นคนแถวนี้แน่นอน (สันนิษฐานไว้ก่อนการตามหาจะได้แคบขึ้น)   น้องแป้งหนูโดนอุ้มจริงๆหรือนี่   หนูหายจริงๆหรือลูก     ใครอุ้มหนูไป    ฮือๆๆ .....      แป้งอยู่ไหน  แม่ตามหาหนูไม่ถูกเลยลูก....  มืดไปหมดแล้ว


ย้อนกลับมายังบ้านคุณยายที่เห็นเหตุการณ์  เพื่อถามรายละเอียดอีกรอบ 

"นางเอ๊ย  มันเริ่มมืดแล้ว  ยายก้อมองไม่ค่อยเห็น  แต่พอลางๆว่า  น่าจะเป็นสองผัวเมียวัยกลางคนขี่มอร์ไซค์สีออกเข้มๆมาจอดอุ้มไป " (แค่นี้ค่ะข้อมูลที่ได้ )  แล้วเส้นทางนั้น มันเชื่อมโยงไปหลายหมู่บ้าน ตรงไปอีกไม่กี่กิโลก้อถึงสี่แยกบายพาส    อีก 4 ทิศเลยทีนี้  จะไปตามทางไหนดี   ค่ำแล้วด้วย   19.00  โดยประมาณ

ขณะนั้นประโยคที่ว่า   ทำหัวใจหล่นหาย  เป็นอย่างไร ไม่ต้องบรรยายเลยค่ะ ......  น้ำตาคลอเบ้า    นึกโทษถึงความสับเพร่าของตนเอง  ที่ช่วงนี้สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว (ใจลอยคิดหลายเรื่อง)  จนลืมหมา  จึงต้องมานั่งสติแตก เอาแต่ร้องไห้   คิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ   (แต่อย่างน้อยก้อยังดีที่น้องแป้งปลอดภัย ไม่โดนรถชน)

แม่พาไปหาผู้ใหญ่บ้าน   ให้เขาประกาศเสียงตามสายให้  เผื่อคนที่อุ้มไปอยู่บ้านเดียวกับเรา   ซึ่งก้อเป็นทางเลือกเดียวที่จะทำได้ในขณะนั้น นั่งรอจนดึกก้อไร้วี่แวว
"พรุ่งนี้เช้าค่อยหาวิธีกันใหม่  ดึกแล้ว  กลับบ้านเถอะลูก"  เสียงแม่ห่วงใย

ขณะที่ขี่รถกลับบ้านพร้อมคำถามว่า  ฉันต้องได้กลับบ้านคนเดียวโดยปราศจากน้องแป้งจริงๆหรือ  .... 

ร่ำไห้อย่างสะอื้นมาตลอดทางจนถึงบ้าน   เปิดประตูเข้าไป  บรรยากาศภายในช่างเงียบเหงา  ไม่มีใครให้พูดด้วย   ไม่มีสายตาคู่นั้นที่สบตากันอยู่ทุกวัน   ฉันจะนอนหลับได้อย่างไร  ลูกสาวฉันหาย
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เขายังอยู่ในอ้อมแขนฉันอยู่เลย   เราไม่เคยห่างกันแบบนี้  ...... 

ความเงียบบางครั้งก้อเป็นเพื่อนที่ดี  ทำให้เราดึงสติกลับคืนมา   เราจะมัวมานั่งฟูมฟายร้องไห้จนตาบวมไปครึ่งแก้มแบบนี้  จะไปมีประโยชน์อะไร   เตรียมร่างกายให้พร้อมรีบตื่นแต่เช้า หาวิธีตามหาน้องแป้งจะดีกว่า  .............   ฮือๆๆ   หลับทั้งน้ำตา  .....

รุ่งเช้า  อากาศสดใส แต่ใจแสนเศร้า เปิดประตูห้องนอนน้ำตาตกใน หากเป็นเวลานี้ ฉันเปิดประตูห้อง น้องแป้งจะวิ่งเข้ามาคลอเคลีย ถ้าเปรียบดั่งคน ก้อคงจะเป็นเข้ามาหอมแก้ม อรุณสวัสดิ์  ฉันจะอุ้มน้องแป้งลงมาจากชั้นบน เพื่อพาไปฉี่     .......     แต่เช้านี้  บ้านเงียบเหงา      ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว  ไม่มีสิ่งใดวิ่งมาหอมแก้มฉันเช่นทุกวัน     โอว    .......    ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

เห็นแค่จานข้าวที่ว่างเปล่า.....เหงาจับใจ

ด้านหลังของน้องแป้ง ยังน่ากอดเลยค่ะ

เข้าไปอาบน้ำ ล้างคราบน้ำตาจากเมื่อคืน น้ำตารอบเช้าไหลรินปะปน   และพูดกับตัวเองว่า  ต้องเข้มแข็งนะ   น้องแป้งยังไม่ตาย เรายังมีโอกาสได้เจอกัน (อำเภอวารินชำราบ) กี่ตารางเมตร ฉันจะไปให้ครบ ฉันต้องทำได้

น้องแป้ง รอแม่นะ   อย่าตรอมใจจนไม่ยอมกินอะไร  หนูต้องมีชีวิตอยู่รอแม่   แม่ไม่ได้ตั้งใจทิ้งหนู  แม่ต้องรับผิดชอบและหาหนูให้เจอ        นี่คือ   ความผูกพันที่ฉันพร่ำกับตัวเอง  

สักพัก  .....   ปลายสายจากแม่ที่แสนดี  ... " รีบมาเร็วๆ เพื่อนแม่โทรมาบอกว่า  มีหมาขนปุยสีขาว  ถูกรถเหยียบนอนตายอยู่กลางถนน ถัดจากบ้านเราไม่กี่กิโล    ไปดูซิว่า  จะใช่น้องแป้งหรือเปล่า  กลัวมันวิ่งหนีออกมาแล้วอาจโดนรถชน"      

ฉันรู้สึกหนาวใจขึ้นมาทันที    ใจสั่นระรัวและเวิ้งว้างสับสน   แหงนหน้ามองเบื้องบน...... 

ฟ้าจ๋า .....  หนูมีแค่น้องแป้งเป็นเพื่อนร่วมทาง  อย่าเพิ่งใจร้ายมาพรากน้องแป้งไปตอนนี้ได้ไหมคะ  ขอเถอะค่ะ !!!

ฉันบึ่งรถไปอย่างใจจดจ่อ  ต่อสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า    ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังตุบ ๆ   ๆ   ต้องไม่ใช่น้องแป้ง  ต้องไม่ใช่    ไม่ใช่   ๆ    ๆ  

ซากหมาสีขาวนวล   ขนหยิกฟู  พันธุ์พุดเดิ้ล   นอนตายไส้ทะลัก  ท้องเป็นรอยช้ำสีม่วงจากการถูกกระแทกอย่างแรง   น่าสงสารเหลือเกิน .......หนูคงเจ็บและตกใจอย่างที่สุด

 หนูเป็นลูกใครหนอ เจ้าของหนูจะรู้หรือเปล่าว่าหนูถูกรถชน  จนไร้ลมหายใจแล้ว ......

ในความโล่งใจที่ไม่ใช่น้องแป้งผสมความสงสาร  ต่อเจ้าหมาพุดเดิ้ลตัวนั้น  ....... มันโชคร้ายเสียจริงๆ 

เริ่มคิดหาหนทางตามหาน้องแป้ง จากคำสั่งของหัวใจ  อย่างจริงจัง
 
  น้องแป้งยังมีชีวิตอยู่   แม่จะหาหนูให้เจอ   แม่จะทำเต็มที่นะลูก  หากเรายังมีบุญต่อกัน  หากสิ่งนี้ถูกกำหนดมาแล้วว่า  "เป็นของของฉัน"  เราต้องได้กลับมาอยู่ด้วยกันนะลูก

สิ่งที่ทำเพื่อน้องแป้ง(วันแรก) 

นำรูปน้องแป้งใส่ข้อความแล้วไปถ่ายเอกสาร100 แผ่น ขี่รถขอติดภาพ  ตามหน้าร้านขายของต่างๆ รายทาง ,หน้าคลินิคสัตว์ที่มีอยู่เพียงสองร้านในละแวกนั้น ,ร้านเกมส์ ,มินิมาร์ท ,ตู้โทรศัพท์ ,และปั๊มน้ำมัน  ตกตอนเย็นเวลาเดิมของเมื่อวาน  ราวๆ18.00-20.00  มายืนหน้าบ้านคุณยายจุดที่น้องแป้งโดนอุ้ม เพื่อดักรอสองคนนั้นที่น่าจะใช้เส้นทางนี้ไป-กลับทุกวัน  ผู้หญิงคนเดียวยืนโบกรถอย่างทุลักทุเล   เพื่อแจกใบปลิวให้กับรถมอร์ไซค์(แทบทุกคัน)ที่ผ่านมา รถต่างวื่งสวนไปมาแบบเร็ว  เพราะไม่ใช่จุดที่รถจะจอดหรือชะลอ   งานนี้ใช้ใจส่งสายตาให้ผู้ผ่านทางเกิดคสามสงสัยว่ามายืนทำอะไร เผื่อเขาจะหยุดหรือชะลอบ้าง   ซึ่งก้อได้ผลอยู่   มีคนจอดรถลงมาถามเป็นระยะๆ   ฉันเอาใบปลิวให้เขาดู  บางคนพูดว่า "มาตามหาหมาเหรอหนู  ทำขนาดนี้เชียวหรือลูก  คงจะรักมากสินะ  มา  มา   เอามาให้ลุงหลายๆแผ่น ลุงจะไปช่วยแจก"  ขอบคุณค่ะ

          

   สิ่งที่เรารักไม่สามารถตีค่าเป็นเงินตราได้ แต่เพียงเพื่อดึงดูดความสนใจจึงต้องทำแบบนี้ค่ะ

สักพักคุณยายเจ้าของบ้านร้องถาม
  "เอาจริงเหรอลูก  ค่ำแล้วนะ  กลับบ้านเถอะ"
 "ไม่เป็นไรค่ะ  อยู่ต่ออีกหน่อยเผื่อวันนี้เขากลับบ้านค่ำ  เพราะเป็นวันอาทิตย์"  หรือไม่ เขาอาจจะ ไม่ได้ไปทำงานเลยก้อได้
"อืม... อยากยืนก้อยืน  เดี๋ยวยายจะยืนเป็นเพื่อน"    ทั้งคุณยายลูกชายคุณยายและเพื่อนลูกชาย สลับกันมายืนเป็นเพื่อนฉัน  เอาเก้าอี้และน้ำมาให้  ขอบคุณค่ะ

วันแรกไม่ได้บอกแม่ว่าจะมายืนแจกใบปลิว    เดี๋ยวแม่จะมายืนเป็นเพื่อน  อยากใช้ช่วงเวลานี้ตามลำพังเพียงคนเดียว   ไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะความสับเพร่าของฉันเอง 

ฉันยืนแจกใบปลิวอยู่จนถึง 2 ทุ่ม  กลับบ้านอย่างอ่อนล้า    นั่งทบทวนสิ่งที่ทำทั้งวัน   เหนื่อยทั้งกายและใจ    ไร้วี่แวว .....


หากคนที่อุ้มไปมีเจตนาจะขโมยล่ะ  ได้ยินเสียงตามสายหรือเห็นใบปลิวก้อเปล่าประโยชน์    ไม่สิ  เราต้องเชื่อในความดีของคน  ที่เขาอุ้มไปอาจเป็นได้ว่า  เห็นน้องแป้งเป็นหมาเล็ก กลัวถูกรถชน และข้างทางมีหมาเจ้าถิ่นตัวใหญ่อยู่เป็นฝูง  หากโดนรุมกัด คงน่าสงสาร  จึงอุ้มไปก่อน    เขาคงแค่อยากให้มันปลอดภัย    เฮ้อ...... หากเขาอยู่แถวนี้จริง สักวันต้องผ่านมาเห็น  และคงส่งคืนแก่ฉัน.......

                                      

                                 เอาภาพไปแขวนตามร้านขายของที่ตลาด  อ.วารินฯ


หลายเสียงที่ได้ยิน....      
" หมาน่ารักแบบนี้  ใครเห็นก้อต้องอุ้มไป  ไม่เอามาคืนให้โง่เหรอ"  
" แค่หมา  ทำไมต้องมาทำถึงขนาดนี้ "     
"รางวัลนำส่ง  2,000 -  ทำไมไม่ไปซื้อตัวใหม่เลย "

หลายคนที่มาคุยด้วย  บ้างสงสารและเห็นใจ  บ้างสมน้ำหน้า  หรือมองเห็นเป็นเรื่องตลก โอเวอร์ บ้า และไร้สาระ  

ห้ามความคิดใครไม่ได้ค่ะ   ใครจะว่าอย่างไรก้อช่างเถิด  ฉันรู้เพียงว่า  น้องแป้งคือดวงใจเล็กๆของฉันและเขาคือเด็กที่ต้องอยู่กับแม่  ไม่มีฉันมันจะไม่ค่อยกินข้าว  หงอย   และตรอมใจ  

บางครั้ง ต้องเดินทางไปอบรมที่กรุงเทพฯ    ฝากน้องแป้งไว้กับข้างบ้าน  เขาโทรบอกว่า   รีบกลับมานะ  หมามันไม่ยอมกินข้าว  จากที่จะไปเที่ยวต่อจำต้องรีบกลับ
ใช่ค่ะ  มันยุ่งยากหากต้องเดินทาง  แต่อย่างน้อย  ไปไหนมาไหน  น้องแป้งยังอยู่ในบ้าน  ยังปลอดภัย  (หมาเดี๋ยวมันหิวมันก้อกินเองแหละค่ะ)  แต่นี่ไปอยู่บ้านใครก้อไม่รู้   แปลกที่แปลกคน   เขาจะรักมันไหม  จะมีหมาใหญ่หรือใครรังแกหรือเปล่า   แป้งไม่ชอบเล่นกับเด็กเล็กๆ ที่ยังไม่ประสา เพราะเด็กคงคิดว่าแป้งคือตุ๊กตาจึงจับโยนเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว เขาเจ็บ    แล้วถ้าวิ่งหนีออกมาโดนรถชนล่ะ  สารพัดเรื่องที่คิด.....

เราผูกพันกันมากค่ะ  ไปไหนมาไหนด้วยกัน   ทั้งคนและหมานอนด้วยกันทุกคืน  ก้อมีกันอยู่สองชีวิต  คงสัมผัสถึงความรู้สึกได้นะคะ  .......

                                          

...ตัดขนใหม่ เตรียมตัวออกไปเที่ยว... 

ป่านนี้   หนูคงรอคอยแม่ไปรับ  ใจคงหวิว ...วาบ  ระส่ำระส่าย   หากหมาร้องไห้ได้  น้ำตาคงไหลพรากอย่างสะอื้นเช่นกัน   และฉันได้ยินเสียงน้องแป้งร้องไห้และเรียกหาทุกวินาทีเลยทีเดียว .....   โธ่ !!!   แป้งจ๋า     แม่จะหาหนูจนสุดความสามารถนะลูก 

อยากวัดใจกับความรักของตัวเองที่มีต่อสิ่งมีชีวิตเล็กๆเช่นนี้ดูซิว่า จะสามารถทำได้แค่ไหน
พลังแห่งความรักที่มีจะแสดงอานุภาพหรือเปล่า
กฏแห่งแรงดึงดูด  จากคนในครอบครัวและคนรอบข้างที่ส่งใจเรียกขวัญน้องแป้งให้กลับมา    จะเกิดขึ้นได้จริงหรือไม่  ขอทดสอบ

ความเชื่อของคนเก่าแก่ หากคนหาย ให้ก้มหน้าในหม้อนึ่งข้าวเหนียวแล้วหันไปทางทิศตะวันตกเรียกชื่อคนที่หายสามครั้ง  ทางบ้านทำให้ค่ะ 
คนคือสิ่งมีชีวิต น้องแป้งไม่ใช่คนแต่เขาก้อคือสิ่งมีชีวิต  ขอใช้วิธีนี้ด้วย คงไม่มีอะไรเสียหายกระมัง

                                                

พาไปเล่นน้ำที่หาดวัดใต้

ภาพนี้ขนตางอนยาว..... สวยไหมคะ

คืนดึก.....ใจหนาว.....ไร้ดาว     กลับยินแต่เสียงฟ้าร้อง   ให้แปลบหัวใจเป็นช่วงๆ 
น้องแป้งกลัวเสียงฟ้าผ่าเหมือนหมาพันธุ์เล็กทั่วไปที่ขี้อ้อนอ่อนโยนและบอบบาง เสียงนี้ดังทีไรมันจะวิ่งหางจุกตูดหาที่หลบ ฉันแบ่งปันไออุ่นให้ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวเมื่อเราได้อยู่ในอ้อมอกของสิ่งที่รัก

ฟ้าจ๋า......แกล้งฉันคนเดียวก้อพอ  อย่าแกล้งให้น้องแป้งตกใจเลย...  แค่นี้  เขาก้อใจหายมากแล้ว

สักพัก  ฝนห่าใหญ่ก้อตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง  กระชากหลังคาไปหลายหลัง  ราวกับว่า  จะไม่ให้เหลือสิ่งใดให้เห็นอีกเลย.....


ใบปลิวที่แจกไปกับสายลมของเมื่อวาน   สาล์นรักของฉันที่ติดอยู่รายทาง  คงไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย  ชายหญิงคู่นั้น ผ่านมาคงไม่ทันได้เห็น ในสิ่งที่ฉันสื่อถึง  
ไม่เป็นไร  ยังพอมีเงินเหลืออยู่บ้าง  จัดการทำใหม่เอาไปเคลือบให้ทนทานต่อดินฟ้าอากาศ 

ฉันจะมายืนรอน้องแป้งตรงจุดนี้ทุกวัน  ฉันพอใจที่จะทำแบบนี้  
แต่คงได้สักระยะหนึ่ง.....
เพราะฉันมีเวลาหาน้องแป้งเพียงแค่ 1 สัปดาห์ ต้องไปสอบและหางานทำ   ฉันเข้าใจดีว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราก้อต้องดำเนินชีวิตต่อไป  แต่ช่วงเวลานี้ขอทุ่มใจกับการหาดวงใจเล็กๆของฉันอย่างเต็มที่ เท่าที่มีเวลาอยู่และงบประมาณที่เตรียมไว้ อยากทำให้ดีที่สุดหากจะทำให้ความรู้สึกผิดลดน้อยลงไปบ้าง ให้สาแก่ใจที่ดูเหมือนละเลยต่อเพื่อนร่วมชีวิตที่บอกว่ารักดั่งลูกได้ถึงเพียงนี้ 

เคยได้ยินมาว่า   หากเราต้องสูญเสียสิ่งใดมักจะมีสิ่งใหม่เข้ามาทดแทน  ไม่ว่าจะเป็นสิ่งดีแค่ไหน  หากต้องแลกกับลูกสาวตัวน้อยของฉัน  ฉันขอไม่รับได้ไหม   ฉันมีความสุขแล้วที่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้ อยู่กับหัวใจรักที่บริสุทธิ์  โกหกไม่เป็น  ไม่ทำให้ช้ำใจ  ซื่อสัตย์ รักเราเฝ้าคอยเราเพียงผู้เดียว  และทำหน้าที่ในแต่ละวันของตนเองให้ดี  แค่นี้ฉันก้ออยู่ได้แล้วล่ะ  แม้จะสุขไม่เต็มที่ แต่ความสุขที่สุดอยู่ตรงไหน สำหรับฉันอาจได้แค่นี้  ก้อเพียงพอแล้ว  ....  

หากการทำดีไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน  แต่วันนี้อยากจะร้องขอ  จะได้หรือไม่ ???


สิ่งดีงามที่พอจะมีอยู่บ้าง  ขอส่งเป็นกุศลผลบุญให้ฉันมีโอกาสได้ดูแลน้องแป้งอีกครั้งได้ไหม ???

ไม่ว่าคนที่อุ้มไปมีเจตนาอย่างไร  ก้อขอบันดาลจิตให้เป็นเจตนาดี  หากเป็นคนดีและรักหมาคงต้องเข้าใจในหัวอกของผู้ถูกพลัดพราก 

ขอให้สาล์นรักของฉันที่ส่งไปกับสายลมและแสงแดดใจดี  วานส่งข่าวถึงชายหญิงคู่นั้น ให้รับรู้ถึงการตามหาสิ่งอันเป็นที่รัก และดลใจให้เค้านำกลับมาส่งสู่อ้อมอกของฉัน ไม่ว่าการรอคอยจะทรมานแค่ไหน แต่หากเรามีความหวังอยู่ในนั้น ฉันก้อมีความสุขที่ได้รอ ไม่ว่านานเพียงใดก้อจะรอ......

     

 ท้ายนี้...ภาวนาขอให้น้องแป้งอยู่รอดปลอดภัย  สักวันเราต้องได้กลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอีกนะ

......คิดถึงน้องแป้ง......

หากใช้หัวใจอ่าน จะไม่รู้สึกว่ายาว ...

และขอบคุณหัวใจทุกดวงที่เห็นค่าความรักครั้งนี้ของฉัน  .....  

แล้วพบกันใหม่ค่ะ  บล็อกเกอร์ที่รัก 

 

                    .......................................................................................  




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 46 (0)
จักรวาล วันที่ : 17/09/2009 เวลา : 13.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan

มีความสุขน๊ะครับทอรุ้ง..

เอนทรี่ต่อไปอาจชื่อ...เหมือนจะหลงทาง..โปรดติดตาม...

ความคิดเห็นที่ 45 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 17/09/2009 เวลา : 10.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จักรวาล--- คาดว่าวันนี้เสร็จค่ะ
ข้าวเช้าพรุ่งนี้ยังไม่ได้กิน

ความคิดเห็นที่ 44 (0)
จักรวาล วันที่ : 16/09/2009 เวลา : 12.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan

แวะเข้ามาทุกวัน..

คอยดูว่าอัปหรือยัง..

กินข้าวยัง..

พี่อิ่มแล้ว..

ความคิดเห็นที่ 43 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 16/09/2009 เวลา : 11.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จักรวาล---อยู่ทางนี้สบายดีเจ้าค่ะ
อุ่นกาย+ใจ แม้ไม่ร่ำรวย
มีความสุขแบบพอเพียง เท่านี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ

วันนี้หากไม่มีธุระอื่น น่าจะอัพเอนทรี่เรื่องน้องแป้งเสร็จ
อย่าลืมติดตามนะคะ (ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ)

ความคิดเห็นที่ 42 (0)
จักรวาล วันที่ : 15/09/2009 เวลา : 18.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan

แค่คิดถึง...แวะมาหา มาถามข่าวน้องแป้ง

สบายดีน๊ะ.. (หมายถึงคุณทอรุ้งสบายดีหรือเปล่าครับ)

แว๊บ...

ความคิดเห็นที่ 41 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 15/09/2009 เวลา : 17.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จักรวาล--- ขอบคุณอีกครั้งในความห่วงใยเจ้าค่ะ (อิอิ)
น้องแป้ง ๆ ติ๊กต่อก ๆ ๆ แฮ่ะๆ

ความคิดเห็นที่ 40 (0)
จักรวาล วันที่ : 14/09/2009 เวลา : 08.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan


แค่คิดถึง...แวะมาหา มาถามข่าวน้องแป้ง

สบายดีน๊ะ..

ความคิดเห็นที่ 39 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 12/09/2009 เวลา : 15.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

ปอจู--- เดี๋ยวจะเฉลยนะคะ ขอบคุณมากในความห่วงใยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 38 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 12/09/2009 เวลา : 15.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

พิชญ--- สวัสดีค่ะ ^_^

ขอบคุณมากนะคะสำหรับกำลังใจและข้อคิดดีๆ
คนเราต้องมีช่วงผิดหวัง สมหวัง สุข เศร้าด้วยกันทั้งนั้น
แม้ดิฉันจะทรมานแค่ไหน สักวัน คงต้องผ่านช่วงเวลานี้ได้
นี่คือความเป็นจริงของมนุษย์ แต่คงต้องทำใจสักพักค่ะ

รู้สึกว่าคุณพิชญ กำลังล้าและเบื่อหน่ายบางอย่าง
เหมือนชีวิตกำลังเสียความเป็นตัวตน และโหยหาอิสรภาพรึเปล่าคะ ชาร์จแบตและพักผ่อนเพื่ออยู่กับตนเองบ้างนะคะ อาจท่องเที่ยวบ้าง จิตใจจะได้แจ่มใส
และสิ่งสำคัญ หาเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้ได้ อย่าหลงไปกับโลกมายา นึกถึงพ่อแม่ได้ผลนักแลค่ะ

ทองแท้ย่อมไม่กลัวไฟค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

ความคิดเห็นที่ 37 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 12/09/2009 เวลา : 15.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จ่าจินต์--- ขอบคุณที่แวะมาเติมไฟและห่วงใยค่ะ
ค่าฝากบ้าน(แพงนะคะ) แต่ไม่คิดเป็นเงิน
ขอเป็น ส่งเม้นท์ให้กันตลอดไป ได้ไหม (เอิ้กๆๆ)
โอเชะ ยูโน๊ 555++
เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ

ความคิดเห็นที่ 36 (0)
ปอจู วันที่ : 11/09/2009 เวลา : 21.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Paojoo1974
มีไม่กี่ชาติบนโลกใบนี้ที่มี  "ภาษา (พูดและเขียน) เป็นของตัวเอง"และเราคือหนึ่งในนั้น...ภูมิใจมั้ยคะ...?? (ชมรมรักษ์ภาษาไทย)

สวัสดีค่ะ .. ทอรุ้ง
..
เป็นยังไงบ้างคะ ..
หาเจ้าตัวเล็กเจอรึยัง .. ??
ขอให้ พบกัน ไวไว นะคะ
ป่านนี้คงคิดถึงเราแย่แล้วล่ะค่ะ ..

ความคิดเห็นที่ 35 (0)
พิชญ วันที่ : 11/09/2009 เวลา : 12.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/724room
ตัวเลข / เวลา / ความคิด / และ จิตอิสระ ( ( ในห้อง ๗๒๔ ) )


..............................................................................

ถึง คุณทอรุ้ง

ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ

" โลกทุกวันนี้ล้วนมากมายด้วยกิเลสตัณหา
หากไร้ซึ่งธรรมะในใจ อาจดำดิ่งสู่ก้นเหวแห่งปีศาจได้ง่าย
ธรรมะช่วยขัดเกลาจิตใจให้ใสสะอาดค่ะ "

- ทุกวันนี้ พยายามต่อสู้กับกิเลสในใจทุกวันครับ
จริงๆอย่างที่คนเคยบอกผม ทำดีทำยาก ทำชั่วทำง่าย จิตใจเรามักไหลลงสู่ที่ต่ำได้ง่ายกว่าจะยกระดับให้จิตสูงขึ้น

ทุกวันนี้ รู้สึกตัวเองขี้เกียจมากๆ ไม่กระตือรือร้น ไฟในการพัฒนาตัวเองอ่อนแรงไปเฉยๆ ( หัวถึงหมอน หลับเป็นตาย ) ..ชักกลัว อนาคตว่าตัวเองจะถูกกระแสธารา พัดผ่านไปอย่างกอสวะจังเลย ( กลัวจริงๆนะเนี่ย)

...........................................................................
รักเล็กๆแต่ยิ่งใหญ่.....กับวันเวลาที่หายไป
http://www.oknation.net/blog/15155645151/2009/09/04/entry-1/comment#read

ครบ ๑ สัปดาห์แล้ว
หวังใจว่า น้องแป้งของคุณ คง ได้กลับมาสู่อ้อมกอดของคุณ แต่ถ้าไม่ ก็ขอให้ เค้าปลอดภัย อยู่กับคนที่ดูแลเค้าได้ ..

คุณเชื่อไหม บางที ฟ้าก็ส่งบททดสอบอย่างไม่ยุติธรรม ให้เราเรียนรู้อยู่เสมอ

ความคิดเห็นที่ 34 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 10/09/2009 เวลา : 17.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด[email protected]


มาชวนไปดอยวาวี..
เสาร์นี้ยาวถึงอังคารโน้น
.ฝากบ้านด้วยหละกัน
.ทอรุ้ง.
ผุ้หญิงมีฝัน..

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 10/09/2009 เวลา : 17.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จักรวาล---ยังคงติดตามอยู่เช่นนั้น แค่ยินเสียงปลายสายจากคนไม่รู้จัก ใจก็มีความหวัง ฉ่ำชื้น และไปตามเสียงนั้น
สุดท้ายก็ไม่ใช่น้องแป้ง...
ขอบคุณในความห่วงใยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 10/09/2009 เวลา : 17.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

พลอลึ---ขอบคุณค่ะ
และขอให้แรงอธิษฐานบันดาลผล

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 10/09/2009 เวลา : 16.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

อะหนึ่ง---หากคุณอะหนึ่งเห็นน้องแป้งจะไม่กลัวค่ะ
น้องแป้งน่าร้ากกก(อีหลีๆ)

ภาวนาให้เขาได้อยู่กับคนที่รักหมาได้สักครึ่งนึงที่ฉันรักก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ

ขอบคุณมากนะคะ สำหรับกำลังแรงใจขอส่งถึงน้องแป้งละกันค่ะ หวังสักวันคงได้ชิดใกล้อีกครา...

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 10/09/2009 เวลา : 16.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จ่าจินต์--- อ่ะแน่ะ ๆ ชื่อเหมือนใครเหรอคะพี่จ่า...
อ่านเรื่องนี้ด้วยหัวใจ ขอบคุณมากค่ะ
เทคแคร์ ยู ทู เช่นกันค่ะ
ยังไม่ลืมที่สัญญาไว้ค่ะ สักวัน ...

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
จักรวาล วันที่ : 08/09/2009 เวลา : 08.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan

ได้ข่าวน้องแป้งบ้างหรือยังครับ..

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
พลอลึ วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 23.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plolee06
บรรยากาศที่เป็นจริง มิใช่สิ่งที่เพ้อฝัน

เศร้าครับ
ภาวนาหาเจอนะครับ

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
อะหนึ่ง วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 22.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mindhand
  อะหนึ่ง    คิ ด เ ขี ย น...พ อ สั ง เ ข ป  

หลายวันแล้ว ได้น้องแป้ง กลับคืนมาหรือยังครับ
ขอให้ได้น้องแป้งกลับมาสู่อ้อมรักของทอรุ้ง
หากแม้นไม่กลับมา ก็ขอให้น้องแป้ง
ได้อยู่กับคนที่รักสุนักจริงๆ

อ่านแล้วซึ้ง ถึงแม้นผมจะเป็นโรคกลัวสุนัขมากๆ
+V1 เป็นกำลังใจจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 17.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด[email protected]


มาอ่านช้าๆ..
อ่านด้วยหัวใจจ่า..
ทอรุ้ง...
ชื่อเหมือนใครหนอ...
รุง้ทอ...
เทคแคร์..

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 17.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

plejang--- สวัสดีค่ะ ^_^
เป็นครอบครัวใหญ่เลยนะคะเนี่ย
คุณเปิ้ลคงเลี้ยงมานาน สัมผัสได้ถึงความรักความผูกพัน
และความเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการสื่อกับเรา
แสนดี ป๊อกกี้ แฮปปี้และบ๊อบบี้
เขาพูดได้นะคะ มองตาก็เข้าใจแล้วค่ะ (อิอิ)
เรียกว่า "ภาษาใจ" กระมัง

ดีใจและอบอุ่นนะคะ เจอคนรักหมาอีกแย้วววว

ขอบคุณสำหรับแรงใจที่ส่งถึงน้องแป้งค่ะ

ยิ้มแล้วนะคะ คืบหน้าอย่างไรจะส่งข่าวนะ
ขอบคุณมากค่ะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 17.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

ผีเสื้อพเนจร--- ความรักนำทาง เชื่อว่า สักวันคงหาน้องแป้งเจอค่ะ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
plejang วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 11.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plejang
::  Plejang  ::  + + ... ข อ ใ ห้ รั ก จ ง เ จ ริ ญ ....+ + ::

สวัสดีคะ...

อ่านไปขอบอกว่าแอบน้ำตาซึมไปงะ...เปิ้ลเข้าใจถึงจิตใจเลยคะ เพราะว่าอะไรรู้มั้ย.
เพราะว่าเปิ้ลก็เลี้ยงน้องหมาเหมือนกันจ๊ะ...
เปิ้ลเลี้ยงพุดเดิ้นคะ..มี 4 ตัว มีน้อง แสนดี ป๊อกกี้ แฮปปี้และบ๊อบบี้...

ขนาดเปิ้ลมาไกล้บ้าน เปิ้ลยังคิดถึงน้องหมาเปิ้ลเลย ....

เมื่อวันจันทร์ที่แล้ว เปิ้ลโทรกลับบ้านไปหาแม่...แม่คุยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีเลยถามแม่ว่า..เป็นอะไรหรือเปล่า..แม่ร้องไห้มาจากปลายสายบอกว่า เปิ้ลไม่รู้ happy เป็นอะไร มันจะตายหรือเปล่าก็ไม่รู้ เมื่อคืนมันชัก และตา มองไม่เห็น เดินชนโน้นนี่...เปิ้ลได้ยินก็รู้สึกไม่สบายใจร้องไห้ตามแม่อีก..ถามแม่ว่าแล้วตอนนี้ happy อยู่ที่ไหน แม่บอกว่าขับรถตะเวณหา ร.พ.สัตว์จนถึงเที่ยงคืนกว่าจะได้ ต้องไปถึงพัทยาแนะ..ตอนนี้อยู่ รพ. กับคุณหมอ เปิ่ลบอกกับแม่ว่า รักษาให้หายนะ เสียเท่าไหร่เปิ้ลก็ยอม เพราะว่า มันพูดไม่ได้แต่มันก็เป็นสิ่งมีชีวิตจริง ๆ และคะ..แม่บอกว่าตัวอื่นๆ พยายามเหมื่อนจะบอกแม่ว่าน้องhappy ไม่สบายนะ แล้ว happy ก็อาการหนักมากวันนั้น...อยู่ ร.พ.ตั้ง 3 วันแนะ..เมื่อวันศุกร์ที่แล้วเปิ้ลกลับไปบ้าน น้อง happy อาการดีขึ้น..เปิ้ลกลับไปถึงเปิ้ลก็เรียกเค้า เค้าเข้ามากอด แล้วมองหน้าประมาณจะพูดว่า "แม่ หนูไม่สบายจ๊ะ แต่หนูหายแล้วตอนนี้ ดีใจที่แม่มา" แล้วก็เลีย ๆๆๆ ((แบบว่าเปิ้ลเข้าใจว่าถ้ามันพูดได้มันต้องพูดแบบนี้แน่ ๆ คะ...ถ้าคนที่เค้าไม่ได้เลี้ยงน้องหมา เค้าต้องหาว่าพวกเราบ้า แน่ๆ เลย )) เฮ้อ...เห็นน้อง happy หาย และตัวอื่น ๆ สบายดีเปิ้ลก็ดีใจจ๊ะ..

เรื่องนี้ที่เขียนไม่ยาวเลยคะ..เปิ้ลอ่านตลอดเลย...เปิ้ลขอส่งแรงใจให้น้องแป้งกลับมาอย่างปลอดภัยเนอะ...บางคนเข้าไม่เข้าใจหรอกว่า น้องหมา ที่เราเลี้ยงมามันผูกพัน...กับเราเนอะ...ถามว่าซื้อตัวใหม่นะได้มั้ยกับเงิน 2000 ซื้อได้อยู่แล้ว แต่ความรู้สึก ความรัก ความผูกพันที่เรามีกันเนี้ยซิ ...มันแลกไม่ได้กับเงิน 2000 เลยว่ามั้ยคะ...

ขอเป็นกำลังใจให้นะ..และขอให้เจอน้องแป้งคะ...เข้มแข็งนะ.....ยิ้ม ๆ ๆ น้องแป้งต้องกลับมาแน่นอน....((เห็นน้องแป้งแล้ว แอบคิดถึงความน่ารักของน้องแป้งเลยจ๊ะ))

ถ้าน้องแป้งกลับมาได้แล้วส่งข่าวบอกเปิ้ลด้วยนะ...เป็นห่วงจ๊ะ..

เปิ้ลจังคะ

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 07/09/2009 เวลา : 08.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

ยังไม่เจออีกเหรอเนี่ย
พยายามต่อไปนะครับ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 17.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จักรวาลและเอกภาพ--- แหม ท่านทั้งสองเข้าใจกันดีจังเลยนะคะ (มีแต่ดิฉันกระมังที่ไม่เข้าใจคนเดียว)
ลึกมากมันขึ้นยากค่ะ (ซะงั้น)

หากการใจลอย สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นั่นหมายถึงการหายไป...(น่าจะใช่) อิอิ
จึงต้องรีบดึงตนเองออกมาจากภวังค์บางอย่าง ....
เพื่อมุ่งสู่ความเป็นจริงในวันนี้ หาวิธีจัดการกับสิ่งที่อยู่ครงหน้าอย่างมีสติ เพื่อความหวังของวันพรุ่งนี้เป็นจริง
ได้น้องแป้งกลับมา จากการกลับมาของเจ้าของเช่นกัน

น้องแป้งถูกอบรมมาอย่างดี ไม่หนีตาม(ช) หรอกค่ะ:

ขอบคุณท่านทั้งสองที่แวะมานะคะ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 17.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

tatuk--- ดิฉันก็หวังไว้เช่นนั้นค่ะ เชื่อมั่น ศรัทธา ค้นหาอย่างมีสติ ... กฏแห่งแรงดึงดูดน่าจะมีจริงนะคะ
ขอบคุณที่แวะมาค่ะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 17.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

chedtha---ไม่ได้รู้สึกเลยว่า หมาแมวในบ้านเป็นเพียงสัตว์เลี้ยง รู้สึกเหมือนว่า....เป็นใครคนหนึ่งในร่างของหมา ในร่างของแมวซะมากกว่าครับ

ชอบประโยคนี้มากค่ะ เพราะคิดแบบนี้ จึงต้องตามหาอย่างสุดความสามารถ ดีใจนะคะที่ได้เจอคนที่รักหมา
อย่างน้อยก็เข้าใจในความรู้สึก

เขาอยู่กับเรา ตอบแทนเราด้วยการทำตัวน่ารัก ซื่อ
ไร้เดียงสา ให้ความรักที่บริสุทธิ์ เพียงเท่านี้ก็คุ้มค่ากับการดูแลค่ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
เอกภาพ วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 15.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

มาขยายความคอมเม้นท์ครับ ขอบคุณท่านจักรวาลที่แก้ต่างให้ตรงใจยิ่ง
หากมองในความรู้สึกน้องแป้ง เค้าอาจจะไปเที่ยวเล่นหาหนุ่มๆก็ได้ แต่คุณทอรุ้งอาจเป็นฝ่ายกลับหายไปเอง..
เป็นมุมมองที่ต่างออกไปและน่าคิด ตามประสาคนชอบคิดวิเคราะห์เจาะลึก แฮ่ะๆ

เหมือนผมจะเข้าใจหมานะครับ แต่ไม่ใช่หมาเด้อ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
tatuk วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 11.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tatuk
เรานี่แหละ ผู้ปกป้องชาติและราชบัลลังก์! 

ถ้าเราตั้งมั่นในสิ่งที่เชื่อนะ
ทำนองที่ว่า "เซื่อในสิ่งที่เฮ็ด เฮ็ดในสิ่งที่เซื่อ"
สักวันหนึ่งน้องแป้งจะกลับมา...


ความคิดเห็นที่ 16 (0)
chedtha วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 01.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chedtha
http://www.oknation.net/blog/chedtha3 (ภาพที่สวยงามในความทรงจำ)

ลืมบอกไปว่า....

ขอให้ได้พบน้องแป้งในเร็ววันนี้นะครับ
ขอให้น้องแป้งปลอดภัย และกลับมาอยู่กับคุณทอรุ้งเหมือนเดิม

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
chedtha วันที่ : 06/09/2009 เวลา : 01.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chedtha
http://www.oknation.net/blog/chedtha3 (ภาพที่สวยงามในความทรงจำ)


สวัสดีครับ คุณทอรุ้ง

เข้าใจความรู้สึกเลยครับ ว่า "หัวใจหล่นหาย" เป็นยังไง
ความรัก ความผูกพันที่มีให้กับ "น้องแป้ง"
อย่าว่าแต่เงินสองพันบาท ที่สามารถจะซื้อหมาตัวใหม่ได้เลยครับ
มากกว่านั้น ถ้าใครอุ้มน้องแป้งมาคืน ก็คงยินดีจะให้ไป ถ้ามีเงินพอจะจ่ายได้

เลี้ยงหมาเลี้ยงแมวไว้เป็นสมาชิกหนึ่งในครอบครัว
ยามเจ็บป่วยแต่ละครั้ง เสียเงินค่าผ่าตัดหลายหมื่น ก็ยังยินดีจะรักษา
ไม่ได้รู้สึกเลยว่า หมาแมวในบ้านเป็นเพียงสัตว์เลี้ยง
รู้สึกเหมือนว่า....เป็นใครคนหนึ่งในร่างของหมา ในร่างของแมวซะมากกว่าครับ

ผมก็รักหมาสุดหัวใจเหมือนกัน รักดั่งดวงใจเลย

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
จักรวาล วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 22.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan


หากใช้หัวใจอ่าน จะไม่รู้สึกว่ายาว ...


และขอบคุณหัวใจทุกดวงที่เห็นค่าความรักครั้งนี้ของฉัน .....
คุณเอกภาพคงหมายถึงท่อนนี้หรือเปล่า...

....หากใช้หัวใจอ่าน จะไม่รู้สึกว่ายาว ...

เข้านอนก่อนครับ..พรุ่งนี้เพื่อนร่วมง่านหยุดไปเลือกตั้ง อ.

บ.ต กันหมด ต้องไปทำงานครับ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 21.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

รวงข้าวฯ--- รอน้องแป้งได้เสมอค่ะ ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 21.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

เอกภาพ--- "น้องแป้งคงดีใจที่ได้เจ้าของกลับมาครับ"
งงค่ะ สับสนอะไรรึเปล่าคะคุณเอก

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
รวงข้าวฯ วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 20.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/roungkao

รอหน่อยนะครับ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
เอกภาพ วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 20.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ทำไมผมอ่านแล้วไม่รู้สึกว่ายาวนะ
ถึงแม้จะใช้ตาอ่านก็ตาม
น้องแป้งคงดีใจที่ได้เจ้าของกลับมาครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 11.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

ดินเดินทาง--- อ๋อ คุณดินเคยโดนหมากัดขาเหรอคะ
ถามมันไหมคะว่าขาดินอร่อยป่าว (หุ หุ) ล้อเล่น

ความทรงจำบางเรื่องก็ทำให้เราขยาดต่อบางสิ่ง
เหมือนดิฉันตอนเป็นเด็ก ไปเที่ยวสวนสัตว์กับเพื่อน
ลิงหลุดออกจากกรง แล้วตรงมาขย้ำที่หัวเพื่อนต่อหน้าต่อตาเลยค่ะ แย่งที่คาดผม(สีแดง)
หลังจากนั้นหากไปเที่ยวสวนสัตว์ครั้งใด จะไม่ใส่อะไรที่แดงๆเลยค่ะ โดยเฉพาะที่คาดผม

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 11.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

พิชญ---(ชีวิตคนเรา พบ เพื่อ จาก เป็นสัจธรรมแห่งชีวิต)
หากจากกันตามธรรมชาติที่ควรจะเป็นจะไม่เสียใจเท่าไหร่
เพราะช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันดิฉันได้ดูแลเขาอย่างเต็มที่
แต่ต้องจากกันเช่นนี้ ดิฉันรู้สึกผิดเหลือเกินค่ะ

จะเก็บวันเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน
และเรื่องราวแห่งการตามหา
ผนึกเป็นภาพความประทับใจอยู่ในความทรงจำที่สวยงามตลอดไปค่ะ

จะยังคงติดตามถามข่าวน้องแป้ง
ด้วยหวังว่าศรัทธาแห่งรักจะมีจริง

ชีวิตช่วงนี้มีแต่เรื่องเศร้า(แต่ซึ้งใจ)
หวังต่อไปคงมีเรื่องดีๆเข้ามาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ สำหรับกำลังใจ จะพยายามฝึกเขียนต่อไปนะคะ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 10.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

จักรวาล--- ดิฉันเชื่อว่าน้องแป้งรับรู้ค่ะ
(แต่ไม่แสดงออก)
เมื่อตัดสินใจเอาเขามาเลี้ยง
เขาคือสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัวค่ะ

คุณเอกภาพพักที่บ้านแม่ค่ะ (แม่ดูแลอย่างดี)
ตอนนี้เดินทางถึง อ.โขงเจียมแล้วค่ะ

ขอบคุณที่แวะมานะคะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ดินเดินทาง วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 07.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/din-travel

ดิน รักแม่นะ

แต่ดินกลัวหมา

เพราะ ดินโดนหมาตัวเอง ซะจมเขี้ยว

เป็นหมาตัวเดียวที่ได้ลิ้มรส ขาดิน ฮือฮือ

แบบว่า รักนะ...แอบอยู่ห่างๆๆ


ความคิดเห็นที่ 5 (0)
พิชญ วันที่ : 05/09/2009 เวลา : 00.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/724room
ตัวเลข / เวลา / ความคิด / และ จิตอิสระ ( ( ในห้อง ๗๒๔ ) )


................................................................................

ความผูกพัน กับ สิ่งที่พันผูก ลึกซึ้งเกินกว่าคนที่ไม่เคยรู้จักกับ สิ่งนี้ คงยากเข้าใจ ..

อดทน และรอคอย นะครับ ผมเชื่อว่า สิ่งดีๆ อาจเกิดขึ้นได้กับ สิ่งที่เรียกว่า ศรัทธา ..

น้องแป้ง อาจพลัดพรากจากคุณในสิ่งที่เห็นอยู่ แต่จริงๆแล้ว น้องแป้งก็ยังเป็นอยู่ในใจคุณเสมอครับ

ภาวนาให้ ศรัทธา คุณ กลายเป็นความจริง สมหวังดังที่คุณปรารถนา

แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ...

จงเก็บเกี่ยววันเวลาอันแสนสุขนั้น มาเติมจิตใจให้แจ่มใส ดีกว่า เป็นทุกข์ เพราะ เจ็บปวดกับ สิ่งที่จากไป
(ชีวิตคนเรา พบ เพื่อ จาก เป็นสัจธรรมแห่งชีวิต)

...........................................................................
เป็นกำลังใจให้ครับ
...........................................................................
ผมขอส่งไม้ต่อให้คุณได้ บรรยาย เรื่องดีๆ ประทับใจ ทั้งสุข เศร้า ต่อๆ กันไปนะครับ

พยายามต่อไป นะครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
จักรวาล วันที่ : 04/09/2009 เวลา : 22.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan

นอนก่อนน๊ะ...

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
จักรวาล วันที่ : 04/09/2009 เวลา : 22.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan


เข้าใจความรู้สึกแบบนี้ ..เวลาจะเยียวยาแต่มันลืมยากจ้า..

ถ้าน้องแป้งเขารับรู้ได้ เขาคงภูมิใจที่มีคนที่รักเขาพียงนี้..

...................

ได้ข่าวท่านเอกภาพไปพักที่บ้าน ท่านคงสบายดีน๊ะ..

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 04/09/2009 เวลา : 21.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

สวัสดีค่ะ คุณจักรวาล
ทำธุระเสร็จ กลับมาอ่านนะคะ
เม้นท์แรกจงเจริญค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
จักรวาล วันที่ : 04/09/2009 เวลา : 18.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan

เดี๋ยวกลับมาอ่าน..ธุระเดี๋ยวน๊ะ..

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน