พบเพื่อพรากจากกัน นั่นคือความจริงอย่างหนึ่งของชีวิต

ความรักมักเจ็บปวดเวลาต้องพรากจากกัน นั่นเป็นเพราะความรักนั้นหมายถึง

ความต้องการในการครอบครองเป็นเจ้าของ อยากเห็น อยากอยู่ใกล้ ฯ

อาลัยรัก คือไม่สามารถสลัดทิ้งอย่างสิ้นเชิงได้

ไม่พูด ไม่พบ ไม่เจอ แต่ใจยังคิดถึง นี่ละอาลัยในรัก

หญิงชายรักกันเป็นเรื่องธรรมชาติ แม้แต่ชายรักชาย หญิงรักหญิง

ก็เป็นเรื่องธรรมชาติ

ถ้าเราคิดว่าสองอย่างหลังไม่ใช่

แสดงว่าเราเอาความต้องการของตัวเราเองมาวัดความถูกผิด

แล้วคนที่พยายามไม่รักใครเลยผิดธรรมชาติรึเปล่า

ไม่ เพราะคนที่ทำเช่นนั้นอาจคิดว่าการไม่รักใครเลยอาจมีความสุข

มากกว่าการรักใครสักคน ธรรมชาติของชีวิตต้องการความสุข

คนที่คุยกับตัวเองเป็นคนบ้ารึเปล่า ?

บ้าแน่ๆถ้ามีคนอื่นได้ยิน

ทุกคนคุยกับตัวเองได้ถ้ามีโอกาสที่จะอยู่คนเดียวเป็นเวลานานพอ

เป็นเพราะปากไม่พูดแต่ใจยังคิด

เมื่อมีคำถามแล้วต้องการคำตอบเวลาอยู่คนเดียว

ธรรมชาติของมนุษย์เป็นสัตว์สังคม เป็นเรื่องปรกติของโลกใบนี้

การอยู่คนเดียวทำให้เราก้าวไปสู่โลกอีกโลกหนึ่ง

ที่ทำให้เรารู้จักสิ่งที่เราคิดว่าเป็นตัวตนของเรามากขึ้น

เวลาที่เรารู้จักตัวเองคือเวลาที่เราอยู่คนเดียว

ทุกลมหายใจที่เหลืออยู่คือสิ่งที่เราต้องเรียนรู้

ถ้าอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกว่าอยากคุยกับใครสักคน

นั่นแสดงว่าเราเหงา

ถ้าอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกเฉยๆ

แสดงว่าคนๆนั้นต้องอยู่คนเดียวเป็นระยะเวลานานมากจนชิน

การทำซ้ำๆทำให้กลายเป็นเรื่องปรกติของชีวิต

ใครจะเชื่อถ้ามีคนๆหนึ่งมาบอกว่าในวันหนึ่ง เขาพุดคุยกับคนอื่นไม่ถึง15นาที

หมายถึงใน24ชั่วโมง อยู่คนเดียว23ชั่วโมง45นาที

ก็ยังดีถ้าเกิดเป็นอะไรไป มดยังไม่ทันขึ้นคงมีคนมาเจอ

ใครหนอใครที่เป็นเช่นนั้น อ้อตัวเราเอง

ข้อเสียของการอยู่คนเดียวจนชินคือ

จะอึดอัดเวลาที่จะต้องพบคนเยอะๆ

แปลกคนแปลว่าไม่เหมือนกับคนทั่วๆไป

ในทุกๆสิ่งมีสิ่งที่เหมือนกันและต่างกัน(ตรรกระ)