ความต้องการในเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ การแข่งขันในการโฆษณาสินค้า สินค้าพุ่มเฟือยสารพัด สถานบันเทิงแหล่งอบายมุข ที่ๆจะดูดเงินจากกระเป๋าคนมากมาย รายรับของคนส่วนใหญ่ไม่พอกับรายจ่าย เศรษฐกิจดีขึ้นแต่คนกลับจน หมายถึงการมีรายได้ที่ติดลบ คนในเมืองใหญ่ส่วนใหญ่ซื้อของผ่อน เป็นลักษณะของการใช้เงินล่วงหน้าในทางที่ผิดมีผลเป็นลบ

โดยหลักการแล้วการนำเงินในอนาคตมาใช้จะเป็นผลดีก็ต่อเมื่อทำให้เงินนั้นเกิดมูลค่าเพิ่ม ยกตัวอย่างเช่นเงินที่เราจะได้ในอีก 10 เดือนข้างหน้า 100,000 บาท การกู้ยืมเพื่อการลงทุนเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับเงินในอนาคต จาก100,000อาจกลายเป็น 110,000 ถ้าการลงทุนนั้นประสบความสำเร็จ แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นสำหรับคนโดยทั่วไป การกู้ยืมของคนส่วนใหญ่ในระดับล่าง เป็นการกู้ยืมเพื่อการใช้จ่าย เงิน 100,000 ในอนาคตหายไป กลายเป็น 0 อันนี้ยกตัวอย่างให้เห็นง่ายๆ

ความเครียดเกิดขึ้นจากการเป็นหนี้ ยุคที่คนแต่งตัวดีมีรถขับมีบ้านหลังใหญ่แต่กลับไม่มีความสุข เมื่อมีความเครียดเกิดขึ้นคนเราจะหาทางออกบางคนเข้าวัด บางคนอาจผ่อนคลายด้วยการดูหนังฟังเพลง และมีคนจำนวนมากที่หันไปหาอบายมุข โดยธรรมชาติแล้วความทุกทางใจเป็นสิ่งบีบคั้นให้คนเราหาทางออก ทางออกที่คนเมืองจะหาได้โดยง่ายส่วนมากเป็นเรื่องที่จะต้องเสียเงินทอง กลายเป็นว่าทำให้รายจ่ายเพิ่มขึ้นทับถมทวีคูณ

ความเครียดนี้มีผลกับคนในครอบครัว มีส่วนที่ส่งผลไปยังเด็กเยาวชนที่อยู่ในครอบครัวที่ผู้ปกครองมีสุขภาพจิตไม่ดี เด็กอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ผู้ปกครองไม่มีความสุข เด็กก็ได้รับความเครียดไปด้วย เช่นเดียวกันกับผู้ใหญ่ เด็กก็จะหาทางออกจากความทุกใจเหล่านั้นเช่นกัน หากเด็กเยาวชนนั้นอยู่ในสังคมที่สภาพแวดล้อมไม่ดี คือรอบตัวเต็มไปด้วยสถานเริงรมย์แหล่งอบายมุข โอกาสที่จะไปในทางไม่ดีก็มีมาก ทำให้เกิดปัญหาสังคมมากมายอย่างในปัจจุบัน ไม่ว่ารัฐบาลไหนก็ทำให้ปัญหาเหล่านี้หมดไปไม่ได้ อาจทำให้ทุเลาเบาบางได้บ้างหากมีแนวทางที่ดี (สำหรับรัฐบาลที่ดี) แต่ระยะแค่สี่ปีคงเป็นเรื่องยาก

การพัฒนาเศรษฐกิจสังคมที่ผ่านมาจะถูกหรือผิดก็แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนอาจมีความเห็นต่างกัน แต่ถ้าจะมองในแง่ดีก็คืออย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าประเทศที่เป็นเผด็จการที่เราต่างก็ทราบกันอยู่ว่าเป็นอย่างไร

ทางออกสำหรับปัญหาเศรษฐกิจคลิกที่นี่ http://www.sufficiencyeconomy.org/

หมายเหตุ ขอขอบคุณภาพจากเนต