ที่มาของภาพ http://dcopywriter.wordpress.com/2007/12/23/

การเรียกร้องให้พระพุทธศาสนาถูกบรรจุอยู่ในรัฐธรรมนูญว่าศาสนาเป็นประจำชาติ “กำลังจะทำให้ชาวพุทธตกเป็นเหยื่อทางการเมือง” เคยมีการล่ารายซื่อ มีการชุมนุมเรียกร้องแต่ก็ไม่เป็นผล

แน่นอนว่าการเรียกร้องนั้นไม่ใช่สิ่งเลวร้ายอะไร เพราะถือเป็นการสร้างความมั่นคงให้กับพระพุทธศาสนา แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งรับประกันว่าศาสนาพุทธจะคงอยู่ในประเทศไทยตลอดไป ถ้ามีคนเขียนลงในรัฐธรรมนูญได้ ก็มีคนเอาออกได้เช่นกัน การตั้งเป้าหรือการให้ความสำคัญในการบรรจุพระพุทธศาสนาลงในรัฐธรรมนูญจึงไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาเรื่องความเสื่อมถอยทางพระศาสนาที่ถูกจุด กลายเป็นว่า “เอาความมั่นคงทางศาสนาไปฝากไว้กับนักการเมืองเพียงไม่กี่คน” รัฐธรรมนูญเขียนได้ก็ลบได้

แล้วถ้าวันดีคืนดีรัฐบาลบอกว่า “พวกเราเห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญสิครับ แล้วจะบรรจุลงในรัฐธรรมนูญว่า พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ” 

แต่คิดว่า “รัฐบาลปัจจุบันไม่น่าจะใช้วิธีสกปรกแบบนั้น” เพราะก็ทราบกันอยู่ว่าสิ่งที่รัฐบาลต้องการจะแก้จริงๆคือมาตรา 237 และมาตรา 309 มาตราอื่นที่เสริมเข้าไปก็เพียงกลอุบายที่ทำให้ประชาชนเห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญเท่านั้นเอง

ความเสื่อมถอยทางศาสนาหาใช่เพราะไม่ได้ถูกบัญญัติอยู่ในรัฐธรรมนูญ แต่เป็นเพราะพระธรรมไม่เข้าถึงจิตใจคน ความหลงในวัตถุนิยมจนลืมศีลธรรมต่างหากที่ทำให้พระศาสนาเสื่อมถอย

องค์กรสงฆ์ที่อ่อนแอ ลาภยศทำให้พระสงค์เอาศาสนธรรมมาสร้างเจริญทางศาสนวัตถุ แทนที่จะเอาศาสนวัตถุมาสร้างความเจริญทางศาสนธรรม

มูลค่าทางศาสนวัตถุในเมืองไทยประเมินค่าไม่ได้ แต่ศีลธรรมของคนกลับเสื่อมทราม แบบนี้มันบอกอะไรกับเรา คนมีปัญญาคงจะมองเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับสังคมไทย

หวังว่ารัฐบาลนี้คงจะไม่ใช้ความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาของประชาชน มาเป็นเครื่องมือในการแก้รัฐธรรมนูญเพื่อให้คุณทักษิณพ้นผิด และพรรคพลังประชาชนไม่ถูกยุบ แต่ถ้าทำก็เลวมาก

สุวิริโย