พิมพ์หน้านี้
|
เป็นธรรมดา สรรพชีวาทั้งผอง ผู้เสพรักมาครอบครอง ย่อมเศร้าหมองเป็นธรรมดา ฯ . โดยรักมาถักร้อย ประดิษฐ์ประดอยจนเกิดค่า เกิดครอบครองโดยมรรคา สมสู่ปรารถนาโดยอารมณ์ ฯ . โดยรัก จึงจักสม จงอยู่เพื่อชูชม เพาะบ่มด้วยหวังดี ฯ . อาจถืออารมณ์แห่งรัก เป็นปฏักเสียดสี ว่าแม้ชีพยังยอมพลี เวทนาจึงเกิดมีในจิตใจ ฯ . ไม่มีใครแย่งยื้อถือรัก เข้าขวางเข้าหักหวั่นไหว สายตาเห็นกันเช่นนั้นไป หวั่นเกรงไปใยจะช่วงชิง ฯ . อโหสิกรรมสำนึก รักบังรู้สึก-บางสิ่ง จึงมิเห็นม่านผ่านความจริง สงบนิ่งตรองใจอย่าไหววน ฯ . ธรรมย่อมคือธรรม ใช่มืดดำสับสน เปิดจิตให้กว้างเราต่างคน ยืนอยู่บนกึ่งกลางระหว่างธรรม ฯ ..................... ก่องแก้ว กวีวรรณ อุทิศแด่ ความเข้าใจที่เคยคิดว่าเข้าใจ แท้จริงเมื่อสำนึก กามารมณ์และธรรมารมณ์ทั้งปวงเป็นของไม่เที่ยง ยึดถือรังแต่จะผลาญจิตตน อโหสิกรรมเพื่อนผู้เกิดร่วมเวรฯ |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |