๑.

เอหิ  อุป สัม ปทา

จงเป็นภิกษุมา-เถิดผู้มืดหม่น

ทางสายนี้มิมีตัวตน

คือการล่วงพ้นแห่งพันธะ ฯ

.

น้อมจิตคารวะปรมปราชญ์

สัมมาสัมพุทธัสสะ-ลาด ณ ภาระ

น้อมจิตเสกใจบรรเจิดจะ-

กระจ่างแจ้ง ณ แหล่งธรรมธาร ฯ

.

๒.

.

กระตุ้งกระติ้งพะพริ้งพะเพริศ

ยามจะเดินจะด้นจะเฉิดจะเริ่ด-หวาน

หากุ้งหาหอยเที่ยวร้อยมาลาลาน

จริตจะก้านจะเกินจะกู่จะดู-อาเจียร ฯ

.

ราวว่าจะวกวะวับวะว่ายกรรม

ทะทุกทะถ้อยทะยอยทะหยัด-เหยียน

ระเริงระร่ายจะมุ่งจะหมาย-เลียน

สตรีจะงามจึงลามจึงเลี่ยน-กระเทย ฯ

.

ราวว่าวะวกวะเวียนว่าย

จะหญิงไม่หญิงจะชายไม่ชายจะฉายเผย

จริตจรุงจะมุ่งจะมั่นกระสันเชย-

ชมชิดสนิทเสนยแต่กามโลกีย์ ฯ

.

จะบวชจะเรียนก็เบียนก็เบียด

อุปัชฌายะยังเหยียดยังยักหนี

ไม่รู้เพศรู้พันธุ์กระสันวจี

จะมาร่ำพิรี้พิไรในวัดวา ฯ

.

ขืนบวชให้คงจะโหยคงจะไห้

พระเณรจะหวั่นจะไหวจะหวาดผวา

กางเกงในกางนอกมินุ่งมา

ก็โตงก็เตงเต็มวัดเต็มวาระแวงระวัง ฯ

.

ยามพระจะก้มจะกราบสาธุสะ

บัณเฑาะว์พระกระดกกระด้างอยู่ข้างหลัง

อูย...แค่นึกก็เท่านั้นก็หวั่นก็เสียวจัง

ขมิบขเมี้ยนปวดขมับธรรมมัง-สังโฆ ฯ

.

สาธุสะใช่กักขฬะพิเรนท์

ทั้งพรามณ์ทั้งพรหมพระเณรจะเผ่นจะโผ

จะพลาดจะพลั้งก็จะมิยั้งจะปล่อยโฮ

ทุกเช้าบิณฑบาตรท้องโตกันโตงเตง ฯ

.

๓.

.

แหละลองย้อนว่าซ่อนว่าแสร้ง

ใช่จะกลั่นจะแกล้งให้แห้งระเหง

ใช่จะระจะรานจะผลาญกันเอง

บัณเฑาะว์จะร่ำละเลงปกครองเมือง ฯ

.

ประเทศประไทยที่เทิดที่ทายท้า

ประเทศประชาประไทยจะรุ่งจะเรื่อง

รัฐมนตรีจรี่จริตพินิจประเทือง

จีบปากขยับขย้ายเยื่อง-ยาตรา ฯ

.

จะชายก็มิเชิงจะเหลิงจะหลง

จะอนงค์ก็มิอนงค์จะหลงจะหา

กึ่งกึ่งเก้เก้จะเฮจะฮา

จีบโอษฐ์ระยิบนัย(ะ)นา-สำอางค์ ฯ

.

ก็จะเก่งจะกล้าจะท้าจะทาย

ปากจะจัดระบัดกระจายระบายจะถาง-

จะถากจะขากจะถุยจะคุยจะคราง

จะค้อนจะควักตะหวักมิวาง-หวามใจ ฯ

.

รัฐมนตรีจรี่จริตมิผิดแต่แผลง

ตะบึงตะบันตะแบงเพราะหวั่นไหว

โถประเทศประชาติประชา-ไทย

จะวุ่นจะวายกระตุ้งกระติ้งสำอิงสำอางค์ ฯ

.........................

ก่องแก้ว   กวีวรรณ.

(ข้าพเจ้ามิได้ลบหลู่หรือแบ่งชนเพศ มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกันโดยรัฐธรรมนูญ  หากแต่บางสถานการณ์และบางสถานภาพึงงดเว้น-สาธุประเทศไทย)

.