๑.

"เมื่อคืนคนรักไม่อยู่

หนีไปกับใครไม่รู้ถึงสี่ทุ่ม

ลูกเล็กรอแม่จนไข้รุม

หลับไปตอนสามทุ่มทั้งน้ำตาฯ

.

เมื่อสายใกล้เที่ยงโทรถาม

เสียงเธอดุห้ามอย่าถามหา

เมื่อคืนทานข้าวเคล้าดารา

อิ่มเอมจันทรากับชายงาม ฯ

.

เมื่อคืนคนรักไม่อยู่

หนีไปไหนไม่รู้ไม่อยากถาม

ก็ใจเธอเธอจะรักใครจักตาม

สิทธิ์จะหวงจะห้ามก็ไม่มี ฯ

.

เธอเข้านอนตอนหกทุ่ม

ออนเอ็มกับหนุ่มชุ่มสุขี

พรอดว่ารุ่งขึ้นพบอีกที

คิดถึงนะ..คนดี..ค่อยพบกัน ฯ "

.

๒.

ข้าพเจ้าเหงา

นั่งจิบชาว่างเปล่าในเงาฝัน

เพ่งมองฟ้าแสงกระพริบที่พรายนั้น

สรรพชีวิตมุ่งใดกันในชีวิต ฯ

.

สงฆ์ก็เสื่อมศรัทธ์

นักการเมืองก็วิบัติเบือนบิด

กวีก็อ่อนไหวจนไร้คิด

สว่างก็มืดมิดไม่เห็นทาง ฯ

.

กวี-ไม่แยกแยะงาน

เฝ้าก่นผลาญและถากถาง

ไม่ลึกเนื้อนัยจึงบอบบาง

ใส่ถ้อยร้อยร้างขึ้นถกกัน ฯ

.

สงฆ์ก็เหลืองห่มขี้

หมกราคีอาถรรพ์

นักการเมืองก็เมามัน

ประชาชนก็เชิงชั้นเฝ้าช่วงชิง ฯ

.

สหาย-อันใดคืองาน

ที่สอดประสานบางสิ่ง

อย่าเขียนงานโดยงมตมเท็จ-จริง

และก็อย่าร้อยอารมณ์ทิ้งไปวันวันฯ

.

วรรณศิลป์ใช่บิ่นบ้าอยู่อย่างนี้

วรรณศิลป์คือจิตดีที่จัดสรรค์

หวังปลูกงดงามไปตามกัน

ซ่อนนัยยะผูกพันจิตมนุษย์ ฯ

.

ไม่แบ่งแยกและเย้ยเหยียด

ต้องอยู่เหนือรัก-เกลียดอันต่ำสุด

ต้องอยู่เหนืออารมณ์ไหวในมนุษย์

วางใจมิใฝ่ยุดเพื่อเยื้อชิง ฯ

.

จงเห็นโลกอย่างโลกย์เถิดสหาย

ชีวิตพลัดพรากจากหายสรรพสิ่ง

จะเหลือสิ่งใดในเท็จจริง

ก็แค่สายลมมิหยุดนิ่งเท่านั้นเอง ฯ

.

ก่องแก้ว  กวีวรรณ.