พิมพ์หน้านี้
|
ความรักหยุดพักบ้าง ไยให้โลกย์ร้างทางรักหักสบั้น อย่ามอบรักใดให้แก่กัน ไม่ต้องเพ้อต้องฝันนิรันดร์ใจฯ . ความรัก-หยุดถักถ้อยและร้อยรัก ปล่อยซากหักปรักพังอย่าหวังอย่าไหว อย่าเติมอย่าปั้นสรรค์อารมณ์ใด ปล่อยความรักไร้อย่าคืนมาฯ . เพ่งเถิดมองจิตตนให้พ้นรัก อย่าลงปฏักรักไร้ให้ไห้หา อย่าหลั่งเลยโลมราดภาพบาดตา อย่าไขว่อย่าคว้ารักมาครองฯ . ก้อนเนื้อ-เลือด-ไขฯ-อสุภะ เรือนกายคือขยะล้วนเน่าหนอง เจือคูถเจือมูถไม่น่ามอง ตับไตใส้พุงพองของธรรมดาฯ . เพ่งกายดูกายสหายเอ๋ย ผ่ารูปผ่านามเคยที่ยึดหา ไม่มีนามผ่านใจไม่มีรูปสถูปตา มีเพียงธรรมา-รมณ์อันขมใจฯ . สร้างรูปจึงเกิดนาม เกิดคำถามให้คร้ามไหว สร้างนามจึงตามรูปอันระไร นาม-รูปคว้าไขว่มาไว้ครองฯ . เธอจะยังดำรงชนม์ถึงหนไหน กี่กัปกัลป์อสงไขยในเศร้าหมอง เธอจะยังเวียนวนบนครรลอง วัฏฏะสงสารข้องเป็นขื่อทางฯ . คาขื่อคาครอบรอบร้ายจิต วัฏฏะวนสู่ทิศอันเรื้อถาง ธรรมารมณ์ห่มใจให้ใจจาง มืดมิดมิสว่างในวังวนฯ . ความรักหยุดพักเถิด หยุดวนว่ายตายเกิดในเส้นหน อุปาทานสร้างทางให้ทุกข์ทน เพ่งจิตพินิจพ้นธรรมดาฯ . ก่องแก้ว กวีวรรณ. |
| << | สิงหาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | ||||||