๑.

พราวพราวสิกราวกรู                       กระเด้าอยู่กันหยะเหย็ง

ตัวงอกระดอเกร็ง                           กระเด้งกระดับอยู่ยับทางฯ

อ้ายเขียวขึ้นคร่อมค้ำ                      นั่นอ้ายดำมาถากถาง

จ้องฉ่ำสิคร่ำคราง                           กระชากกัดจนพลัดลงฯ

อ้ายดำขึ้นค้ำคร่อม                         อ้ายเขียวด้อมแทงขวาตรง....(โช๊ะ..)

อ้ายดำคมำหลง                              อีแฉะร้องก้องประจาน ฯ

ย่ำค่ำยังเห่าหอน                             ไม่หลับนอนสนุกสนาน

จูดี้ระรี้บาน                                     ร่วมแฉะชุ่มรวมกลุ่มกันฯ

โจอี้สีขาวขาว                                 ต่องแต่งยาวเย้ากระสัน

โถมเข้าด้วยเมามัน                        มิดไม่มิดดูมืดมัว ฯ

เปิดไฟสว่างจ้า                               เต็มสองตาไม่พร่าหลัว

อีด่างช่างไม่กลัว                            หมาหรั่งคร่อมโขยกเพลิน ฯ

ปนเปจนเปะปะ                              ผลัดกันผละผลัดกันเหิน

ล้มคว่ำคมำเดิน                             ยังจะยื้อพยายามฯ

ได้ทีก็พลิกกลับ                              หัวหางสลับเด็กจับหาม

วิ่งวุ่นกันโครมคราม                       ทั้งหมา-คนพิกลใจฯ

ใกล้เข้าเดือนสิบสอง                      น้ำก็นองพะเพื่อมไหว

เทศกาลสราญใจ                           หมาน้อยใหญ่ได้ลิ้มชิมฯ

ขึ้นคร่อมใช่เอามันส์                      เอากระสันมาจุ่มจิ้ม

สมสู่นั้นรู้ลิ้ม                                  เพื่อสืบทอดต่อยอดพันธุ์ฯ

วนเวียนขึ้นผลัดเพลิน                     สู่ดาวเหินเพลินกระสัน

ขึ้นคร่อมย่อมยืนยัน                        มิเอามันส์เพียงถ่ายเดียวฯ

๒.

ผิดมนุษย์สุดจะนึก                        ไยคะคึกนึกแต่เสียว

จะซ่านหวานกระเจียว                    หลงจุ่มจิ้มลิ้มสราญฯ

มิมีเลือกฤดู                                 จ้องสมสู่สนุกสนาน

หนาวร้อนมิผ่อนนาน                     ก็เยิบเยิบอิ่มเอิบใจฯ

บางผู้สู่สมเสร็จ                            ดูเอร็ดชะชื่นไหว

ยิ้มร่าข้ามฟ้าไกล                         อุตส่าห์ด้นระเด็ดทรวงฯ

ผลัดผู้จะสู่สม                               หลงอาจมใช่จาบจ้วง

คืนวันย่อมผันลวง                         ไยเริงร่ากามารมณ์ฯ

จิ้มจุ่มแล้วบอกเล่า                       ดูโง่เขลาน่าขื่นขม

ไร้ยางร้างนิยม                             สะสมแต้มไว้ตอกใจฯ

พราวพราวสิกราวกรู                     กระเด้าอยู่ดูวะไหว

ตัวงอกระดอใคร                           กระเด้งกระดับอยู่ยับเตียงฯ

.

ก่องแก้ว  กวีวรรณ.

เขียนถึงนักการเมือง  กับเขียนถึงหมาก็ไม่ต่างกัน

ต่างกันที่หมาแม้ประเจิดประเจ้อแต่จริงใจ  ก็เท่านั้นแลสหายฯ