ตามชื่อตอนเลยครับ มันเป็นคำถามที่ผมมักจะยิงใส่เพื่อนรักเสมอ ที่เรามีโอกาสได้นั่งร่วมวงเหล้ากัน

“ว่าไง ปีนี้จะไปไหน” ผมยิงคำถามเดิมซ้ำเข้าแผลเก่าของเพื่อนผม ซึ่งเราสัญญากันว่าจะรักกันจนวันตาย เอ๊ย ไม่ใช่  สัญญากันว่า  เราจะต้องไปเที่ยวต่างประเทศเพื่อเปิดกะลาที่ครอบหัวของเราอย่างน้อย ปีละ 1 ครั้ง ซึ่งต่อมามันได้กลายมาเป็นอย่างมากปีละหนึ่งครั้งแทน ด้วยสาเหตุนานาประการสุดแท้แต่กรรมกำหนด

“กรูไม่รู้ว่ะ แล้วมรึงว่าไง”  พี่ป๊อบตอบคำถามนี้ ด้วยคำตอบนี้บ่อยครั้ง จนผมเองก็จำไม่ได้ว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่

“เอางี้ ไปเก็บข้อมูลกัน ปีนี้เราไปนั่งอึ้งที่เขมร ดูนครวัด นครธมกัน” ผมยิงคำตอบไปที่แผลเก่าอีกแล้ว

“จะดีเหรอวะ เขมรนะมึง”  พี่ป๊อปตอบ   

ซึ่งมันเป็นคำตอบที่ผมต้องกลับมาถามตัวเองเหมือนกันว่า มันดีเหรอ เพราะจากประวัติศาสตร์ที่เราได้รับรู้เกี่ยวกับประเทศนี้ มันทำให้หลายคนหวาดระแวง ไม่ต้องคิดเลยว่าไปยังไง พูดกับเขารู้เรื่องเหรือปล่าว หรือจะกิน จะนอนยังไง 

คิดหาคำตอบเดียวให้ได้ก่อนว่า ถ้าไปแล้วจะมีชีวิตรอดกลับมาหรือปล่าว (มนุษย์ทุกคนกลัวตาย ใช่มะ) แต่มันก็เป็นสิ่งที่ท้าทายไม่ใช่น้อย หากเราได้ไปยืนดูสถาปัติยกรรม ความพยายามของคนยุคก่อน ที่สร้างทุกอย่างจากความรัก และศรัทธา และมันคงจะดีที่สุด หากเรารอดชีวิตกลับมา โดยหอบหิ้วอวัยวะที่เราเอาไปด้วย  กลับมาอย่างปลอดภัย โดยไม่มีส่วนหนึ่งส่วนใดหายไป หรือรักษาตัวไม่ให้โดนยาบ้ายัดก้นคนละ 4 กิโลซะก่อน คงโชคดีมักมั่ก เอาน่า... มันคงไม่น่ากลัวแล้วหล่ะ คนอื่นเค้าไปกันเยอะแยะ 

“เฮียว่าไง จะได้เตรียมตัวซะที” ผมคะยั้นคะยอแทบจะลงไปนอนแถกกลับพื้นแล้วร้องโยเย ว่า จะไป จะไป กรูจะไป

“เออ เอาไง เอากัน งั้นปีนี้ เราไปดูหินพันปีกัน” และนั้นเป็นคำตอบที่ผมคอยมันมาครึ่งปี หลังจากที่เราเคยไปประเทศลาวที่ที่เราประทับใจกันแบบสุดสุด

“งั้นพรุ่งนี้ แยกย้ายกันเก็บข้อมูล ว่าต้องเตรียมอะไรกันมั้ง” พี่ป๊อปพูดก่อนกระดกน้ำสีเดียวกับชาเขียวโออิชิ ต่างกันแค่ข้างขวดมันเป็นรูปสัตว์ป่าหิมพานต์เท่านั้น

ฮิฮี่...ไปเขมร ไปเขมร โว้ย  ปีนี้ ตรู จาปายเขมร