วีซ่า วัคซีนความสุขเข็มแรก

"เฮ้ยอะไรวะ ไปเขมรต้องทำวีซ่าด้วยเหรอ"  ผมบ่นอย่างเซ็งๆ เมื่ออ่านข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต และแน่นอนข้อมูลนี้ต้องถึงพี่ป๊อปในทันที

"มันต้องทำด้วยเหรอวะ"  นั่นไงพี่ป๊อปบ่นเหมือนผมเด๊ะ
"เอาน่า ทำก็ทำ คิดจะไปแล้วนี่หว่า"  พี่ป๊อบพูดอย่างเลี่ยงเสียไม่ได้

ผมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะไปหาที่ตั้งสถานทูตกัมพูชา ที่ตั้งบนอยู่ถนนราชดำริ  นี่คือที่อยู่ที่ผมได้จากเน็ต แต่ทำไมหนอ โทรเท่าไหรก็ไม่ติด ลองเช็คอีกที 

"ชิหาย  สถานทูตย้ายแล้วนี่หว่า มิน่า โทรเท่าไหรก็เงียบ" ตายละวา ถ้าไปหากันให้ตายก็ไม่เจอ
                 
ทันทีที่ได้ที่อยู่สถานทูตใหม่ผมรีบเช็คเพื่อความชัวร์  สรุปได้ว่า สถานทูต อยู่ที่ 518/4 ถ.ประชาอุทิศ (ราม39) แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง 0-2937-5851-2  ต้องเตรียมเงิน 25 ดอล รับวีซ่าทันที หรือ 20 ดอล รออีก 3 วัน  เราเลือกแบบทำปุ๊บได้ปั๊บ 25 ดอล
    
"เอาวะ อันนี้ ชัวร์แล้ว พรุ่งนี้เจอกันนะสถานทูต"

17 มกราคม 2551 ผมหอบเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายหน้าตาดี โดยไม่คิดสักนิดว่าพ่อแม่จะเสียใจ อิอิอิ...ไม่ต้องตกใจครับ  ผมแค่กลัวว่าจะตื่นไม่ทันหน่ะ 

หนีตามผู้ชายมานอนที่นี่ครับ

เราตั้งนาฬิกาปลุกไว้ให้มันทำงานเวลาตี 5 เพราะเราไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ซึ่งจะต้องไปขึ้นรถไฟฟ้า บีทีเอส จากแยกอ่อนนุช ลงอโศก ต่อด้วยรถไฟฟ้าใต้ดิน ไปโผล่แยกศูนย์วัฒนธรรม (วีธีไป เจ้าหน้าที่สถานทูต บอกผมแหละ ฟังดูง้าย...ง่าย) จากนั้นก็ขึ้นแท็กซี่ต่อ เป็นไง หลายต่อมะ นี่แหละเหตุผลที่ทำเอานอนไม่หลับ

"เอ๊า รีบหลับเร็วๆ เข้าตี 3 แล้วนะเมิงง"
      
นาฬิกาทำหน้าที่ของมันได้อย่างแม่นยำ ซึ่งเราก็ต้องลุกไปทำหน้าที่ของเราด้วยเช่นกัน  เราเดินทางตามแผนทุกอย่างจนกระทั่งมามาถึงสถานทูต จึงได้รู้ว่า ลงสถานีห้วยขวางใกล้กว่า  และที่รู้สึกโง่มากอีกนิดคือที่นี่ใกล้ ม.ราม1 นิดเดียวเอง เวน-กำ อ้อมโลกตั้งนาน เอ๊า 8 โมงแล้ว รีบไปทำวีซ่ากันดีกว่า

สถานทูต กัมพูชา (ใหม่)

 "เฮ้ย อะไร เปิดทำการ 9 โมง แล้วตูมาทำซากอะไรตั้งแต่เช้าฟร่ะ"  อันนี้เป็นความผิดพลาดที่ไม่ถามเขาให้ดีว่า สถานทูตเปิดกี่โมงเวน-กำ อีกตั้ง 1 ชั่วโมง ทำอะไรกันหล่ะนี่

ด้านหน้าสถานทูต

 "ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่าว่ะ"  พี่ป๊อปเสนอไอเดียซึ่งผมก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง อีก 15 นาที 9 โมง ซึ่งมันเป็นเวลาที่เรารอคอย เราเดินไปหน้าสถานทูตเพื่อจะได้เข้าคนแรก

 มาเร็วไม่มีอะไรทำก็แวะมากินข้าวที่นี่ได้ครับ

"มาทำวีซ่าเหรอน้อง"  รปภ.ประจำสถานทูตโผล่หน้ามาจากช่องสี่เหลี่ยมหน้าตู้ยามตะโกนถามผม
              
"ครับพี่ เข้าทางนี้ใช่มั้ยครับ"  ผมตอบและถามคืนในประโยคเดียวกัน

"ตอนนี้ยังไม่เปิด เอ๊า เอาใบนี้ไปกรอกก่อน"  พูดเสร็จแกก็ยื่นใบหน้าตาประหลาดมาให้

"แล้วนั่งกรอกที่ไหนอ่ะพี่" ผมถามเพราะไม่เห็นว่าจะมีโต๊ะให้นั่งกรอก

 "บนฟุตบาทก็ได้" น้ารปภ.ตอบ เป็นไงหล่ะเฉือกมาแต่เช้าสมน้ำหน้า

กรอกกันบนถนนเลยครับ

ใบนี้นี่แหละที่ทำให้เราโง่ มากกกกก

เราสองคนรับแบบฟอร์มขอวีซ่ามาพร้อมกับนกเอี้ยง 2 ตัว ที่บินมาเกาะบนบ่าผมกับเพื่อน เขาของเราเริ่มงอกออกมาคนละคู่ พร้อมกันนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปทานหมู่หรือเปล่า เราต่างเห็นอีกฝ่ายยืนเคี้ยวเอื้องอยู่ตรงหน้า แล้วทำตาปริบๆ กระดิกหูดิ๊กๆ

มันเป็นภาษาอังกฤษครับ อังกฤษล้วนๆ  ผมเพิ่งรู้ว่าประวัติศาสตร์ไม่ได้ทำให้เราฉลาดขึ้นเลยซักนิด เพราะเมื่อครั้งที่ไปลาวก็เป็นแบบนี้มาหนนึงแล้ว ยังไม่จำ  ผมไม่รอช้าคว้าโทรศัพท์ออกมาโดยไม่ลังเล และรีบโทรไปปลุกเพื่อนที่คิดว่าสามารถช่วยอะไรได้บ้างพร้อมกับกรอกข้อมูลตามที่มันบอกมา ผมไม่รู้ว่าคนอื่นใช้แบบฟอร์มเสียไปคนละกี่ใบ แต่ที่รู้แน่ๆ วันนั้น ผมทำเสียไป 3 แผ่น และกรุณาอย่าถามว่าพี่ป๊อบทำอะไรอยู่ ตอนที่ผมกำลังง่วนอยู่กับการกรอกข้อมูลผิดๆ ถูกๆ

ตอบให้ก็ได้ พี่ป๊อปกำลังช่วยเลี้ยงนกเอี้ยงของผม พร้อมกับป้อนหญ้าอวบๆให้ผมกินไงหล่ะ  หิวชะมัด มออออออ
 
 "1,100 บาทต่อหนึ่งเล่ม"  เจ้าหน้าที่คนหนึ่งบอกออกมา

"ผมเตรียมเงินดอลมาครับ"   ผมตอบเพราะคำนวนดูแล้วถ้าจ่ายเป็นเงินดอลจะถูกกว่า (ราวๆ 850 บาท)

"25 ดอล รออีก 30 นาที"  เจ้าหน้าที่ตอบห้วนๆ และอย่าหวังจะเห็นรอยยิ้ม

30 นาที มันช่างรวดเร็วเหลือเกินหากเทียบกับ 20นาที ที่กรอกข้อมูลผิดๆ ถูกๆ ในแบบฟร์อม

ป้ายนี้อยู่ในห้องน้ำของสถานทูต คงมีคนไทยสักคนไปทำวีรกรรมอะไรไว้

เราได้รับวีซ่าด้วยความเบิกบานในใจ ต่างคนมองหน้ากัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต่างผ่าย ต่างมีความสุขและพร้อมผจญภัยในจันทร์ที่จะถึงนี้ เรากลับทางราม 1 ครับ ขึ้นรถตู้ผิดคัน บอกเค้าจะไปเซ็นทรัลบางนา เค้าเข็นเราขึ้นรถหลงไปเซ็นทรัลพระราม 2 เลยโรงพยาบาลบางมดไปอีก  นี่ก็ว่า ไหนๆ ก็มาแล้ว น่าจะทำนมกันซักคนละเต้าเห็นจะเหมาะ

ต่อรถที่หน้าราม ไปลงเซ็นทรัลฯสาขาไหนก็ถามกันให้ดีนะครับ เฮอะๆ

หลังจากนั่งรถไปเที่ยวบางมดอย่างเพลิดเพลิน  เราก็นั่งแท็กซี่มาบางนา คิดดูแล้วกันขาไปว่าอ้อมแล้ว ขากลับอ้อมกว่าอีก นี่ขนาดเมืองไทยนยังหลงขนาดนี้ ไปเขมรจะหลงขนาดไหนเฮ้อ...เหนื่อย