คาราวานเสี่ยงโชค

21 มกราคม 2551 เวลา 05.00 น. วันนี้อากาศสดชื่นครับ แต่จะสดชื่นยิ่งกว่า ถ้าเมื่อคืนนี้เราได้นอนหลับสักงีบ   เพื่อนที่ออฟฟิศคิดยังไงไม่รู้ ร้อยวันพันปีไม่เคยชวนกินอะไร แต่คืนนี้สงสัยกลัวผมจะไปแล้วไม่ได้กลับมาอีก คำพูดของมันยังก้องอยู่ในหู

“กูขอเลี้ยงส่งมื้อสุดท้าย ”  ดู๊ดูมัน... ช่างพูดออกมาได้

เราอิดออดตามประเพณี สุดท้ายก็ต้องไปกับมันจนได้ เฮ่อ เบื่อจริงๆ...พวกขี้เมา  (อิอิ๊)

05.00 น. อีกครั้ง เพื่อนขับรถมาส่งเราสองคนที่ สวนลุมพินี  ตรงข้ามตึกอื้อจือเหลียง (มันพาเราเวียนรอบสวนลุมด้วย บอกพามาดูคนวิ่งออกกำลังกาย แฮะๆๆ)  เพื่อขึ้นรถเดินทางไปด่านตลาดโรงเกลือ จุดหมายแรกของเรา

ที่ป้ายรถเมลล์มีรถทัวร์ อดอยู่ 2 คัน สตาร์ทเครื่อง เปิดแอร์รอผู้โดยสารอยู่ท่ามกลางเสียงตะโกนกันโหวกเหวก

“ไปโรงเกลือมั้ย ไปโรงเกลือมั้ย ” กระเป๋ารถ เรียกผู้คนที่เดินผ่านไปมา และเราก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ไปครับ ผมนัดเจ๊หน่อยไว้”  เจ๊หน่อยเป็นคนที่ผมหาข้อมูลได้จากอินเทอร์เน็ตเช่นกัน และผมเลือกที่จะให้เจ๊บริการเราหลังจากได้พูดคุยกันอย่างถูกคอ

“ทางโน้นเลยน้อง” กระเป๋ารถชี้มือไปรถคันหน้า

เราไม่รอช้าครับ รีบจ้ำอ้าวไปหาหญิงกลางคน เธอมีกระเป๋าคาดเอว สง่างามดังนางพญาหงส์ ท่าทางเหมือนเจ๊หน่อยยังกะแกะ  (ก็เจ๊หน่อยนั่นแหละ) 

ท่าทางน่าจะเป็นเจ๊หน่อยนะครับ

“ผมโทรมานัดกับเจ๊หน่อยแล้วครับ จองไว้ 2 ที่”  ผมระล่ำระลักรีบตอบเหมือนกลัวใครจะแย่งพูด

“อ๋อ ที่โทรมาสองคนจองไว้ให้แล้ว”  นี่สิมืออาชีพจองที่ไว้ให้เราด้วย  ผมได้แต่นึกว่าการจองคงไม่ใช่การให้คนมานั่งเอาขาพาดเบาะเหมือนโฆษณาในทีวีที่เคยดูบริการโทรจองตั๋วรถทัวร์    

ก้าวแรกที่ขึ้นรถ กลิ่นน้ำหอม แป้ง หลายต่อหลายยี่ห้อ ลอยมากกระแทกจมูกผมดัง อั๊ก อั๊ก อั๊ก  โอ้ โหยยย  อะไรจะขนาดนี้ ทุกคนหน้าตาสดใส เพิ่งอาบน้ำออกมาจากบ้านกัน ต่างกับเราลิบลับ เมื่อวาน (ช่วงหัวค่ำ) ทำงาน ดึกกินเหล้า  ตีห้า ขึ้นรถ น้ำยังไม่ได้อาบซักนิด  เยี่ยมจริงๆ

“เฮ้ยไม่มีแบ็คแพ็กเกอร์เลยว่ะ” พี่ป๊อปหันมากระซิบผม ท่าทางหลุกหลิก

“เออจ ริงด้วยว่ะ มีแต่คน  มีอายุ (ผมหมายถึงแก่นั่นแหละ) ไปคาสิโนทั้งนั้นเลย” ผมหันรีหันขวางมองหาพวกเดียวกัน  แต่ก็ไร้วี่แวว เออ สงสัยขึ้นรถผิดคัน เอาเหอะ มีหรือไม่มีก็ช่าง ขอให้ถึงก็พอ

ไม่นานนัก ที่นั่งทุกที่นั่งก็มีเจ้าของจับจองกันครบ รถเคลื่อนทันทีที่คนเต็ม ผู้โดยสารคนอื่นดูไม่ตื่นเต้นกับการเดินทางเลยสักนิด บางคนเริ่มตั้งท่าจะหลับทันทีที่รถออก ในขณะที่บางคนก็ท่องบ่นมนต์คาถามหาเฮงตามความเชื่อที่ได้รับมา แต่ผมกับเพื่อนสิ ตื่นตระหนก ไม่รู้เหนือรู้ใต้อะไรเลย เอาแต่จะถามโน่นถามนี่ จนพนักงานต้อนรับเริ่มรำคาญ

ก็แหม  ผมแค่ถามว่า

ค่ารถเท่าไหร่

รถวิ่งกี่ชั่วโมง

ถึงโน่นกี่โมง

ผมไม่เข้ากาสิโนได้มั้ย

ผมต้องลงตรงไหน

ตอนกลับจะกลับยังไง

แค่นี้เอง…เห็นม๊ะ…ผมไม่ได้ถามมากซะหน่อย

และคำตอบที่ได้ก็คือ

“เดี๋ยวถึง น้องก็จะรู้เอง”

ก็ทำไมอะ ก็ผมอยากรู้อะ ผิดตรงไหนอะ (อันนี้ผมไม่ได้พูด) เค้าคงเห็นผมหน้าบูดเลยยิ้มหวานก่อนถามว่า

“ครั้งแรกใช่มั้ยเรา”

ผมพยักหน้าหงึก เพราะหยิ่ง  เลยไม่อยากพูดด้วย   เชอะ ไม่ถามก็ได้ ย่ะ

เกือบจะทันทีที่พนักงานสาวเดินกลับ ก็มีพนักงานอีกสองคนเดินแจกปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ให้กับผู้โดยสาร โอ้ววว วิเศษ  เยี่ยม ปาท่องโก๋อุ่นๆ กรอบๆ  น้ำเต้าหู้ร้อนๆ เข้ากั๊นเข้ากัน เบิ้ลได้ด้วย โอเคผมหายโกรธล่ะอิ่มละนอนได้ละ

โปรโมชั่นของรถเจ๊หน่อย 100 บาท แถมอาหารที่บ่อนอีก 1 มื้อคุ้มมากครับ

“ขอพาสปอร์ตด้วยค่ะ ค่าโดยสารอีก 200ด้วย” เสียงพนักงานต้อนรับปลุกผมจากอาการเคลิ้มเพราะหนังท้องตึง หนังตาหย่อน ผมยื่นพาสปอร์ตให้แบบงงงง ว่ามานจาเอาพาสปอร์ตของตรูไปทำไม แต่ก็ไม่กล้าถามหล่ะ เพราะเค้าเดินเก็บทุกคน งงสิครับ เอาไปทำอะไร นั่นสิ เอาไปทำอะไร (ถามเองตอบเอง) ได้แต่เก็บความสงสัยไว้หวังแต่ว่าเค้าจะเอามาคืนก่อนถึงตม.นะ

“คนละสองร้อยนะคะ ถึงคาสิโนจะให้คืนร้อยนึงนะ” เจ๊หน่อยบอกผมกับเพื่อนเพราะรู้ว่าเป็นการเดินทางเปิดซิงของเรา แหม...น่าประทับใจ
 …….แล้วผมก็หลับอีกแล้ววว

“คุณจิร……ๆ ๆ ๆ” (ขอสงวนชื่อจริงนิดนึง)

“เฮ้ยเค้าเรียกมึง”  พี่ป๊อปเอาศอกกระทุ้งสีข้างผมจนตกใจตื่น

“อะไร กูจะนอน” ผมตอบแบบคนงี่เง่าจะนอน พี่ป๊อปชี้มือไปที่พนักงานสาว ที่กำลังชูพาสปอร์ตพร้อมเรียกชื่อผมจนคอจะแตก

“คับ อยู่นี่คับ” ผมรีบยกมือบอกที่อยู่ด้วยความกลัวว่าคนอื่นจะรำคาญเอา แล้วผมก็ถึงบางอ้อ  เค้าเอาพาสปอร์ตเราไปเขียนใบเข้าประเทศให้ครับ แน่ะ! มีการเซ็นชื่อให้ด้วย เออ สบายแฮะดีจังงง 

สังเกตุดูนะครับ ทั้งรถจะมีแต่สีแดง ซึ่งน่าจะแปลว่า เฮง เฮง เฮง

3 ชั่วโมงผ่านไปแล้วคับ เราเริ่มรู้สึกว่าใกล้จะถึงที่หมาย ทั้งๆ ที่ใจเราอยู่ฝังเขมรแล้ว รถค่อยๆ ชะลอก่อนที่ล้อรถคันใหญ่จะหยุดนิ่งฝุ่นที่ติดล้อหมุนเป็นวงตามแรงของรถ ประตูอัตโนมัติเปิดออก พร้อมคำพูดของเจ๊หน่อยดังตามลำโพง

“แล้วเจอกันในคาสินโนนะคะ ขอให้เฮงๆทุกท่านนะคะ”

สิ่งที่สังเกตอย่างหนึ่งตั้งแต่ขึ้นรถมาคือ ผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นคนไทยเชื้อสายจีนและมีอายุมากพอสมควาร แต่พอรถจอดเท่านั้นเอง ทุกคนดูเป็นหนุ่มเป็นสาวทันที ทุกคนกระชุ่มกระชวย กระดี๊กระด้าราวกระดี่ได้น้ำ แทบจะโผถลา   ออกนอกประตู

โอ้ววววววว บ่อนจ๋า …..ข้ามาแล้วววววววววววววว

ถึงแล้วครับ อ้าวผู้ร่วมทางหายไปไหนหมดล่ะเนี่ย

เราสองคนก้าวลงจากรถเป็นคู่สุดท้าย ทันที่ที่เท้าสัมผัสพื้น ผมก็มองหาผู้โดยสารที่มาด้วยกัน  อะไรกันนี่ ไม่เจอซักคน ไวกันจริงๆ พวกนี้  คาสิโนไม่หายไปไหนหรอกน่า อาม่า อากง….