คนไทยยังใจดีเสมอ

ผมยืนอยู่ใกล้เส้นแบ่งเขตแดนของสยามประเทศและเพื่อนบ้าน เงยหน้ามองฟ้าฟากโน้น และฟ้าฟากนี้สลับไปมา ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ยังหาความแตกต่างไม่พบ  ฟ้าฟากโน้นก็ร้อน ฟ้าฟากนี้ก็ร้อน แล้วผมจะมองทำไมเล่าเนี่ย รีบเดินดีกว่า
 
ทันทีเรารู้ตัวว่าเรากำลังถูกทิ้งจากผู้โดยสารคนอื่น  เราก็รีบจ้ำอ้าว จ้ำอ้าว กะว่าจะไปให้ถึงตม.ไทยให้เร็วที่สุดตลอดระยะทางสั้นๆ จากรถทัวร์ถึงตม.ไทย มีหลายต่อหลายภาพชีวิต ที่บั่นทอนความเบิกบานของเราลงไปได้มากกว่าที่เราคิดไว้ และภาพที่เราต้องเบือนหน้าหนีเห็นจะเป็นแววตาของเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังกระเตงเด็กตัวเล็กกว่า เดินขอเงินผู้คนที่เดินผ่านไปมา แววตาคู่นั้นมันช่างเศร้า เหงา และโหยหาความสุขที่เขาอาจจะไม่เคยพบมาก่อน  ผมกับเพื่อนมองตากันอีกครั้ง และแน่นอนต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอีกคนรู้สึกอย่างไร

ตลาดโรงเกลือ

มีเด็กๆ มาขอทานเยอะเลยครับ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราผละจากกลุ่มเด็กน้อย เดินถามทางไปเรื่อยๆ ไม่ถึง 200 เมตรก็ถึงทางเข้าตม.ไทย  ก็ต้องตกใจอีกครั้ง ผู้คนไม่รู้มาจากไหนเยอะแยะไปหมด นี่ขนาดเรามากันตั้งแต่ 9 โมงคนยังเยอะขนาดนี้ และส่วนใหญ่ก็เป็นแก๊งคาราวานเสี่ยงโชคกันทั้งนั้นแหละครับ ต่างคนต่างยืนต่อแถวส่งเสียงคุยกันขโมงโฉงเฉงไปหมด

“ไอ้หนุ่มนี่ หล่อนะเนี่ย”   สาวใหญ่นักเสี่ยงโชครายหนึ่งทักพี่ป๊อบ ทำเอาแกหน้าบานเป็นกระด้งยักษ์ ยิ้มไม่ยอมหุบ ดีใจจนพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ แล้วส่งเสียง แฮ่ะๆ

“ไปเที่ยวเหรอ”  สาวคนเดิมถามพี่ป๊อปอีก ผมเริ่มเชื่อแล้ว ว่าอานุภาพแห่งความหล่อมีจริง

“ครับ”  สั้นและได้ใจความ

ปั๊มพาสปอร์ตด่านตม.ไทย

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ระวังตัวนา ที่นี่ขโมยเยอะ มือถือ กระเป๋าเงิน เก็บให้ดีนะ” สาวใหญ่กว่า (อายุมากกว่า)  อีกคนเตือนผมด้วยความหวังดี นี่แหละครับ คนไทย ไม่ว่าจะเป็นใครขอให้รู้ว่าเป็นคนไทยเหมือนกันก็ยังแสดงความห่วงใยเสมอ ซึ่งเราก็ได้แต่ตอบรับด้วยการพยักหน้าและส่งเสียงว่า คับ เท่านั้นเอง

“เสร็จจากที่นี่ ผมต้องไปไหนต่อครับ” ผมถามนักเสี่ยงโชคสาวคนหนึ่ง ซึ่งดูจากท่าทีแล้วคิดว่าเธอน่าจะชำนาญสถานที่เป็นที่สุด และเธอก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง

“เดี๋ยวเสร็จจากตม.ไทยนะ น้องก็เดินตรงไปอีก ประมาณ 70 เมตร ผ่านซุ้มประตู แล้วเข้าบ่อนทางขวามือ” เธอพูดพลางชี้ไม่ชี้มือจนดูพัลวัลไปหมด

“น้องมากับเจ๊หน่อยใช่มั้ย” 

“คับ” เป็นคำตอบเดียวที่ผมนึกออก

“งั้น น้องเข้าบ่อนทางขวานะ ชื่อแกรนด์ไดมอน เข้าไปแล้วเอาพาสปอร์ตยื่นให้เจ๊หน่อยแล้วเค้าจะเอาคูปองกินข้าวให้ เข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยแล้วค่อยเดินชิดขวาไปตม.เขมร” สิ้นประโยคผมได้ยินเสียงแกหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมอาการหอบเล็กน้อย

เป็นไงคับ  กระจ่างมะ  สุด สุด  ไม่ผิดหวังครับพี่น้อง  หลงอีกก็บ้าแล้วครับ

เราเดินตามทางที่พี่สาวนักเสี่ยงโชคใจดีบอกมาจนถึง ซุ้มประตูที่มีทั้งงดงาม มีเสน่ห์ และความน่ากลัวปนๆ กัน  ระหว่างทางพี่ป๊อบก็ทำตัวเป็นตากล้องนิตยสารท่องเที่ยว  รัวชัตเตอร์กันเป็นว่าเล่น จนกระทั่งถึง คาสิโน
 
โอ้แม่เจ้า!!!!!!!! ให้อีกสามอัน !!!  
 
(ขออภัยเราไม่สามารถปลุกความกล้าในตัว ให้มากพอที่จะฝ่าฝืนป้ายห้ามถ่ายรูปไว้ได้ ในคาสิโนจึงไม่มีภาพถ่าย)   คาสิโนเคยเห็นแต่ในหนังไม่คิดว่ามันจะ หะรู หะรา ขนาดนี้ พรมแดงปูตั้งแต่ทางเข้า ตู้สล็อตแมชชีนนับไม่ถ้วน คนดูแลตู้ก็สวยขาว โต๊ะไพ่ก็มากมายหลายโต๊ะ คนแจกไพ่ก็ขาวสวย   รัชเชี่ยนรูเล็ตก็หลายโต๊ะ คนดูแลก็ขาวสวย  ที่แลกชิพก็หลายที่  พนักงานรับแลกชิพ ก็ขาวสวย โอ้ยยยยยรกตาไปหมด รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้  ตอนพระเอกกับพระรอง (แน่นอนว่าผมเป็นพระเอก) เดินเข้าบ่อน

ซุ้มประตูเส้นแบ่งประเทศทั้งสอง

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราสองคนเดิน สโลว์ (อันนี่ทำจริงๆ) พร้อมกับฮัมเพลง เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้จนชาวบ้านเริ่มมอง

หลองปัน….แท็ดแท็ดแท็ด…..หลองเหล่า…แท็ดแท็ดแท็ด…หม่านเลยโทวโท้ว กวานซุยเหวิ่นป้าดเย้า …

ตึกใหม่ๆ

สภาพตึกที่หรูหรา กาสิโนที่แอร์เย็นฉ่ำ แตกต่างกับด้านนอกจริงๆ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สงสัยจะฮัมเพลงดังไปนิด ยามชุดซาฟารีหน้าดุเริ่มมองหน้า และทันทีที่รู้ตัว เราก็หุบปากก่อนจะโดนยาบ้ายัดตูด เดี๋ยวจะไปไม่ถึงเสียมเรียบซะเปล่าๆ

จริงอย่างที่พี่สาวใจดีพูด เจ๊หน่อยยืนยิ้มแป้น คอยอยู่ในกาสิโนเรียบร้อยแล้ว เรายื่นพาสปอร์ตให้  ก่อนที่จะรับคูปองอาหารกลับมาพร้อมกับเงินคืนอีก 100 บาท

“ชั้น 2 เลยน้อง กินข้าวก่อนค่อยไป เชื่อพี่” เจ๊หน่อยชี้มือนำทางซึ่งเราก็ได้แต่เดินอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่กล้าฮัมเพลงอีก จุ๊ๆๆ เงียบไว้  เดี๋ยวชะตาตูดจะขาด

“มี บั๊ด หรับ ทาน อาห่าน หมั่ย ค่ะ” ผมไม่ได้เขียนผิด กรุณาอ่านตามนี้ พร้อมออกเสียงไปด้วยคุณจะได้รับความรู้สึกเดียวกับผม

เรายืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าประตูห้องอาหารพักใหญ่ เพราะหูยังปรับสำเนียงไทยแบบนี้ ไม่ทัน  ก็มาเจอรีเซฟชั่นสาวสวย  (โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง  สาวสวย )  กระทุ้งคำถามอีกรอบ

“มีบั๊ดทานอาหานไหม่คะ” คราวนี่ฟังรู้เรื่องกว่าเก่า

“อ๋อ บัตรทานอาหาร มีครับ” พี่ป๊อบตอบก่อนจะยื่นบัตรให้เจ้าของคำถาม (เรื่องแบบนี้มันเร็วจริงๆ ให้ตายสิ )

อาหารที่นี่ฟรีครับ ทีแรกก็คิดว่าจะเป็นอาหารที่มีคุณภาพ และรสชาติ ห่วยๆ  แต่พอได้เห็น ได้กิน เท่านั้นครับ อึ้งรับประทานอีกรอบ สุดยอดคับ  ทั้งอร่อย ของที่เอามาปรุงก็เป็นของดีๆ ปรุงกันร้อนๆ แถมเติมไม่อั้นด้วยโหย สวรรค์ของ ผู้อดยากหิวโหยยยยยยย

5 นาที สำหรับการเลือกตักอาหารที่ละลานตาเต็มไปหมด และอีก 10 นาทีสำหรับการกินอาหารอร่อย (เร็วเหมือนห่าลง)   ข้าวนิ้ม นิ่ม กับข้าวก็อร้อย อร่อย เครื่องดื่มเย็นๆ  โอ้วว ช่างเป็นเช้าวันแรกในการตะลุยกัมพูชาที่วิเศษจริง  …….

เวลาเป็นของมีค่าครับ เราใช้เวลาในการกินแค่ 10 นาทีก็เรียบร้อย  หลังจากกินเสร็จเราทั้งสองคนนั่งนิ่งอีก 5 นาทีเพื่อรอคอยบางสิ่งบางอย่างให้ปรากฏตัว...  

วงเวียนพระนาราย

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

รู้สึกว่าจะกินเวลาเกือบ 5 นาที ที่ทิ้งส่วนเกินออกจากร่างกาย เราก็ล้างหน้าล้างตา  และรีบออกจากสวรรค์ของนักเสี่ยงโชค แล้วตรงไปตม.เขมรเพื่อทำเรื่องผ่านแดน นี่ก็ 10โมงครึ่งแล้ว แท็กซี่ที่โทรนัดไว้ก็มาคอยตั้งแต่ 9โมงแล้ว สายมากแล้วแดดร้อนมากด้วย

ขอบคุณนะคร๊าบบบบ....แกรนด์ไดมอน