ยู แคน แชร์ วิด มี

“ป่านนี้แล้ว ตม.เขมรยังไม่เปิดอีก รัยเนี่ย”  ผมบ่นอีกแล้ว จะไม่ให้บ่นได้ไงครับ นี้มันจะเที่ยงอยู่แล้ว ยังไม่เปิดอีก (ได้แต่นึกว่ามันคงไม่เป็นแบบนี้ทุกวันนะคับ) เรายิ่งรีบๆอยู่ 

ตม.เขมร ต่างกับตม.ไทยลิบลับ  ทั้งแคบ เล็ก และร้อน  แล้วผมกับพี่ป๊อบเดินทะเล่อทะล่า เข้าไปแบบไม่รู้อะไรเลย 

“มาเอาใบไปกรอกก่อน”  เสียงเจ้าหน้าที่ชาวเขมร ตะเบ็งเรียกเราสองคนที่ไปยืนน่าไม่อายต่อแถว  ทั้งๆที่ ไม่มีเอกสาร เราเดินหน้า งง  งง เข้ารับใบขอเข้าเมืองจากเจ้าหน้าที่  

ฮะ!!    เอาอีกแล้วครับ พี่น้องที่รัก  เอาอีกแล้ว เป็นภาษาอังกฤษอีกแล้ว 
แต่ …คราวนี้ มีภาษาเขมรแถมมาด้วย เฮ้อ ช่วยได้มากจริงๆ

“จ้างเขียนมั้ย ” เจ้าหน้าที่คนเดิมถามผม ทันที ที่เห็นผมทำหน้างง
“ไม่เป็นไร ผมจะเขียนเอง”  แน่ะ โง่แล้วหยิ่งอีก จ้างเค้าง่ายๆไม่เอา 

..............กรอกอีกแล้ว  เซ็ง...............

ผมกับพี่ป๊อปเริ่มหันหน้าเข้าปรึกษากัน อย่างคร่ำเคร่ง

“ช่องนี้เขียนอะไรวะ”  พี่ป๊อปถามผม ซึ่งอยากจะบอกมันเหลือเกินว่า
กรูกำลังจะถามเมิงอยู่พอดี

“เดี๋ยวคอยดู ”  ผมก้มหน้าเขียนขยุกขยุย อยู่พักใหญ่

“นี่ไง เป็นไง ของง่ายๆ”  ใบขอเข้าเมืองเขียนไม่กี่คำหรอกคับ เพียงแต่เราไม่รู้ว่าไม่กี่คำหนะ คำไหนบ้าง  พอเขียนเสร็จ ผมก็เดินเอาใบไปให้เจ้าหน้าที่ คนเดิมดู

“ผิดหมดเลย เขียนไม่เป็นทำไมไม่จ้างเขียน”  คงไม่ต้องบอกนะครับว่าใคร

อายแสนอายคับ   แต่มันจำเป็นต้องเก็บอาการไว้   ผมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะพูดอย่างหยิ่งผยองว่า

“จ้างเอาเท่าไหร่”  เป็นไง แมนม๊ะ

“คนละร้อย”  น้าน โก่งราคาซะสูงลิ่ว

“ไม่กี่คำเนี่ยนะ คนละร้อย”  เค้าเงียบคับ เงียบ…แล้วมองหน้า จนผมต้องหลบตา และรู้สึกเหมือนโดนด่าในใจ ว่า ไม่กี่คำแล้วทำไมไม่เขียนเองวะ

“เอางี้ 2 คน 100 บาท ถ้าไม่เอาก็จะหัดเขียนเอง”  ลูกผู้ชาย คำไหนคำนั้น ผมพูดพร้อมกับทำท่าจะดึงปากกามาเขียนใหม่อีกแผ่น

ถ้าไม่เพราะเค้ากลัวว่าผมจะทำใบผ่านเข้าเมืองเสียอีก 4 หรือ 5 ใบ ก็คงเป็นเพราะราคาที่คุยไว้ยุติธรรมดีแล้ว  เราเจอกันครึ่งทางที่ 2 คน หนึ่งร้อยบาท อันนี้เรียกได้เต็มปากครับ ค่าโง่ชัดๆ  เจ้าหน้าที่หยิบกระดาษแผ่นใหม่มา ขีดๆเขียนๆ สอง สามที ก็ยื่นมาให้ บอกเสร็จแล้ว  นาทีนั้นรู้สึกสมเพศตัวเองขี้นมาจับใจครับ  ไม่ตั้งใจเรียนแล้วไม่เจียม อยากไปดูโลกกว้าง

ผมบอกให้แท็กซี่มารอตั้งแต่ 9 โมง นี่ก็ 11 โมงกว่าแล้ว ยังไปไม่ถึงไหนเลย  แท็กซี่ที่จองไว้สามารถนั่งไปได้   4  คน  ในราคา 1,400 บาท  ถึงแม้จะไปแค่ 2 คน ก็ราคานี้ ถ้าอยากไปถูกกว่านี้ก็ต้องหาคนแชร์ค่าโดยสารเพิ่มอีก 2 คน ถึงจะดี และผมก็อยากไปแบบถูกๆ ซะด้วย

ผมเริ่มมองหาญี่ปุ่นสาวๆ เป็นอันดับแรก (แฮ่ะๆ ความชอบส่วนตัว ) ซึ่งพี่ป๊อปมันก็ไม่ปฏิเสธ หรือฉุดรั้งความคิดสักนิด ตรงกันข้ามยังยุยงส่งเสริมอีกตะหาก 

“ทำไมญี่ปุ่น มันหายากนักว้า”  เข้าใจถูกแล้วครับ ไม่มีญี่ปุ่นให้ชวนซักคน ไอ้จะไปชวนเขกอินเดียก็ไม่ใช่เรื่อง  ฝรั่งฝั่งกะโน้นก็แบกเป้ใบเบอเร่อ ชวนไปด้วยก็เห็นจะไม่มีที่นั่ง เอาไงดี เอาไงดี คิดสิ คิด

เมื่อไม่มีตัวเลือก เราคงต้องหาคำตอบสุดท้าย คือใครก็ได้ที่อยากมาร่วมหัวจมท้ายกับ ชายไทย อย่างเราเอาทั้งนั้น ผมสาดสายตาไปสะดุดฝรั่งชายหญิงคู่หนึ่ง และบทสนทนาเบื้องต้นก็เริ่มขึ้น

“เฮลโหล”  ถึงจะไม่ฉลาดมากนักแต่ก็พอจำได้ว่านี่เป็นบทสนทนาเบื้องต้น  และฝรั่งชายก็ทักเราด้วยประโยคเดียวกัน

“แว อา ยู ฟอร์ม” ผมถามเขาก่อน  ทั้งๆ ที่ศัพท์ก็ไม่ได้ แกรมม่าก็ไม่รู้ แถมสำเนียงก็ประหลาด)

“เยอรมนี” 

“โอ้ววว ไอ คัม ฟอร์ม ไทยแลนด์”  อันนี้ผมออกเสียงดัดจริตจนพี่ข้างๆ หมั่นไส้

“เฟิร์ท ทาม อิน กัม บู เดีย” ผมรวบรวมสติและความสามารถทั้งชีวิต เพื่อการนี้โดยเฉพาะ เอ๊า เพื่อค่าแท็กซี่ถูกๆ

2 หนุ่มสาว เพื่อนร่วมทางชาวเยอรมัน

“ เยส”    โป๊ะเชะ ได้การ

“ยู วิล โก ทู เสียมเรียบ ? ”  ผมเริ่มตบเข้าประเด็น และหลักแกรมมั่วเริ่มแสดงผล

“เยส”  เป็นคำตอบที่น่าพอใจ

“ยู โก บาย …..”  จุด จุด จุด แปลว่านึกคำศัพท์ไม่ออก และออกเสียงว่า  เอ่อ…. เหงื่อเริ่มแตก และศัพท์เริ่มหาย

“ บาย บัส”   ฮึ้ยยยย เค้าเข้าใจ ถ้าไม่เพราะผมเก่ง เขาก็เก่งมากกกกกกกกก
“ไอ วิล โก ทู เสียมเรียบ ทู บัท ไอ โก บาย แท็กซี่ ”  เค้าไม่ได้ถามคับ อยากบอก

“ฮาวมัช”  อันนี้เค้าถาม

“1400 บาท” ผมบอกราคาที่ตกลงกันไว้

“แคน ไอโก วิด ยู”  คำถามที่ผมรอคอย มาแล้ววว เก็บอาการไว้ เก็บอาการ

“เยส”  ผมตอบ พร้อมทำหน้าตาเหมือนว่า เออ  ก็ได้  จริงๆ  แล้วไม่ได้อยากให้ไปเท่าไหร่นะ ประมาณนั้น

จากสอง ขยับขยายเป็น 4 แล้วครับ เพื่อนร่วมเดินทางของเรา  หลังจากเสร็จเรื่องที่ ตม.เขมร  ผมก็โทรหาเซาเหมาทันที พร้อมกับบอกเรื่องจะมีผู้ร่วมเดินทางเพิ่ม  ซึ่งเขาก็โอเค  แล้วจู่ๆ

“เซาเหมา ให มา หรับ ขับ” ใครก็ไม่รู้  หน้าตาหน้ากลัวกว่าดามดัสกร หลายเท่าตัว จู่ๆ ก็โผล่มาบอก

“ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองได้”  ผมรีบตอบ เพราะกลัวพี่เขาจะช่วยเหลือเรามากกว่านี้

เราทั้งสี่ ซึ่งตอนนี้ผมจะเรียกว่า 4 กุมาร เราเดินตามกันไปยังสถานที่นัดพบ ซึ่งก็อยู่ติดกับ ตม.เขมร โดยมี พี่ดามดัสกร เดินนำหน้า (แกไม่ยอมไปไหน ) ระหว่างทาง ก็มีชายผิวคล้ำมาก (คล้ำกว่าผมอีก ไอ้ผมก็ว่าผมดำแล้วน้า) ผอม สูง ใส่แว่นตาดำ มีหนวด ท่าทางน่ากลัวและไม่น่าไว้ใจเป็นที่สุด  เดินมาทำท่าจะรับกระเป๋า ผมก็รีบปฏิเสธเช่นเคย เขาไม่ละความพยายาม เดินตามผมมาติดๆ  จนแทบหายใจรดต้นคอ

4 กุมารเดินไประแวงไปจนมา ถึงแท็กซี่ (มีจอดอยู่คันเดียว เพราะเดี๋ยวนี้ต้องไปจอดที่ ขนส่ง ถ้าไม่โทรนัด) โดยที่พี่ดามดัสกรก็ไม่ไปไหน  มิหนำซ้ำยังมีชายหน้ากลัวอีก 3 คน   เขามาช่วยเหลืออย่างไม่รู้วัตถุประสงค์ ซึ่งเรากลัวมาก

รถแคมรี่

“คนไหนพี่ เซาเหมา” ผมตะโกนถามอย่างเหลืออด ทั้งที่ใจหดเหลือนิดเดียว

“ผมคับ ”  เอ๊า  ผู้ชายเสื้อขาวใส่แว่นตัวดำ หน้าตาหน้ากลัว ที่เดินตามหลังผมต้อยๆ ที่แท้ พี่เซาเหมา (คนละคนกับดามดัสกรนะครับ)  นิสัยไม่ดี ปล่อยให้เรากลัวตั้งนาน

ที่คิดไว้ คนขับรถของเราไม่ได้น่ากลัวขนาดนี้  ก็เห็นในเน็ต บอกว่า พูดไทยได้ แต่งตัวสุภาพ … เออว่ะ เค้าบอกมาแค่นี้ เวรกำ  จะรอดมั้ยตู   แต่ไหนไหนก็ไหนไหนแล้ว เอ้า ลองดูซักตั้ง

พี่เซาเหมากับรถแคมรี่

4 กุมารพยายาม จัดที่นั่งให้เพียงพอต่อจำนวนคน พี่ดามดัสกรก็คอยยื่นมือมาช่วยตลอด จนเราต้องปล่อยเลยตามเลย ให้ พี่ดามดัสกร เขาจัดกระเป๋าให้ (และขาตั้งกล้องพี่ป๊อบก็หักเพราะพี่ดามดัสกรนี่แหละ)  พอจัดเสร็จ  ในตอนที่เรากำลังขึ้นรถนั้นเอง เขาก็หันมาหาผม

“ขอเงินให้น้องกินข้าวหน่อย ร้อยนึง”  น้ำเสียงที่เขาใช้ฟังดูไม่เหมือนขอเลยแฮะ
“อะไรกันพี่ ตั้งร้อยนึง 50 พอแล้วพี่ ”  ดู้ดูมัน  ไอ้หนึ่งเอ้ยยย กลัวแทบตาย ยังกล้าปากดีอีก
“ คับ ๆ ก็ได้คับ”  ทันทีที่เขาตอบ ผมก็ควักแบงก์ 50 ยื่นไปแล้วรีบขึ้นรถหนี 

พี่เซาเหมา โชว์เฟอร์อารมณ์ดี

จะว่าไปมันก็น่าเห็นใจเหมือนกันคับ พี่เซาเหมาก็เหมือนน้ำท่วมปาก พูดอะไรมากก็ไม่ได้ ยิ่งไอ้เรื่องจะห้ามเขาไม่ให้ช่วยเรายิ่งหมดหวัง เพราะที่นี่เป็นถิ่นของคนพวกนี้ ผมเองก็ถือว่าเป็นการซื้อปัญหาโดยใช้เงินกองกลางจะได้หมดเรื่อง ไม่เสียหาย 55

“เอาหน่า 50 บาทเอง อย่าคิดมาก”  พี่ป๊อปตบไหล่ปลอบใจ