เสียมเรียบ - จำเลยรัก - ห้องสุดประหยัด

ผมไม่รู้จะบรรยายถึงความวุ่นวายที่ได้พบเห็นในเมืองเสียมเรียบอย่างไรดี ถึงจะทำให้ท่านผู้อ่านได้เห็นภาพความอลหม่านบนท้องถนนของเมืองนี้ อย่างที่ผมได้เห็น การจราจรเสียมเรียบดูแปลกหูแปลกตา รถมอเตอร์ไซค์ หรือจักรยานที่คนขี่เป็นเด็กอายุไม่น่าเกิน 9 ขวบนั่งบนอานก็ไม่ได้ เพราะขาจะไม่ถึงที่ปั่น วิ่งกันให้ว่อนไปหมด ไฟเขียวที่ต้องเดาใจรถตรงข้ามว่าจะเลี้ยวหรือจะตรง ไฟเลี้ยวมีไว้ประดับรถเท่านั้น แต่ไร้ความสำคัญเมื่อเทียบกับเสียงแตร ที่นี่หากมีอุบัติเหตุ จะวัดผิดถูกจากเสียงแตร ใครไม่บีบแตร ถือว่าผิด แล้วถ้าบีบเหมือนกันหล่ะเอาไง หรือว่า วัดกันที่ใครบีบก่อนละมั้งเนี่ย

ที่พักของเรา "โกลเด้นวิลเลจ"

เสียมเรียบเหมือนโอเอซิสของภาคนี้ทั้งภาคเลยก็ว่าได้ครับ  ดูแล้วเหมือนแถว ม.ราม2 ทางเข้าเป็นป่า ทุ่งนาล้อมรอบ พอผ่านสะพานปุ๊บ โอ้ววว โหห  เมืองทั้งเมืองซ่อนอยู่กลางทุ่งนาเลยนะเนี่ย 

“ใครว่าเสียมเรียบไม่เจริญ  มีทุกอย่างเลย ธนาคาร ตู้เอทีเอ็ม ร้านอาหาร และผับ” ผมนึกในใจ เหตุผลที่เสียมเรียบเป็นแบบนี้ได้ก็เพราะปราสาทหิน  ที่บรรพบุรุษของเขาสร้างไว้ ผู้สร้างจะรับรู้รึปล่าวน้อ ว่าสิ่งต่าง ๆที่สร้างไว้ ทำให้ลูกหลานมีกินมีใช้ถึงทุกวันนี้

พวกเราพักอยู่ชั้น 2

เป้าหมายแรกของเราในเมืองเสียมเรียบคือที่พักครับ ซึ่งพี่เซาหมาพาเราตะเวนมาถึง 4 ที่ เกสเฮ้าส์แรกที่หมายตาไว้ คือ โกลเด้น เทมเพิล วิลล่า  ราคาห้องพัดลม 8 ดอล ห้องแอร์ 15 ดอล แค่เห็นข้างนอกก็น่าพักน่าอยู่เป็นบ้า แต่ว่ามันเต็ม เฮ้ย  บ่าย 2 แล้ว ร้อนมากแล้วน้า

มีอินเตอร์เน็ตให้เล่นฟรีด้วย

“ผมจะพาไปอีกที่นึง มีห้องพักเยอะเลย” พี่เซาเหมาพูดขึ้นเมื่อเราหมดหวังที่จะหาห้องพักด้วยตัวเราเอง

นาทีนี้แล้ว อะไรก็ต้องเอา โกลเด้นวิลเลจ คือชื่อของเกสเฮ้าส์ ที่เซาเหมาพาเรามา และความวุ่นวายก็เริ่มขึ้น

“สวัสดีครับ” ผมทักพนักงานของเกสเฮ้าส์ ที่เดินออกมาต้อนรับ และเค้าน่าจะพูดไทยได้

“กุด อัฟ เตอ นูน เซอ” อ้าว เวน  พูดไทยไม่ได้ซะงั้น ซวยแระ

“ฮาว อาร์  ยู ทูเดย์”  แน๊ะ มีการถามด้วยบทสนทนาเบื้องด้นด้วย เอาเข้าไป... กลายเป็นผมที่ต้องมาตอบคำถามเค้า นี่ว่าจะมาเป็นคนถามนะเนี่ย

ด้านหลังห้องพัก ระวังฝรั่งอาบน้ำไม่ปิดประตูนะครับ ผมเจอมาแล้ว จึ๋ย... 

“โอ เค” ผมพูดตัดบทสนทนาก่อนที่แกจะถาม ว่ามีลูกหรือยัง กินอะไรมาหรือยัง หรือมีเมียกี่คน

“ยู แฮฟ รูม” ทีผมถามคืนมั้ง ที่ใครทีมันน้องเอ๊ย

“เยส” โอว...  คำตอบที่ทำให้หัวใจชื่นบาน ชุ่นชื่น

ห้องพักจากอีกมุมหนึ่ง

“ยู ว้อน แฟนรูม ออ แอร์คอนดิชั่น” แสดงว่ามีเหลือเยอะจริงๆ นะเนี่ย

“แฟน แอ่น ฮาวมัช”  จากการสอบถามสภาพอากาศจากพี่เซาเหมา กลางคืนอากาศเย็นไม่ต้องนอนแอร์ก็ได้

“ซิกดอลล่าร์ ฟอร์ ไนท์” ถูกใช้ได้ราคาไม่เกินงบหล่ะ ขั้นต่อไปเราต้องไปดูห้องซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากหากเราคิดจะพัก (ไม่ต้องคิดถึงคิดแคท) ในเกสเฮ้าส์

ทางเดินระหว่างตึกที่พักกับล็อบบี้

พนักงานสาว ผมยาวถึงก้น พาผมเดินดูห้อง ที่เราจะพัก สรุปว่าถูกใจ ในราคา และคุณภาพ

 ในขณะที่ผมกำลังโล่งใจที่คุยกับพนักงานรู้เรื่อง โดยที่เราได้สิ่งที่เราต้องการ ถึงแม้มันจะเมื่อยมือไปบ้างก็ไม่เป็นไร แต่บางคนมันไม่ยอมจบ

“กูจะเอาทีวีด้วย” เสียงพี่ป๊อปแหวกอากาศมากระแทกหูผม เล่นเอาอึ้งพักนึง เพื่อคิดว่าจะพูดอะไรกับมันดี

ห้องพักสะอาด และโล่งดีจัง คือ...ไม่มีอะไรเลย

“เอามาแล้ว ดูรู้เรื่องเหรอ ภาษาเขมรนะเว้ย” ผมถามเพราะไม่เห็นว่าพี่ป๊อปมันแอบไปเรียนภาษาเขมรตั้งแต่เมื่อไหร่

“เอาหน่า กูติดจำเลยรัก”  โอ้วววพระเจ้า ขอบคุณที่ประทานชายผู้นี้มาด้วย เอาเข้าไป ติดจำเลยรัก

“มาถึงเขมรนะเว้ย ดูทีวีเขมรด้วย มันจะได้ครบรสชาติ” คำตอบนี้ของพี่ป๊อป น่าสน เออออ เห็นด้วย

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่จะเอาหรือไม่เอา แต่มันอยู่ที่ ผมจะคุยกับเค้ายังไง เฮ้อ

ถ้าหิว ด้านบนมีร้านอาหารไว้บริการด้วยครับ

“ปโอน (แปลว่าน้องสาว) บอง นี้ด ทีวี  ยู แฮฟ รูม แอนแฮฟทีวี” เป็นไง  เข้าใจม๊ะ ผมเองยังไม่เข้าใจเรย 

พนักงานสาวทำหน้างง  อึ้งรับประทานพักนึง เอามือเกาคาง เกาหัว  แล้วตอบว่า

“ไอ วิว บริง ทีวี ฟอ ดิส รูม โอเค้” คงประมาณนี้ที่ผมจำได้ แต่ก็โอเค เราได้ทีวีสมใจ

ฮี่ๆๆ ... ในที่สุดเราก็มีทีวีดู แต่ต้องเพิ่มเงินอีก 2 ดอล เป็นคืนละ 8 ดอล  มันจะคุ้มมั้ยน้อ จำเลยรัก

อาหารมื้อแรกที่เสียมเรียบ บายชาจรูก (ข้าวพัดหมู) โถ....อุตส่าห์มาเขมร กินข้าวผัดหมู

เราเดินตามพนักงานไปกรอกข้อมูลพักใหญ่ จนเรียบร้อยแล้วผมก็จัดการเคลียร์ค่ารถกับพี่เซาเหมาที่ยืนรอเราอยู่

“พี่เซาเหมา เดี๋ยว 4 โมงผมจะไปดูพระอาทิตย์ตกที่พนม บาแค็ง (บางคนเรียกบาเก็ง คนเขมรออกเสียงว่า พนมบาแค็ง) พี่คิดเท่าไหร่” รักพี่เซาเหมาจังเรย พี่เป็นคนเดียวที่พูดไทยได้  ฮิ้ววววว

“300” สามร้อยคือราคาที่เขาบอกเราทั้งๆ ที่เราไม่รู้ว่าพนมบาแค็ง ใกล้ไกลแค่ไหน

“โอเคพี่ เดียว 4 โมงเจอกานนนน” ผมตอบตกลงแทบจะในทันที

ทุกอย่างจบลงด้วยดีที่นี่ และเราก็จัดการขนของขึ้นห้องพักซึ่งสะอาดสะอ้านน่านอนได้ไม่ถึง 5 นาที มันก็ดูเปลี๊ยนไป๋ ข้าวของกระจัดกระจาย กางเกงระเกะระกะด้วยฝีมือเรา

ที่พักราคา 1 ดอลล่าร์ นอนแบบรวมมิตร

แถมอีกนิดถึงคนมีตังไม่มากแต่อยากไปเที่ยว ที่นี้ มีที่นอนแบบสุดประหยัด คืนละ 1 ดอลเท่านั้น ยิ่งถ้าคุณโทรมาภายใน 15 นาทีนี้ เราแจกทันที มุ้ง หนึ่งหลัง ฟูกนิ่ม ๆ บวกหมอนผ้าห่มอีก 1 ชุด

แต่อย่าคิดว่าเราจะให้คุณเพียงเท่านี้ มันยังไม่หมดแค่นั้น นะ บอง และปโอน ทั้งหลาย เรายังแจกเพื่อนฝรั่งที่ไม่มีตังเหมือนกันให้นอนเคียงข้างคุณ    พร้อมโปรโมชั่นพิเศษ   เสียงกรนและกลิ่นตด ให้คุณได้ชื่นมื่นกับบรรยาการห้องนอนหมู่อีกด้วย

 สนใจติดต่อเคาท์เตอร์โกลเด้นวิลเลจนะครับ

@@@ ห้องราคา 1 ดอลล่า ที่เขียนมามีจริงๆ นะจ๊ะ @@@