หัวใจทำหน้าที่สั่ง เรามีหน้าที่ไป

2boxs

box1 เก็บภาพฝันที่สวยสด box2 จดความทรงจำผ่านอักษร
Permalink : http://www.oknation.net/blog/2boxs

วันอาทิตย์ ที่ 24 กุมภาพันธ์ 2551

ตามฝัน วัดใจ ในกัมพูชา (8)

Posted by 2boxs , ผู้อ่าน : 292 , 18:01:14 น.

พิมพ์หน้านี้

โซนวันฉันรักเธอ พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เมื่อเช้าเรายังอยู่ประเทศไทยอยู่เลย แต่นาทีนี้ เรามานั่งจุ่มปุ๊กกันอยู่ที่เมืองเสียมเรียบอย่างสบายใจเฉิบ ชีวิตช่างมีความสุขเหลือเกิน ฟ้ามืดเร็วกว่าที่เราคิด ตอนขึ้นบันได ว่าถูลู่ถูกัง ลำบากยากเข็ญ ตะเกียกตะกายแล้ว ขาลง ลำบากกว่าอีกเป็นสองเท่าครึ่ง (มีครึ่งด้วยจะได้น่าเชื่อถือ) เพราะมองไม่เห็นบันได เจ้าหน้าที่ก็ดี๊ดี คอยจนเราลงแล้วค่อยเดินตามลงมา สงสัยกลัวเราลื่นล้มหัวแตก “นี่ของกรู สว่างกว่าอีก” พี่ป๊อปพูดด้วยความดีใจม๊าก..ที่ไฟฉายที่พกมาจากเมืองไทยของมันสว่างกว่าของฝรั่งมังค่า ทั้งๆ ที่มีขนาดเล็กกว่าหลายเท่าตัว (ทั้งๆที่ ไม่ใช่แค่ไฟฉายของมันอย่างเดียวเท่านั้นที่เล็ก ซึ่งผมก็ได้แต่หัวเราะแฮะๆ ให้มันได้ภูมิใจนานๆ) ทางเดินลงเขาเดินง่ายกว่าตอนขึ้นเยอะแยะ (ทางลงเขานะไม่ใช่ทางลงปราสาท) เราใช้เวลาในการเดินลงไม่ถึงครึ่งของเวลาเดินขึ้นด้วยซ้ำ ก็เดินมาถึงรถ พี่เซาเหมาสตาร์ทรถเปิดแอร์เย็นฉ่ำรอเราอยู่แล้ว “พรุ่งนี้จะไปเที่ยวดูปราสาทใช่มั้ย” พี่เซาเหมาถามผมทันทีที่หย่อนก้นถึงเบาะแคมรี่ “ครับ” เหนื่อยครับ เลยตอบได้แค่นี้ “ผมมีเพื่อนขับละเมาะโมโตนะ (ละเมาะโมโต มีลักษณะเหมือนรถม้า แต่ไม่ได้เทียมม้าเค้าเอามาเทียมมอเตอร์ไซค์) ถ้าเหมาจะโทรบอกให้ วันละ 15 ดอลไหวมั้ย” พี่เซาเหมายื่นข้อเสนอ ผมหันไปปรึกษาเพื่อนร่วมชะตากรรมพร้อมคำนวณจำนวนเงินทันที่ 15 ดอล ก็ราวๆ 500 บาท พี่ป๊อปเองก็ไม่ขัด และคิดว่าคงเป็นการดีหากเรามีคนที่ไว้ใจได้นำทางให้ “โอเคพี่” ผมตอบ ทันทีที่ได้คำตอบพี่เซาเหมาออกรถก็กดโทรศัพท์หาเพื่อนทันที ไม่ถึง 10 นาที เราก็มาถึงเกสต์เฮ้าส์ และเพื่อนพี่เซาเหมาก็ยืนยิ้มแฉ่ง อารมณ์ประมาณ ฮิฮิ แหลกหมู อยู่หน้าเกสต์เฮ้าส์ “แฮลโล ไอ แอม ด๋าล” (ด๋าล ซึ่งความจริงน่าจะออกเสียงว่า ได แอ๋น เร็วๆ จะเหมือนกว่า) อ้าว เวน-กำ ทำไมอะ ทำไม ไม่พูดภาษาไทยล่ะ เอาแล้วไง ซวยแล้ว พี่เซาเหมาล่ะ ผมหันรีหันขวางหาพี่เซาเหมา ซึ่งเผ่นไปตอนไหนก็ไม่รู้ พี่เซาเหมานะพี่เซาเหมาเล่นผมซะแล้วว “แฮลโลไอ แอม หนึ่ง” ผมบอกชื่อ กลับ “แว อาร์ วี โก ทูมอโร” ด๋าลถามผม ซึ่งผมต้องเริ่มรวบรวมศัพท์อีกแล้ว “เออ.... ไอ แฮฟ ทรี เทมเพิลอินมายแพลน อังกอร์วัด อังกอร์ธม แอ่น บันเตียรซเร็ย” ผมตอบจุดหมายในวันรุ่งขึ้น โอ้ย เหนื่อยจริงๆ ภาษาอังกฤษเนี่ย “แอ่น ออเท่อ เทมเพิล ไอ อัพ ทูยู ไอวิว ยูส ยู แพลน” โอ้ย เมื่อยมือ เจงๆ “บัท ทู มอโร่ ออน อัฟเตอ นูน ไอ ว้อน โก ทูอังกอร์วัด” ดูสิดู พูดไม่หยุด หมดแล้วศัพท์ผม หมดจริงๆ “โอเค ทูมอโร่ ออน 8 โอคล็อก ไอ วิว คัมเฮีย” ด๋าลนัดเวลาเป็นที่เรียบร้อยก็คร่อมมอไซค์ออกไป หลังจากการสนทนาที่กินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เพื่อให้ด๋าลได้เข้าใจถึงความต้องการของเราไม่กี่ประโยค ผมเริ่มหนักใจในวันรุ่งขึ้นว่า เราจะไปรอดหรือปล่าว และคิดอยากมีแฟนเป็นสาวอเมริกันซักคนเพื่อสอนภาษาอังกฤษซะหน่อย ด๋าลจากไปพร้อมกับความหนักใจของเราทั้งสองคน เราต้องการพักผ่อนครับ และมากด้วย วันนี้เราปุเลงปุเลงมาทั้งวันตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว นี่ก็จะทุ่มครึ่งแล้ว ต่างคนต่างเหนื่อย ผมกับพี่ป๊อปกลับขึ้นไปบนห้อง และรอเวลาอาบน้ำจนเผลอหลับไป และมันน่าจะจบลงแค่นั้น ถ้า..... ...3 ทุ่มครึ่ง... “เฮ้ย ไปเดินเล่นกันมั้ย หาอะไรกินกัน” ผมโยนหินถามทางทันทีที่ลืมตาตื่นมาด้วยความฟิต ทั้งๆ ที่นอนไปได้เดี๋ยวเดียวเอง “ไปไหนล่ะ” พี่ป๊อปถามถึงจุดหมายปลายทาง “ใกล้ๆ นี่ มีร้านอาหาร เห็นเมื่อตอนบ่าย ลองเดินไปดูกันมั๊ย” “ป๊ะ” พี่ป๊อปตอบ ดีอย่างนี้แหละครับ มีเพื่อนรู้ใจไปได้ทั่วโลก เป้าหมายของเราในคืนนี้ มีชื่อว่า โซนวัน คลับ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักเรามากนัก โซนวันมีทั้งผับและสวนอาหารในเขตเดียวกัน จึงมีอาณาบริเวนกว้างขวางมากมาย ฮิ้ววว โซนวันคลับ โซนวันคลับ “ขออังกอร์เบียร์” ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ ผมก็สั่งของดีซะแระ “จะ คะเมียน ประ มองเรียน ประเรยยยย” เอาแล้วว เด็กเสิร์ฟเล่นกรูซะแร้วววว “แคน ยู สปีค อิงลิช” เอาวะ เอาภาษาอังกฤษเป็นภาษากลางก็ได้ “หึ” เด็กเสิร์ฟพูดพร้อมส่ายหน้า ก่อนจะเดินหายไปหลังร้านนานพอควร ชั่วอึดใจที่เรากำลังคิดจะเปลี่ยนร้าน เด็กเสิร์ฟคนเดิมก็กลับมาพร้อมสาวใหญ่ไหล่กว้าง ร่างกายแข็งแรงประมาณว่าพร้อมปกป้องสองหนุ่มจากเมืองไทย จากอันตรายได้ทั้งปวง “รับอะไรดีเอ่ย” นั้นแน้ เจ๊พูดไทยได้ รอดปายย “ขอ อังกอร์เบียร์ 1 เหยือกครับ” ผมพยายามพูดช้า และชัดสุดๆ “ที่ร้านไม่มีอังกอร์เป็นเหยือก มีแต่เป็นขวด” เจ๊พูดพร้อมรอยยิ้มแบบมีเลศนัย “ถ้าจะเอาเป็นเหยือกต้องสั่ง อันชอร์เบียร์” แน๊ะ มีช้อยให้เลือกด้วย “เบียร์ของที่ไหนครับ อันชอร์” พี่ป๊อบถามมั่งเพราะเห็นผมคิดนาน “เบียร์เขมรนี่แหละจ้า” อื้ม ใช้ได้ ดี เอาอันนี้แหละ “จะเอาเด็กมั้ย” น้านนน เชียร์เด็กให้เราอีกไม่นึกไม่ฝันว่าจะมี “สวยๆ ขาวๆ น่ารักๆ ทั้งนั้นเลยนะ” แน๊ะ มีการอวดสรรพคุณอีก ... ... ผมนิ่ง พี่ป๊อบนิ่ง เรานิ่ง … … “เดี๋ยวเจ๊พามาให้ดู” น้านนน ดูได้ด้วยย “ไม่ดีกว่าครับ เรามากินเบียร์เฉยๆ” ไม่ต้องถามนะครับ ว่าใครพูด ไม่ใช่ผมชัวร์ พ่อพระเอกป๊อปโน้นนน “ไม่ถามกรูซักนิดเลยเมิงความเห็นหนะเคยมั้ยอะไรดีๆ แบบนี้ เคยมีถามกันมั้ย” อันนี้ผมคิดในใจ “ถ้าให้น้องเค้ามานั่งด้วย ที่ร้านคิดยังไงครับ” อันนี้ผมอยากรู้ และผมเป็นคนถามเองแหละ ยืดอกถามด้วย ทำไมอะก็อยากรู้อะ “3 ดอล ซิทลองไทม์” เจ๊ตอบอย่างมีความหวัง ผมมองหน้าพ่อพระเอกอีกครั้ง พร้อมทำตาปริบๆ คิดในใจว่า “เอ..เงินก็อยู่กับเรา เอาดีมั้ยเอ่ย” แต่พ่อพระเอกส่ายหน้าดิ๊กๆ “เออ กรูเข้าใจแล้ว ไอ้ตัวขัดลาภ ไอ้ตัวขี้อิจฉา” อันนี้ผมนึกในในอีกนั่นแหละ “ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่อยากรู้เฉยๆ” ผมตอบเจ๊ อีกที เป็นการแอ็บเป็นคนดี เดี๋ยวมันได้หน้าคนเดียว อาหารที่นี่จัดว่าใช้ได้ครับ ราคารับได้ รสชาติดีเลยทีเดียวแหละ เบียร์ 1 เหยือกที่เราสั่ง มาแล้ว แต่ว่าไม่มีน้ำแข็ง ทำไงหล่ะทีนี้ เจ๊เมื่อกี้ พอเราไม่เอาเด็กมานั่งก็หายจ๊อย ทิ้งไว้แต่เด็กเสิร์ฟที่พูดไทยไม่ได้ อังกฤษก็ไม่ได้ เอาไงดี ผมหันรีหันขวางพักใหญ่ จนมองเห็นถังน้ำแข็งบนรถเข็น ฮะฮ้าได้ที ผมรีบเดินไปชี้น้ำแข็ง แล้วไปชี้ที่โต๊ะตัวเองต่อ เด็กเสิร์ฟก็พยักหน้ารับ เป็นอันว่า มีน้ำแข็งแล้วววว...พ่อแม่พี่น้องงง… แล้วน้องก็หนีบน้ำแข็งมาให้เราคนละสองก้อน อ้าว ทำไมอ่ะ อยากได้เป็นถังอ่ะ สองก้อนไม่พอกินอะรัยเนี่ย ผมเก็บความหงุดหงิดกึ่งงุนงงไว้ในใจ ก่อนจะเดินไปชี้ถังน้ำแข็งอีกรอบ ผลก็ออกมาเหมือนเดิม คือได้น้ำแข็งอีกคนละก้อน โอ้ยยยย ละเหี่ยใจเหลือเอ่ย เอ่อ แค่นี้ก็แค่นี้ เบียร์อันเชอร์ รสชาติดีกว่าที่เราคิดไว้เยอะคับ นับว่าเป็นการลิ้มลองที่ไม่ผิดหวังเลยทีเดียวหากคุณคิดจะลองสักครั้ง เราใช้เวลาไม่นานกับการดื่มกิน ซึ่งตลอดเวลา เด็กเสิร์ฟก็จะคอยเดินเติมน้ำแข็งในแก้วให้เรา โดยที่ไม่ต้องบอกอะไรอีก และผมเพิ่งสังเกตว่าเป็นแบบนี้ทุกโต๊ะ เออ แปลกดีแฮะ น้ำแข็งรีฟิล เพิ่งเข้าใจ เพิ่งเข้าใจ 4 ทุ่มแล้ววว......เบียร์เริ่มขอดเหยือก ผมมองหน้าเพื่อนร่วมชะตากรรมโดยที่ไม่พูดอะไร เพราะยังเคืองบทพระเอกของมันอยู่แล็กน้อย และจะดูซิว่ามันจะจัดการยังไงต่อไป นาทีนั้นเอง เสียงรถมอเตอร์ไซค์ เริ่มมารบกวนเราพร้อมกับวัยรุ่นสาวๆ เริ่มทยอยเข้ามาซึ่งแต่ละคน แต่งตัวน่ารักน่าหยิกเป็นบ้า มีทั้งเซ็กซี่ สายเดี่ยว เกาะออก เดินเข้าผับกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง นาทีนั้นไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้วคร๊าบบบ ผับเขมรเป็นอย่างไร ต้องพิสูจน์ทราบเป็นการด่วนนน สัญชาตญานผมทำหน้าที่ดีเกินคาด จัดการสั่งเช็กบิลทันทีโดยที่ไม่ต้องถามใครอีกแล้ว ทั้งๆที่เบียร์เหลืออีกตั้งคนละแก้ว “เฮ้ย กินให้หมดก่อนดิ” พี่ป๊อปมันเสียดายเบียร์ “หมดแล้ว” ผมพูดหลังจากกระดกเบียร์รวดเดียวหมดแก้วเพราะเสียดาย เวลา สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดสุดเซ็กซี่ นับสิบนั่งเป็นแถวตรงประตูทางเข้าผับมองเราสองคนเป็นตาเดียว แต่ละคนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนผมแทบจะละลายกองอยู่ตรงนั้นเสียให้ได้ เราเองก็ไม่ใช่คนป่าเถื่อนไม่รู้ธรรมเนียม เขายิ้มให้เราก็ยิ้มหวานไม่น้อยไปกว่าพวกเธอสักนิด ตอบกลับไป ผับเขมรช่างไม่ต่างอะไรกับผับบ้านเราเท่าไรนัก ไม่ว่าจะเป็นแสง สี เสียง และดีเจ ต่างกันตรงที่มี พื้นที่ว่างให้หนุ่มสาวเต้นกันมันหยดอยู่ตรงกลางผับ พนักงานสาวพาเรามานั่งใกล้ ฟลอร์ พร้อมกับยื่นกระดาษที่มีรูปเบียร์อาซาฮี มาให้เราสั่ง ผมเริ่มมองดูโต๊ะอื่นๆ เพื่อดูว่า ชาวบ้านชาวเมืองเขากินเบียร์อะไรกัน อ่าววว เขากินแต่มิดไวด้า ไม่เห็นมีอาซาฮีเลย “ มิดไวด้า” ผมบอกเด็กเสิร์ฟพร้อมกับชี้ไปที่ขวดมิดไวด้าโต๊ะข้างๆ “ยูว้อน มิดไวด้า” (โอ้วเด็กเสิร์ฟพูดอังกฤษได้ ทำไมน้อไม่แบ่งไปทำงานในสวนอาหารข้างนอกซักคน ) เด็กเสิร์ฟถามผมพร้อมกับทำตาเขียวใส่ ตาเขียวจริงๆ นะ “โอเค โอเค อาซาฮี” ผมรีบตอบให้เธอพอใจก่อนเธอจะเปลี่ยนสีดวงตาเป็นสีอื่น “ยู ว้อน เลดีส์ ?” เอาอีกแล้ว ถามผมอีกแล้ว รู้มั้ย ยิ่งแพ้ทางกันอยู่ “โน แต้ง กิ้ว” ผมรีบขโมยซีนพระเอกแสนดีตอบ ก่อนตัวอิจฉามันจะขโมยซีนพระเอกไปเล่น เพลงมันจังเรย โอ้วววหนุกๆ น่าเก็บภาพประทับใจ สิ้นสุดความคิดผมก็หยิบกล้องตัวเล็กข้างเอว ขึ้นมาลั่นชัตเตอร์ไปหนึ่งที โดยหารู้ไม่ว่า ไม่ถึงสองนาทีจากนั้น ผมก็โดนตบบ่า “โน โฟ โต้” การ์ด ตัวเท่ายักษ์ ในชุดซาฟารีลากคอผมไปบอก “ซอรี่ ซอรี่ ไอ ด้อนโน” ผมรีบขอโทษขอโพยก่อนจะไม่มีโอกาสได้พูด แล้วเค้าก็จากไป ยืนทำหน้าเหมือนทะเลาะกับแฟนตลอดเวลา นี่คือวิดีโอขณะที่กำลังชุลมุนมีหลายๆ คนยกกล้องขึ้นมาถ่ายเราก็เลยมั่วนิ่มบ้าง “โตว คะเมียน แปร นาด คะ มุย โต มูบบบบบ” อย่าพยายามอ่าน เพราะผมก็ไม่รู้เขาพูดอะไร ทันทีที่ดีเจหนุ่มพูดจบ เสียงกรี๊ดก็ดังลั่นผับ หนุ่มสาว หลายคู่ก็จูงมือกันออกมากลางฟลอร์ แล้วเพลงจำเลยรักภาษาเขมรก็ดังขึ้น ไม่นานเท่าไหร่ฟลอร์ทั้งฟลอร์ก็เต็ม หนุ่มสาวทุกคู่ เต้นสโลว์ซบกันอย่างน่าอิจฉา ผมเริ่มมองหน้าเพื่อนรักอีกครั้ง อย่างเอือมระอา แล้วคำถามก็ผุดขึ้นมาในหัวว่า “ทำไมกรูต้องมากับเมิงด้วยว้า” ผมทนบรรยากาศโรแมนติกแบบนี้ได้ไม่นานนักก็ต้องสั่งเช็กบิล กลัวห้ามใจไม่ไหวชวนมันออกไปสโลว์ซบให้มันรู้แล้วรู้แรดไป เฮ้อไปนอนเอาแรงไว้ลุยพรุ่งนี้ดีกว่า.....

โซนวันฉันรักเธอ

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เมื่อเช้าเรายังอยู่ประเทศไทยอยู่เลย แต่นาทีนี้ เรามานั่งจุ่มปุ๊กกันอยู่ที่เมืองเสียมเรียบอย่างสบายใจเฉิบ ชีวิตช่างมีความสุขเหลือเกิน

ฟ้ามืดเร็วกว่าที่เราคิด ตอนขึ้นบันได ว่าถูลู่ถูกัง ลำบากยากเข็ญ ตะเกียกตะกายแล้ว ขาลง ลำบากกว่าอีกเป็นสองเท่าครึ่ง (มีครึ่งด้วยจะได้น่าเชื่อถือ) เพราะมองไม่เห็นบันได เจ้าหน้าที่ก็ดี๊ดี คอยจนเราลงแล้วค่อยเดินตามลงมา สงสัยกลัวเราลื่นล้มหัวแตก

“นี่ของกรู สว่างกว่าอีก” พี่ป๊อปพูดด้วยความดีใจม๊าก..ที่ไฟฉายที่พกมาจากเมืองไทยของมันสว่างกว่าของฝรั่งมังค่า ทั้งๆ ที่มีขนาดเล็กกว่าหลายเท่าตัว (ทั้งๆที่ ไม่ใช่แค่ไฟฉายของมันอย่างเดียวเท่านั้นที่เล็ก ซึ่งผมก็ได้แต่หัวเราะแฮะๆ ให้มันได้ภูมิใจนานๆ)

ทางเดินลงเขาเดินง่ายกว่าตอนขึ้นเยอะแยะ (ทางลงเขานะไม่ใช่ทางลงปราสาท) เราใช้เวลาในการเดินลงไม่ถึงครึ่งของเวลาเดินขึ้นด้วยซ้ำ ก็เดินมาถึงรถ พี่เซาเหมาสตาร์ทรถเปิดแอร์เย็นฉ่ำรอเราอยู่แล้ว

“พรุ่งนี้จะไปเที่ยวดูปราสาทใช่มั้ย” พี่เซาเหมาถามผมทันทีที่หย่อนก้นถึงเบาะแคมรี่

“ครับ” เหนื่อยครับ เลยตอบได้แค่นี้

“ผมมีเพื่อนขับละเมาะโมโตนะ (ละเมาะโมโต มีลักษณะเหมือนรถม้า แต่ไม่ได้เทียมม้าเค้าเอามาเทียมมอเตอร์ไซค์) ถ้าเหมาจะโทรบอกให้ วันละ 15 ดอลไหวมั้ย” พี่เซาเหมายื่นข้อเสนอ

ผมหันไปปรึกษาเพื่อนร่วมชะตากรรมพร้อมคำนวณจำนวนเงินทันที่ 15 ดอล ก็ราวๆ 500 บาท พี่ป๊อปเองก็ไม่ขัด และคิดว่าคงเป็นการดีหากเรามีคนที่ไว้ใจได้นำทางให้

“โอเคพี่” ผมตอบ

ทันทีที่ได้คำตอบพี่เซาเหมาออกรถก็กดโทรศัพท์หาเพื่อนทันที

ไม่ถึง 10 นาที เราก็มาถึงเกสต์เฮ้าส์ และเพื่อนพี่เซาเหมาก็ยืนยิ้มแฉ่ง อารมณ์ประมาณ ฮิฮิ แหลกหมู อยู่หน้าเกสต์เฮ้าส์

“แฮลโล ไอ แอม ด๋าล” (ด๋าล ซึ่งความจริงน่าจะออกเสียงว่า ได แอ๋น เร็วๆ จะเหมือนกว่า) อ้าว เวน-กำ ทำไมอะ ทำไม ไม่พูดภาษาไทยล่ะ เอาแล้วไง ซวยแล้ว พี่เซาเหมาล่ะ ผมหันรีหันขวางหาพี่เซาเหมา ซึ่งเผ่นไปตอนไหนก็ไม่รู้ พี่เซาเหมานะพี่เซาเหมาเล่นผมซะแล้วว

“แฮลโลไอ แอม หนึ่ง” ผมบอกชื่อ กลับ

“แว อาร์ วี โก ทูมอโร” ด๋าลถามผม ซึ่งผมต้องเริ่มรวบรวมศัพท์อีกแล้ว

“เออ.... ไอ แฮฟ ทรี เทมเพิลอินมายแพลน อังกอร์วัด อังกอร์ธม แอ่น บันเตียรซเร็ย” ผมตอบจุดหมายในวันรุ่งขึ้น โอ้ย เหนื่อยจริงๆ ภาษาอังกฤษเนี่ย

“แอ่น ออเท่อ เทมเพิล ไอ อัพ ทูยู ไอวิว ยูส ยู แพลน” โอ้ย เมื่อยมือ เจงๆ

“บัท ทู มอโร่ ออน อัฟเตอ นูน ไอ ว้อน โก ทูอังกอร์วัด” ดูสิดู พูดไม่หยุด หมดแล้วศัพท์ผม หมดจริงๆ

“โอเค ทูมอโร่ ออน 8 โอคล็อก ไอ วิว คัมเฮีย” ด๋าลนัดเวลาเป็นที่เรียบร้อยก็คร่อมมอไซค์ออกไป

หลังจากการสนทนาที่กินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เพื่อให้ด๋าลได้เข้าใจถึงความต้องการของเราไม่กี่ประโยค ผมเริ่มหนักใจในวันรุ่งขึ้นว่า เราจะไปรอดหรือปล่าว และคิดอยากมีแฟนเป็นสาวอเมริกันซักคนเพื่อสอนภาษาอังกฤษซะหน่อย ด๋าลจากไปพร้อมกับความหนักใจของเราทั้งสองคน

เราต้องการพักผ่อนครับ และมากด้วย วันนี้เราปุเลงปุเลงมาทั้งวันตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว นี่ก็จะทุ่มครึ่งแล้ว ต่างคนต่างเหนื่อย ผมกับพี่ป๊อปกลับขึ้นไปบนห้อง และรอเวลาอาบน้ำจนเผลอหลับไป และมันน่าจะจบลงแค่นั้น ถ้า.....

...3 ทุ่มครึ่ง...

“เฮ้ย ไปเดินเล่นกันมั้ย หาอะไรกินกัน” ผมโยนหินถามทางทันทีที่ลืมตาตื่นมาด้วยความฟิต ทั้งๆ ที่นอนไปได้เดี๋ยวเดียวเอง

“ไปไหนล่ะ” พี่ป๊อปถามถึงจุดหมายปลายทาง

“ใกล้ๆ นี่ มีร้านอาหาร เห็นเมื่อตอนบ่าย ลองเดินไปดูกันมั๊ย”

“ป๊ะ” พี่ป๊อปตอบ ดีอย่างนี้แหละครับ มีเพื่อนรู้ใจไปได้ทั่วโลก

เป้าหมายของเราในคืนนี้ มีชื่อว่า โซนวัน คลับ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักเรามากนัก โซนวันมีทั้งผับและสวนอาหารในเขตเดียวกัน จึงมีอาณาบริเวนกว้างขวางมากมาย ฮิ้ววว โซนวันคลับ โซนวันคลับ

“ขออังกอร์เบียร์” ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ ผมก็สั่งของดีซะแระ

“จะ คะเมียน ประ มองเรียน ประเรยยยย” เอาแล้วว เด็กเสิร์ฟเล่นกรูซะแร้วววว

“แคน ยู สปีค อิงลิช” เอาวะ เอาภาษาอังกฤษเป็นภาษากลางก็ได้

“หึ” เด็กเสิร์ฟพูดพร้อมส่ายหน้า ก่อนจะเดินหายไปหลังร้านนานพอควร

ชั่วอึดใจที่เรากำลังคิดจะเปลี่ยนร้าน เด็กเสิร์ฟคนเดิมก็กลับมาพร้อมสาวใหญ่ไหล่กว้าง ร่างกายแข็งแรงประมาณว่าพร้อมปกป้องสองหนุ่มจากเมืองไทย จากอันตรายได้ทั้งปวง

“รับอะไรดีเอ่ย” นั้นแน้ เจ๊พูดไทยได้ รอดปายย

“ขอ อังกอร์เบียร์ 1 เหยือกครับ” ผมพยายามพูดช้า และชัดสุดๆ

“ที่ร้านไม่มีอังกอร์เป็นเหยือก มีแต่เป็นขวด” เจ๊พูดพร้อมรอยยิ้มแบบมีเลศนัย

“ถ้าจะเอาเป็นเหยือกต้องสั่ง อันชอร์เบียร์” แน๊ะ มีช้อยให้เลือกด้วย

“เบียร์ของที่ไหนครับ อันชอร์” พี่ป๊อบถามมั่งเพราะเห็นผมคิดนาน

“เบียร์เขมรนี่แหละจ้า” อื้ม ใช้ได้ ดี เอาอันนี้แหละ

“จะเอาเด็กมั้ย” น้านนน เชียร์เด็กให้เราอีกไม่นึกไม่ฝันว่าจะมี

“สวยๆ ขาวๆ น่ารักๆ ทั้งนั้นเลยนะ” แน๊ะ มีการอวดสรรพคุณอีก

... ... ผมนิ่ง พี่ป๊อบนิ่ง เรานิ่ง … …

“เดี๋ยวเจ๊พามาให้ดู” น้านนน ดูได้ด้วยย

“ไม่ดีกว่าครับ เรามากินเบียร์เฉยๆ” ไม่ต้องถามนะครับ ว่าใครพูด ไม่ใช่ผมชัวร์ พ่อพระเอกป๊อปโน้นนน

“ไม่ถามกรูซักนิดเลยเมิงความเห็นหนะเคยมั้ยอะไรดีๆ แบบนี้ เคยมีถามกันมั้ย” อันนี้ผมคิดในใจ

“ถ้าให้น้องเค้ามานั่งด้วย ที่ร้านคิดยังไงครับ” อันนี้ผมอยากรู้ และผมเป็นคนถามเองแหละ ยืดอกถามด้วย ทำไมอะก็อยากรู้อะ

“3 ดอล ซิทลองไทม์” เจ๊ตอบอย่างมีความหวัง

ผมมองหน้าพ่อพระเอกอีกครั้ง พร้อมทำตาปริบๆ คิดในใจว่า “เอ..เงินก็อยู่กับเรา เอาดีมั้ยเอ่ย” แต่พ่อพระเอกส่ายหน้าดิ๊กๆ

“เออ กรูเข้าใจแล้ว ไอ้ตัวขัดลาภ ไอ้ตัวขี้อิจฉา” อันนี้ผมนึกในในอีกนั่นแหละ

“ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่อยากรู้เฉยๆ” ผมตอบเจ๊ อีกที เป็นการแอ็บเป็นคนดี เดี๋ยวมันได้หน้าคนเดียว

อาหารที่นี่จัดว่าใช้ได้ครับ ราคารับได้ รสชาติดีเลยทีเดียวแหละ เบียร์ 1 เหยือกที่เราสั่ง มาแล้ว แต่ว่าไม่มีน้ำแข็ง ทำไงหล่ะทีนี้ เจ๊เมื่อกี้ พอเราไม่เอาเด็กมานั่งก็หายจ๊อย ทิ้งไว้แต่เด็กเสิร์ฟที่พูดไทยไม่ได้ อังกฤษก็ไม่ได้ เอาไงดี

ผมหันรีหันขวางพักใหญ่ จนมองเห็นถังน้ำแข็งบนรถเข็น ฮะฮ้าได้ที ผมรีบเดินไปชี้น้ำแข็ง แล้วไปชี้ที่โต๊ะตัวเองต่อ เด็กเสิร์ฟก็พยักหน้ารับ เป็นอันว่า มีน้ำแข็งแล้วววว...พ่อแม่พี่น้องงง…

แล้วน้องก็หนีบน้ำแข็งมาให้เราคนละสองก้อน

อ้าว ทำไมอ่ะ อยากได้เป็นถังอ่ะ สองก้อนไม่พอกินอะรัยเนี่ย

ผมเก็บความหงุดหงิดกึ่งงุนงงไว้ในใจ ก่อนจะเดินไปชี้ถังน้ำแข็งอีกรอบ ผลก็ออกมาเหมือนเดิม คือได้น้ำแข็งอีกคนละก้อน โอ้ยยยย ละเหี่ยใจเหลือเอ่ย เอ่อ แค่นี้ก็แค่นี้

เบียร์อันเชอร์ รสชาติดีกว่าที่เราคิดไว้เยอะคับ นับว่าเป็นการลิ้มลองที่ไม่ผิดหวังเลยทีเดียวหากคุณคิดจะลองสักครั้ง

เราใช้เวลาไม่นานกับการดื่มกิน ซึ่งตลอดเวลา เด็กเสิร์ฟก็จะคอยเดินเติมน้ำแข็งในแก้วให้เรา โดยที่ไม่ต้องบอกอะไรอีก และผมเพิ่งสังเกตว่าเป็นแบบนี้ทุกโต๊ะ เออ แปลกดีแฮะ น้ำแข็งรีฟิล เพิ่งเข้าใจ เพิ่งเข้าใจ

4 ทุ่มแล้ววว......เบียร์เริ่มขอดเหยือก ผมมองหน้าเพื่อนร่วมชะตากรรมโดยที่ไม่พูดอะไร เพราะยังเคืองบทพระเอกของมันอยู่แล็กน้อย และจะดูซิว่ามันจะจัดการยังไงต่อไป นาทีนั้นเอง เสียงรถมอเตอร์ไซค์ เริ่มมารบกวนเราพร้อมกับวัยรุ่นสาวๆ เริ่มทยอยเข้ามาซึ่งแต่ละคน แต่งตัวน่ารักน่าหยิกเป็นบ้า มีทั้งเซ็กซี่ สายเดี่ยว เกาะออก เดินเข้าผับกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง นาทีนั้นไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้วคร๊าบบบ ผับเขมรเป็นอย่างไร ต้องพิสูจน์ทราบเป็นการด่วนนน

สัญชาตญานผมทำหน้าที่ดีเกินคาด จัดการสั่งเช็กบิลทันทีโดยที่ไม่ต้องถามใครอีกแล้ว ทั้งๆที่เบียร์เหลืออีกตั้งคนละแก้ว

“เฮ้ย กินให้หมดก่อนดิ” พี่ป๊อปมันเสียดายเบียร์

“หมดแล้ว” ผมพูดหลังจากกระดกเบียร์รวดเดียวหมดแก้วเพราะเสียดาย เวลา

สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดสุดเซ็กซี่ นับสิบนั่งเป็นแถวตรงประตูทางเข้าผับมองเราสองคนเป็นตาเดียว แต่ละคนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนผมแทบจะละลายกองอยู่ตรงนั้นเสียให้ได้ เราเองก็ไม่ใช่คนป่าเถื่อนไม่รู้ธรรมเนียม เขายิ้มให้เราก็ยิ้มหวานไม่น้อยไปกว่าพวกเธอสักนิด ตอบกลับไป

ผับเขมรช่างไม่ต่างอะไรกับผับบ้านเราเท่าไรนัก ไม่ว่าจะเป็นแสง สี เสียง และดีเจ ต่างกันตรงที่มี พื้นที่ว่างให้หนุ่มสาวเต้นกันมันหยดอยู่ตรงกลางผับ

พนักงานสาวพาเรามานั่งใกล้ ฟลอร์ พร้อมกับยื่นกระดาษที่มีรูปเบียร์อาซาฮี มาให้เราสั่ง ผมเริ่มมองดูโต๊ะอื่นๆ เพื่อดูว่า ชาวบ้านชาวเมืองเขากินเบียร์อะไรกัน อ่าววว เขากินแต่มิดไวด้า ไม่เห็นมีอาซาฮีเลย

“ มิดไวด้า” ผมบอกเด็กเสิร์ฟพร้อมกับชี้ไปที่ขวดมิดไวด้าโต๊ะข้างๆ

“ยูว้อน มิดไวด้า” (โอ้วเด็กเสิร์ฟพูดอังกฤษได้ ทำไมน้อไม่แบ่งไปทำงานในสวนอาหารข้างนอกซักคน ) เด็กเสิร์ฟถามผมพร้อมกับทำตาเขียวใส่ ตาเขียวจริงๆ นะ

“โอเค โอเค อาซาฮี” ผมรีบตอบให้เธอพอใจก่อนเธอจะเปลี่ยนสีดวงตาเป็นสีอื่น

“ยู ว้อน เลดีส์ ?” เอาอีกแล้ว ถามผมอีกแล้ว รู้มั้ย ยิ่งแพ้ทางกันอยู่

“โน แต้ง กิ้ว” ผมรีบขโมยซีนพระเอกแสนดีตอบ ก่อนตัวอิจฉามันจะขโมยซีนพระเอกไปเล่น

เพลงมันจังเรย โอ้วววหนุกๆ น่าเก็บภาพประทับใจ สิ้นสุดความคิดผมก็หยิบกล้องตัวเล็กข้างเอว ขึ้นมาลั่นชัตเตอร์ไปหนึ่งที โดยหารู้ไม่ว่า ไม่ถึงสองนาทีจากนั้น ผมก็โดนตบบ่า

“โน โฟ โต้” การ์ด ตัวเท่ายักษ์ ในชุดซาฟารีลากคอผมไปบอก

“ซอรี่ ซอรี่ ไอ ด้อนโน” ผมรีบขอโทษขอโพยก่อนจะไม่มีโอกาสได้พูด แล้วเค้าก็จากไป ยืนทำหน้าเหมือนทะเลาะกับแฟนตลอดเวลา

นี่คือวิดีโอขณะที่กำลังชุลมุนมีหลายๆ คนยกกล้องขึ้นมาถ่ายเราก็เลยมั่วนิ่มบ้าง

“โตว คะเมียน แปร นาด คะ มุย โต มูบบบบบ” อย่าพยายามอ่าน เพราะผมก็ไม่รู้เขาพูดอะไร

ทันทีที่ดีเจหนุ่มพูดจบ เสียงกรี๊ดก็ดังลั่นผับ หนุ่มสาว หลายคู่ก็จูงมือกันออกมากลางฟลอร์ แล้วเพลงจำเลยรักภาษาเขมรก็ดังขึ้น

ไม่นานเท่าไหร่ฟลอร์ทั้งฟลอร์ก็เต็ม

หนุ่มสาวทุกคู่ เต้นสโลว์ซบกันอย่างน่าอิจฉา ผมเริ่มมองหน้าเพื่อนรักอีกครั้ง อย่างเอือมระอา แล้วคำถามก็ผุดขึ้นมาในหัวว่า

“ทำไมกรูต้องมากับเมิงด้วยว้า”

ผมทนบรรยากาศโรแมนติกแบบนี้ได้ไม่นานนักก็ต้องสั่งเช็กบิล กลัวห้ามใจไม่ไหวชวนมันออกไปสโลว์ซบให้มันรู้แล้วรู้แรดไป เฮ้อไปนอนเอาแรงไว้ลุยพรุ่งนี้ดีกว่า.....

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน | แจ้งเตือนเรื่องไม่เหมาะสม

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7
มะอึก วันที่ : 21/04/2008 เวลา : 13.40 น.
http://www.oknation.net/blog/panakom

อ่านถึงตรงนี้....
.
“จะ คะเมียน ประ มองเรียน ประเรยยยย” เอาแล้วว เด็กเสิร์ฟเล่นกรูซะแร้วววว

.
ผมนั่งหัวเราะคนเดียว....อ้อ...ไม่ใช่คนเดียวซี..นั่งหัวเราะกับคอมพิวเตอร์แสนสวย...ใส่สายเดี่ยว
.
.
และปล่อยออกมาอีกหลาย หึ...หึ....หึ...หึ...
เมื่ออ่านถึง
.
“โตว คะเมียน แปร นาด คะ มุย โต มูบบบบบ” อย่าพยายามอ่าน เพราะผมก็ไม่รู้เขาพูดอะไร

.
.
.

ความคิดเห็นที่ 6
อะหนึ่ง วันที่ : 07/03/2008 เวลา : 01.30 น.
http://www.oknation.net/blog/mindhand
..อนึ่ง....คิดถึงพอสังเขป.. ..อะหนึ่ง..

น่าติดตาม

ความคิดเห็นที่ 5
backpacker4x4 วันที่ : 03/03/2008 เวลา : 11.56 น.
http://jimchaisawang.spaces.live.com/

ง่า...ตามอ่านอยู่ครับ....มาเขียนต่อเหอะ....

อยากรู้ว่า ตอนกลับมา คุณพี่ก้มกราบดิน จูบพื้นหรือเปล่า...รอดูๆ

ความคิดเห็นที่ 4
kamolnum วันที่ : 24/02/2008 เวลา : 18.29 น.
http://www.oknation.net/blog/kamolnum

โซนวัน ไปประจำ แต่ไม่ได้เข้าไปในเธค
นั่งข้างนอกในส่วนที่เป็นสวนอาหาร กับข้าวอร่อยมากๆ
ที่ดังสุดๆก็ข้าวต้มเครื่อง ต้องสั่งกันทุกโต๊ะ
แต่ผมติดใจเนื้อย่างจิ้มน้ำปลาร้ามากกว่า

ความคิดเห็นที่ 3
เที่ยวไปตามคะวัน วันที่ : 24/02/2008 เวลา : 18.28 น.
http://www.oknation.net/blog/garmo
เพลงหนึ่งเพลงช่วยให้โลกนี้มีสีสรรจริงๆๆชีวิต..ขาดรสหวาน..แวะมาที่นี่..หวานหวาน..มีให้เติม...เที่ยวไปตามตะวัน..เหนื่อยนัก..แวะพัก..เพื่อเจอสาว..ที่รู้ใจสักคน..

อ่านเพลินๆๆ

ความคิดเห็นที่ 2
Supawan วันที่ : 24/02/2008 เวลา : 18.23 น.
http://www.oknation.net/blog/supawan

สวัสดีวันอาทิตย์ที่สดใสค่ะ ...

กลับมาจากสระแก้วด้วยความอิ่มเอิบใจ .. จากการร่วมทำกิจกรรมดีๆเพื่อน้องๆที่สระแก้วเมื่อวานนี้ค่ะ ... นำรอยยิ้มและคำขอบคุณจากน้องๆมาฝากนะคะ..

ขอให้มีความสุข สดใสในวันหยุดสุดสัปดาห์ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 24/02/2008 เวลา : 18.02 น.
http://www.oknation.net/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ภาพบนสุด..เมืองกัมพูชาสวยมากนะครับ

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<<	กุมภาพันธ์ 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
					1	2
3	4	5	6	7	8	9
10	11	12	13	14	15	16
17	18	19	20	21	22	23
24	25	26	27	28	29