อังคารที่  22 มกราคม 2551

ติ๊ดๆๆ  ตู๊ดๆๆๆ  กุ๊กๆๆๆๆๆ   มือถือทั้งสามเครื่องที่ผมตั้งไว้  ปลุกพร้อมกันตอน 7 โมงเช้า   วันนี้ เรามีนัดกับ “ด๋าล” ตั้งแต่ 8 โมงเช้า เลยไม่มีใครคิดจะอิดออดให้เสียเวลาในการทำภาระกิจส่วนตัว และเป็นเรื่องน่ายินดี ที่เบียร์อันเชอร์กับเบียร์อาซาฮีไม่รวมหัวกันเล่นงานเราในตอนเช้า อืมมม ของเค้าดีจริงๆ

“ด๋าล“ คงจะมีลูกค้าเป็นฝรั่งเสียส่วนใหญ่ เลยมารอเราก่อนเวลานัดตั้ง 15 นาที

“กู้ด มอนิ่ง” ผมทัก  “ด๋าล” และเขาก็ทักทายตอบด้วยประโยคเดียวกัน

“ซอรี่ ว้อทยูเนม” ผมถามชื่อเขาอีกครั้งเพราะในขณะนั้นผมยังจำชื่อเขาไม่ได้

“ด๋าล แอ่นยู้” นั่นแน้ จำชื่อตูไม่ได้เหมียนกันหละว้า

หลังจากแนะนำตัวกันอีกรอบ เราก็โดดขึ้นละเมาะโมโตมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางของเราในเช้านี้ทันที นั่นก็คือ ปราสาทบายน นครธม แต่น แตน แต้นนนนน

ปราสาทบายน อยู่ไม่ไกลจากที่พักของเรา จึงใช้เวลาเดินทางเพียงน้อยนิดเราก็มายืนอยู่ท่ามกลางหน้าบายนที่เขา (เขาไหนก็ไม่รู้) บอกว่ามีถึง 216 หน้า  โอ้วววแม่เจ้า งดงาม เงียบขรึม น่าจดจำ

กล้องของแต่ละตัวของเราล้วนทำงานอย่างคุ้มค่า เราสองคนต่างสนุกกับการเดินถ่ายรูปไป เรียกหากันไป ไม่ต่างอะไรกับคู่รัก  ที่หนีงานมาแอบฮันนีมูน ซึ่งความจริงแล้วกลัวว่าจะหลงกันต่างหาก ก็แหมปราสาทมีหลายซอกหลายหลืบนี่นา 

“อ่าวเฮ้ยยย ไปไหนแล้ววะ ไม่บอก กรูเลย” มันบ่นผมอีกแล้ว 

ยิ่งดูผมก็ยิ่งสนุกกับการเปรียบเทียบจมูกของแต่ละหน้าว่าหน้าไหนจมูกโด่งกว่ากัน หน้าไหนปากเรียวสวยกว่ากัน และหน้าไหนปากห้อยเหมือนผม ดูไปดูมาจนตาเริ่มลายไปหมด ก็เลยนึกอยากเห็นหน้าบายนที่ใหญ่ที่สุด และแน่นอนไม่มีใครรู้ดีเท่ากับเจ้าหน้าที่  ที่ยืนอยู่ตามจุดต่างๆ ในตัวปราสาท

“ยู โนวว  แว อา เวรีบิ๊กเฟรซ อิ๊กซ์ คิว มี” เอ๊า จะรู้เรื่องกันมั้ยนี่ ผมเรียงคำศัพท์ผิดๆถูกๆ ถามเจ้าหน้าที่ เพราะอยากเห็นหน้าบายนยักษ์ ซึ่งจำได้ว่า เคยดูในโปสเตอร์ที่ฝรั่งถ่ายกับหน้าบายนยักษ์จนทำให้ฝรั่งหดเหลือตัวนี้ดเดียว

“ดิส เวย์” เจ้าหน้าที่ชี้มือไปทางโน้น (ไม่รู้ว่าจะเขียนบรรยายยังไง เอาเป็นว่าทางโน้นแล้วกัน)

ผมกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินไปตามทางที่เจ้าหน้าที่บอกผม

เดินหาไปหามาจนทั่ว ก็ไม่เจอหน้าบายนใหญ่ยักษ์ ทุกหน้าเท่าๆ กันหมด จะมีหน้าเล็กหน้าน้อยก็อยู่บนยอด ผมเลยกลับไปถามเจ้าหน้าที่เขาอีกรอบ ทีนี้เขาพามาดูเองเลย 

ปรากฏว่า มันก็เป็นหน้าเดิม ไม่เอาอะ เคยเห็นในโปสเตอร์ใหญ่กว่านี้   ไม่เอาหน้านี้ จะเอาหน้าใหญ่กว่านี้   ไม่ยอม เว้ยยไม่ยอมมม 

สรุปว่ามันไม่มีหน้าใหญ่อย่างที่ผมอยากดู เฮ้อ

แต่ก็โอเคหนะ แค่ทุกหน้ายิ้มให้เราเสมอเวลาเราหันไปมองก็โอเคมากแล้ว