ไม่รู้ว่าเราสองคนเป็นมนุษย์ที่ต่อมดื่มด่ำความงามปราสาทหินทำงานผิดพลาด หรือเป็นเพราะเราเบื่ออะไรง่ายเกินไป จึงทำให้เราใช้เวลากับปราสาทบายนไม่ถึงชั่วโมง ก็ดูจนทั่ว

“ไม่เอาละ ไปดูที่อื่นดีกว่า ป๊ะ” ผมชวนพี่ป๊อปที่ทำหน้าที่ช่างภาพได้อย่างดีเยี่ยม และพี่ป๊อบเองมันก็เบื่อเหมือนกัน

ลานช้าง คือจุดนัดพบของเรากับ ด๋าล หนุ่มละเมาะโมโตของเรา

“เฮ้ย นั่นปราสาทอะไรวะ” พี่ป๊อปชี้มือไปทางซ้าย ซึ่งผมก็ต้องก้มหน้าก้มตาเปิดหนังสือดูข้อมูลว่ามันคืออะไร

“ปราสาทพิมานอากาศ” ผมบอก

ความจริงแล้วนครธมไม่ใช่เฉพาะตัวปราสาทบายน ธมแปลว่าใหญ่ หมายถึงหลายๆ ปราสาทรวมกัน โอ้ยโง่ตั้งนาน

ธ๊ม ธม แปลว่า ใหญ๊ ใหญ่ อืม ธม...ธม...

“ไปหาด๋าลดีกว่า ร้อนแล้วด้วย จะได้ไปปราสาทอื่นกัน” ผมบอกพี่ป๊อปซึ่งดูแล้วมันก็ไม่อยากจะเดินอ้อยอิงท่ามกลางแดดที่ร้อนอบอ้าว ทำเอาเราลืมสนใจลานช้าง ลานพระเจ้าขี้เรื้อนไปเลยนะเนี่ย แหม่... เสียดายจัง

แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่าการตามหารถของด๋าลนั้น เป็นอะไรที่ยากพอๆ กับการมองหาข้อแตกต่างของหน้าบายน เพราะรถแต่ละคัน จะมีลักษณะหน้าตาคล้ายกัน จอดยัวะเยียะไปหมด ร้อนก็ร้อน หิวน้ำก็หิว นี่ถ้าไม่ใช่คนอารมณ์ดีเหมือนหน้าตาคง เราหงุดหงิดไปแล้วแน่ๆ 555

เกือบครึ่งชั่วโมง กับการค้นหารถของด๋าล จนในที่สุดก่อนที่เหงื่อจะออกจนเสียน้ำหมดตัวเราก็เจอจนได้ ด๋าล นอนหลับอ้าปากหวออยู่บนรถตัวเอง  พอเราปลุก ด๋าลก็ยิ้มแบบงง

“ฟินิช?” ด๋าลถามพร้อมทำหน้างง ประมาณว่า อะไรว้า ชาวบ้านชาวเมืองเค้าเดินดูกันเป็นชั่วโมง ๆ ไอ้สองตัวนี้ ตดยังไม่ทันหายเหม็นเลย มันดูหมดแระ

“เยส เลท โกทู เน็กเท็มเพิล” ผมบอกโชเฟอร์ของเราก่อนกระโดนขึ้นรถซึ่งพี่ป๊อปมันขึ้นไปนั่งยิ้มแปร้อยู่บนรถเรียบร้อย ไวจริงๆ

“เน็กเทมเพิล อีส สมอล” ด๋าลหันมาบอกกับเราไปด้วยขี่รถไปด้วย  เราก็รีบเปิดหนังสือหาข้อมูลอีกครั้ง

“ปราสาทอะไรวะ” พี่ป๊อบถามพร้อมกับปาดเหงื่อบนหน้า

“รู้สึกจะเป็นคะแลง แต่ไม่รู้ว่ามันมีอะไร” ผมตอบ

ไม่ถึง 5 นาที ด๋าลก็จอดรถพร้อมกับยิ้มหวานเหมือนเคย พร้อมกับชี้มือไปที่ปราสาทเล็กๆ สองหลังที่อยู่คนละฟากถนน 

“ปี๋ แป๋  ปี๊ แป่ แป วัน ดอ ล่า วัน ดอล่า” เด็กน้อยชาวเขมร เสนอขายปี่โดยการเป่าให้ผมฟัง ก่อนจะยื่นปี่ที่เธอเพิ่งอมเป่าสดๆ ร้อนๆ มาที่ให้ผมลองเป่าดูบ้าง ซึ่งน้ำลายเยิ้มอยู่เลย

“โน แต้ง” ผมบอกปฏิเสธซึ่งคิดว่ามันน่าจะเป็นคำที่ดีที่สุดเท่าที่มันสมองน้อยๆ ของผมจะคิดได้

คะแลงเป็นปราสาทเล็กมากจริงๆ เราจึงใช้เวลาดูดดื่ม ชื่นชม ไม่ถึง 15 นาที ปราสาทสองหลังก็ถูกเราดูจนปุ  และแน่นอนที่สุด ด๋าล ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอีกว่า อะไรว้า ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักดื่มด่ำกับศิลปะแบบคะแลงเอาเสียเลย  แล้วด๋าลก็หันไปทำหน้าที่ขับรถพาเรามุ่งหน้าสู่ปราสาทต่อไปทันที

2 นาทีเท่านั้น ด๋าลก็จอดรถ

“วอท อีส เนม ดิส เทมเพิล” ผมถามดาลเพราะดูแผนที่แล้วก็งงๆ

“ตาแก้ว” ด๋าลตอบ ทันที่ที่ได้คำตอบ ผมก็หยิบคู่มือนำเที่ยวนครวัด นครธม ของ คุณศรัณย์ บุญประเสริฐ และคุณ ยอด เนตรสุวรรณ (เห็นมะ สองคนนี้ก็มากันเป็นคู่เหมือนกัน) ซึ่งเป็นคู่มือเพียงเล่มเดียวของเราที่พกมาด้วยและมันก็ช่วยเราได้มากจริงๆ

และผมก็ถึงบางอ้อ    ปราสาท ตาแก้ว  อืมมมม

“เค้าบอกว่า ขึ้นไป จะมองเห็นวิวนครวัดเลยนะเว้ย” ผมบอก

“เหรอ เออ น่าสนใจวะ” พี่ป๊อปตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

แต่เราลืมคิดไปว่า การที่มันจะมองเห็นนครวัดนั้น มันจะต้องสูงแค่ไหนกัน

สองหนุ่มวิ่ง ตะหลุบ ตะหลุบ (เป็นอาการของการวิ่งโขยกเขยก พร้อมเอามือกุมกระเป๋ากล้องไม่ให้กระแทกตัว)ไปทางเข้าซึ่งพี่ป๊อบวิ่งนำหน้าผมไปก่อนแล้ว

เอ ....ทำไมมันไม่ขึ้นบันไดไปวะ มันยืนรออะไรอยู่หน้าบันไดหละนั่น

แล้วคำตอบก็เฉลย เหตุผลที่ทำให้พี่ป๊อปที่ข้ามประเทศมาดูปราสาทต้องยืนอึ้งรับประทาน กึ่งทำใจ เป็นเพราะบันได นั่นเอง  บันไดที่นี่ทั้งแคบทั้งชัน ซึ่งผมว่ามันจะแคบกว่าพนมบาแค็งด้วยซ้ำไป ไอ้ที่แคบไม่เท่าไหร่พอทำใจได้ แต่ได้ที่ต้องปีนขึ้นไปโดยที่ไม่มีที่พักจนถึงยอดปราสาทนี่สิ เป็นเรื่องที่น่ากลัวมากกกกก ขอคุณพระคุ้มครอง

“เอาไง” ผมถามพี่ชายซึ่งมันหน้ามันหดเหลือไม่ถึง 2 นิ้ว

“ขึ้นดิ มาถึงที่แล้ว” พี่ป๊อปตอบบอกถึงพลังใจเปี่ยมล้น ลูกผู้ชายตัวจริงกระทิงแดง

ภาพชายร่างกายกำยำสองคน ปืนบันไดโดยที่เอนตัวแทบจะแนบกับพื้นบันได พร้อมๆกับปาดเหงื่อเหนียวๆ ที่ผมเรียกว่ายางตาย ตามใบหน้า ช่างเป็นภาพที่น่าอายเกินเอ่ย

“ไอ้หนึ่ง ขากูสั่น” เสียงมันก็สั่นด้วย

ผมไม่ตอบอะไร เพราะพูดอะไรไม่ออก ใจเต้นเป็นกลองสองกระเดื่อง แหม่มันทั้งสูง และเสียว มือไม้ก็เริ่มอ่อนแรง ขาสั่นโดยที่เราไม่ได้ออกคำสั่งให้มันทำเลยสักนิด

20 นาทีกับการปีนบันไดขึ้น ซึ่งเราเริ่มกลัว และคิดถึงขาลงตั้งแต่ยังขึ้นไม่ถึงยอดปราสาท  จนจับใจ

“สบายดี” วัยรุ่นชายชาวเขมรทักผมทันทีที่ผมนั่งปาดยางตายออกจากใบหน้า

“สวัสดีคับ” ผมทักตอบเสียงสั่นๆ ซึ่งพี่ป๊อปเองก็นั่งเอามือกุมอกอยู่ข้างๆ ผม

“คนไทยใช่มั๊ย” แนะรู้อีกว่าเป็นคนไทย

“คับ คนไทย” ผมตอบด้วยความภาคภูมิใจ สาบานได้

“สบายดี” วัยรุ่นอีกคนทักผมแบบเดียวกัน

“คนไทย ไม่พูดสบายดี คนไทยพูดสวัสดี เซมๆ แฮลโหล” ผมบอกวัยรุ่นทั้งสองคนก่อนที่เค้าจะพยายามพูดตาม แต่มันก็ยังฟังเพี้ยนๆ เป็น “สบัดดี” อยู่นั่นเอง

“ว็อท ดอร์ ฟอร์ ซี อังกอร์วัด” ผมเริ่มถามหาประตูที่สามารถมองเป็นยอดปราสาทนครวัดทันที ที่ขาหายสั่น และกลับมายืนได้ตามปกติ ก็แหม ที่ถูลู่ ถูกัง ขาสั่นปีนขึ้นมาก็เพื่อสิ่งนี้นี่นา

“ดีส ดอร์” เด็กหนุ่มชี้มือไปทางประตูด้านหลังผมและผมก็ไม่รอช้า

“ไหน ไม่เห็นมีเลย” ผมบ่นเบาๆ หลังจากพยายามเพ่งหายอดปราสาทนครวัดโดยไม่เห็นอะไรเลย นอกจากต้นไม้  แล้วผมก็กลับไปถามเด็กหนุ่มอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ดิส ดอร์ ฟอโลมี” หนุ่มน้อยนำทางผมไปที่ประตูบานเดิมและยืนชี้มือออกไปข้างหน้า ดูมันทำ เท่เป็นบ้า

“ลุก ฟอโล มาย ฟิงเกอร์” ผมก็มองตามนิ้วเค้าอยู่นี่ไง ไม่เห็นมีอะไรเลย

“ไอ ด้อน ซี” ผมตอบเพราะเพ่งหาจนปวดตาไปหมดแล้ว

“อ๋อ  ทรี อีส ไฮ”  เวรกำ โอ้ยยยยย  แล้วมาชี้มือให้ตรูมองตามทำไมฟร่ะ ทำไม่บอกตรู ตั้งแต่แรก ว่ามันมองไม่เห็น ต้นไม้มันบัง  โถ่ หมดกัน ชีวิต อุตส่าห์ปีน เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ขึ้นมา ....

“แต้ง กิ้ว เวรีมัช แอนเวรีกู้ด” ผมบอกขอบคุณ ก่อนจะเดินไปดูส่วนอื่น เพื่อทำใจให้ด้านชากับความผิดหวัง

 เราใช้เวลากับปราสาทตาแก้วนานเป็นพิเศษ

ไม่ใช่เพราะปราสาทใหญ่โตมโหฬาร

ไม่ใช่สวยงาม จนต้องมนต์

ไม่ได้มีภาพเกาะสลักที่ละเอียดอ่อน จนอึ้งกิมกี่

เพราว่า เออ...  เออ...

เพราะว่า   มัน   

มัน

มันสูงมาก อยู่ทำใจให้ชินก่อนอะคร๊าบบบบบ

นานพอดูกับเวลาที่เสียไป เราเริ่มหาทางลง จากบันไดทั้ง 4 ทาง จึงเป็นการพยายามเพื่อจะรักษาชีวิตน้อยๆ ของเราไว้ให้นานที่สุดเอาหน่า มันน่าจะมีซักทางสิ ที่มันจะขึ้นง่ายลงง่ายกว่าทุกทาง นี่แหละ พอได้พักสมองก็เริ่มได้คิด

ดวงเราคงไม่ถึงฆาต ฟ้าก็ไม่ใจร้ายกับเรามากนัก เราไปเจอทางลงทางทิศตะวันออก ซึ่งสังเกตุแล้วเห็นว่า บันไดจะใหญ่กว่าทุกทาง ฮี่ๆๆๆไม่ตาย ไม่ตาย รอดแล้วเว้ยยย

“เออ กรูเคยอ่านเจอว่ะ ว่าบันไดทางทิศตะวันออกจะขึ้นง่าย ลงง่ายกว่าทุกทาง” พี่ป๊อปเล่าให้ผมฟังเมื่อเราถึงพื้นดินอย่างปลอดภัย

เออดี !!

มาบอกอะไรป่านนี้!!!! ทำไมเมิงไม่บอกกรูตั้งแต่ตอนปีนขึ้นหะ

โอยยย...จะบ้าตาย