เรารอด จากปราสาทตาแก้ว นั่นคือความจริง แม้หลายคนในเมืองไทยจะแช่งชักหักกระดูกก่อนที่เราจะเดินทางมาก็ตาม

“ขอให้มึงตกบันไดปราสาทตาย”  คำนั้นยังคงก้องอยู่ในหู และผมตั้งใจไว้แล้วว่า จะกลับไปตอบมันว่า

ฮ่ะฮ้า กรูม่ายยยตายยยย และกรูกะลังจาปายยยยปราสาทต่อปายยยเว้ยยย วี๊วววว

ปราสาทตาพรม เป็นปราสาทสุดท้ายของครึ่งเช้าที่เราจะลุยกัน ซึ่งเราไม่เคยคาดคิดเลยว่า การจัดโปรแกรมเที่ยวให้ได้มากที่สุดในระยะเวลา 2 วัน มันจะเหนื่อยตั้งแต่เริ่มต้นแบบนี้ คิดแล้ว 3 วันน่าจะเหมาะกว่า
ห่างจากตาแก้วไม่ถึง 6 นาที  “ด๋าล” ก็จอดรถให้เราลงทั้งที่ยังไม่เห็นปราสาท

“แวร์ อีส เทมเพิล”  ผมถามเพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ป่ากับป่า
“อิน ดีส”  ด๋าลชี้มือไปในป่า ซึ่งมีทางเดินเป็นดินฝุ่นสีแดงละเอียด พร้อมกับบอกเราว่า เขาจะไปรอที่ทางออกอีกฝากของปราสาทตาพรม จากนี้เราจะต้องเดินเท้าเข้าไปหล่ะ

“เหนื่อยแล้วหว่ะ“  ผมบ่นด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะเหมือนเสียงแมงหวี่ตด

“เฮ้ย เหนื่อยหน่ายอะไรกัน ไม่ฟิตเลยเมิง” ดูมัน จะฟิตอะไรกันนักหนา ใช่สิ ปราสาทนี้ เมิงอยากมานี่

“เอ๊า เดินก็เดิน ไหนๆ ก็เดินมาตั้งแต่เช้าแล้วนี่นา สู้เว้ยยยย”  อันนี้คิดในใจกลัวพี่ชายที่แสนดีมันจะบ่นผมอีก

ทางเข้าปราสาทตาพรมเป็นป่ารก ต้นไม้แต่ละต้นสูงจนเราต้องแหงนหน้ามองจนปวดคอ  ดูแล้วน่าอิจฉาคนเขมร จริงๆ  ถ้าเขายังรักษาทรัพยากรป่าไม้ไว้ได้  ประเทศเขาคงจะสมบูรณ์มากกว่าเราแน่ๆ เลย  สัตว์ป่าที่ชุกชุมที่สุดในระแวกนี้เห็นจะเป็นกระต่าย เพราะระหว่างทางเราจะเห็นนักท่องเที่ยวชาย เดินแวะเข้าไปยืนยิงกระต่ายป่ากันเป็นระยะๆ

จากปากทางนิดเดียว  (นิดเดียวก็จะเหนื่อย) เราก็มาถึงตัวปราสาทตาพรมจนได้

พี่ป๊อบระริกระรี้ ระแรด ออกนอกหน้านอกตา สมกับที่เป็นปราสาทในฝันที่เค้าอยากมาหล่ะ และภาระกิจในการตามหามุมสุดฮิตก็เริ่มขึ้น ไหน รากไม้อยู่ไหน ????

น่าเสียดายที่ตาพรมที่เราเห็นในวันนี้พังไปแล้วเกือบครึ่ง  สาเหตุมาจากเจ้ารากไม้ยักษ์ที่ชอนไชไปมา จนหลายๆส่วนของปราสาทเสียสมดุลและพังทลายลงมาในที่สุด คิดแล้วใจนึงก็เสียดายเหลือเกินว่า  หากเขาปล่อยให้รากไม้พวกนี้เลื้อยไปมาตามใจชอบอยู่อย่างนี้ ซักวันนึงซึ่งคงไม่นาน ปราสาทตาพรมก็คงจะถูกลบเลือนจากแผนที่ นครธมอย่างแน่นอน แต่อีกใจนึงก็คิดขึ้นมาว่า  ก็เพราะรากไม้นี้ไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้ผู้คนมากหน้าหลายตา ต้องหลงเสน่ห์ของตาพรมทั้งๆ ที่เห็นมาจากภาพถ่าย หรือโปสการ์ดเท่านั้น และเพราะรากไม้นี้ไม่ใช่เหรอที่ ทำให้แองเจอริน่า โจลี่ มาวิ่งไปวิ่งมา ในหนัง “ทูมไรเดอ” ที่โด่งดังทั่วโลก

แต่แหม่ ยังไงสักวันหนึ่ง เค้าคงต้องเลือกแล้วหล่ะว่า จะเอาอะไรไว้
เวลาแห่งความสุขที่ผม และเพื่อนใช้ร่วมกันในการสัมผัสปราสาทตาพรม มันช่างต่างกันลิบลับ

พี่ป๊อปยังสนุกสนานกับการถ่ายภาพ ชนิดที่ แทบจะถ่ายทุกภาพที่ตาของมันเห็นก็ว่าได้ ในขณะที่ผมจะสอดสายสายตาหาที่นั่งเหมาะๆ ร่มๆ ลมเย็นๆ แล้วนั่งพักเอนหลังให้หายเหนื่อยนานๆ  ก็แหม จะมีซักกี่คนที่ได้นอนหลับพักผ่อนในปราสาทแบบผมล่ะครับคู้นนน 

การชมปราสาทคงจะเพลิดเพลิน และมันคงจะดีไม่น้อย ถ้าเราไม่ต้องเดินไปในทางที่ถูกบังคับให้เดินวกไปวนมาจนหาทางออกไม่เจอ พอจะหยุดก็ถูกกลุ่มนักท่องเที่ยวข้างหลังเดินชน เดินเบียดเราจนน่าอึดอัด ที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะ เขาต้องปิดพื้นบางส่วนที่เพื่อซ่อมแซมปราสาท และเพื่อความปลอดภัยนั่นเอง

“จะทั่วแล้วนะ ยังไม่เจอมุมเของพี่เลย” ผมบ่นอีกแล้วหลังจากเราเดิน เดิน และเดินหามุมสุดฮิต
จนในที่สุด

“แวร์ แอเรีย อินดีส พิกเจอ“  ผมถามเจ้าหน้าที่ ที่ดูแลปราสาท ถึงมุมสุดฮิต ที่รากไม้เลื้อยคลุมตัวปราสาท ในขณะที่เราทั้งสองจนแล้วซึ่งปัญญาที่จะตามหาได้ด้วยตัวเอง

“ดิส เวย์” เจ้าหน้าที่หน้าตาหน้ากลัวแต่ใจดี บอกทางให้เราด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เราเดินตามทางที่พี่เจ้าหน้าที่ใจดีบอก จนในที่สุดเราก็มาถึง คอยดู กรูจะยืนอึ้งจ้องดูรากไม้ซัก 15 นาทีแล้วจะกลับ

แต่ในความเป็นจริงเราไม่อาจทำอย่างนั้นได้

“ฉี โกง เฉา ตว้า เฉา ก่ายอ้า”  เสียเจ๊คนนึงตะโกนโหวกเหวก พร้อมๆ กับโบกมือบอกลูกสาวให้เข้าไปใกล้ๆ รากไม้อีก

“อะ โน เตะ โย ชิ ตะ ถุกตุ ซะก๊ะ”  เสียงพี่ยุ่น ตะโกนเรียกเพื่อนอยู่ฝังโน้นแว่วมา

“โฟติโฟ   ติโฟ ติฟาย” เสียงพี่ฝรั่ง ตะโกนถามเพื่อน

โอวววววววว พี่น้องคร๊าบบบบ ผมถวิลหาความสงบบบ  คร๊าบบบบ

รากไม้ที่เราเห็นในภาพถ่าย ดูสงบ น่าเกรงขาม น่านั่งมองแล้วหายใจลึกๆ สูดกลิ่นหิน ต้นไม้ และปราสาท  แต่ว่ารากไม้ที่เราเห็นในขณะนี้  ยัวะเยี้ยและแออัดไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะเป็นหัวดำหนัวทอง หัวขาว ฝรั่ง ญี่ปุ่น เกาหลี จีน วุ่นวายหมด พี่ป๊อปยกกล้องขึ้นเล็งค้างไว้ จนแขนมันเริ่มสั่น ก็ไม่มีทีท่าว่า จะได้ถ่ายภาพรากไม้โดยที่ไม่มีภาพนักท่องเที่ยวคนอื่นติดมาด้วยนี่ยังไม่ต้องพูดถึงการรอคิวถ่ายรูปกับรากไม้ที่หางแถวยาวถึงประตูทางเข้าเห็นจะได้  น่าเสียดาย น่าเสียดาย

ผมเหนื่อย พี่ป๊อปเหนื่อย  เราเหนื่อย การตัดสินใจพักจึงเป็นหนทางยุติปัญหา

“เฮ้ย มรึงลองคิดดิ ถ้าเป็นตอนกลางคืน ไม่มีคน มีแต่ปราสาทเงียบๆ กับต้นไม้สูงๆ ” มันกลืนน้ำลายแล้วพูดต่อ

“แล้วมีมรึงอยู่คนเดียว มันจะน่ากลัวแค่ไหนว่ะ” พูดจบมันก็หันมาทำคิ้วขมวดรอคำตอบจากผม

“เอ๊าแล้วพี่จะมาทำไมวะ กลางคืนคนเดียว บ้าแล้ว” ผมย้อนถาม

“เออว่ะ แล้วจะมาทำไมวะ”  นั่นไง จะถามทำไม

 
ผมว่าผมใช้เวลากับปราสาทตาแก้วนานแล้ว ที่ตาพรม เราใช้เวลาในปราสาทนานกว่าอีก เดินจนเหนื่อยแล้วเหนื่อยอีก ก็หาทางออกไม่เจอ  ทางเดินก็วก วนจนปวดหัว ผมเองก็เริ่มหมดแรงและเริ่มมองไม่เห็นความสวยงามของสิ่งต่างๆ รอบตัว หินเริ่มเหมือนหิน

ทางที่เราต้องเดินออกเป็นคนละทางกับทางเข้า ระหว่างทางผมก็เปิดหนังสือคู่มือเที่ยวเขมรของเราดูอีกครั้ง

“พี่ป๊อบ ปราสาทตาพรมมีภาพสลักไดโนเสาร์ด้วยเว้ย” ผมบอกพี่ป๊อปพร้อมกับยื่นหนังสือให้มันดูภาพ

“เออ ว่ะ“ มันทำหน้าเซ็งสุดขีด

“แล้วทำไม มรึงเพิ่งมาบอกกรูหละเนี่ย  เกือบจะถึงทางออกอยู่แล้ว“ มันบ่นผมยังกับครูอนุบาลบ่นเด็ก

“ก็มันลืมดูนี่หว่า เอาไง ไปอีกรอบม๊ะ” น้ำเสียงผมประชดประชันสุดๆ อีกครั้ง  “ ไปอีกร๊อบม๊ะ”

“หึ” คำตอบสั้น และเด็ดเดี่ยว

“เป็นไง หละ เหนื่อยอะดิเมิงงง”