เหนื่อย หิว  และล้า คือคำที่ผมคิดว่าเหมาะสมที่สุดที่จะบรรยายความรู้สึกของ สองหนุ่มจากเมืองไทยได้ในทันทีที่เห็นสภาพความมอมแมม และสีหน้าอิดโรยของเราในตอนนี้  ตั้งแต่เช้าแล้วที่เราได้แต่เดินปีนขึ้น ปีนลง ตากแดดตากลม โดยที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องนอกจากน้ำเปล่าตรานางอัปสรา 1ขวดใหญ่ และน้ำมะพร้าวที่ทั้งเปรี้ยวและจืด  อีก1 ลูก

เราสองคนเดินกระร่องกระแร่ง ตุหรัดตุเหล่ มาจนถึงละเมาะโมโตของ "ด๋าล"

“เน็ก เทมเพิล อีส.....” "ด๋าล"  จะบอกปราสาทต่อไปที่จะลุยต่อ

“โนแต้ง” ผมรีบเบรคก่อนที่ด๋าลจะบอกที่ที่เราจะเดินทางไปต่อ

“ไอ ว้อน ทู  ไฟนด์ ซัมติงฟอร์ อีท โกทูทอยเล็ท และว้อนทูสลีพ”  ผมสาธยายอย่างไม่สนใจใยดีว่า "ด๋าล" จะเข้าใจผมหรือปล่าว

“ว้อท เฟิร์ท” ด๋าลถามเพื่อหาเป้าหมายหลังที่แน่ชัดก่อนพร้อมกันสตาร์ทรถคันงาม

“อีท” ผมตอบ และพี่ป๊อปเองก็เห็นด้วยอย่างเต็มกำลัง

เราสองคนลากสังขารที่พอมีเรียวแรงเหลืออยู่น้อยนิดขึ้นไปนั่งบนเบาะอย่างยากเย็น  ขาที่แสนล้าแทบจะยกไม่ขึ้นแล้วคร๊าบบ โผมมม

รถวิ่งไปอย่างช้าๆ ลมเย็นๆ ปะทะหน้าทำเอาผมยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุข  มองดูแล้วไม่ต่างอะไรกับยิ้มบายน เราจะได้พักแล้ว พักเอาแรงสำหรับลุยกันต่อในช่วงบ่ายที่ท้าทายกว่า

"ด๋าล" น่ารักและยังคงเป็นที่พึ่งพาที่ดีให้เราได้เสมอ ไม่นานเกินรอละเมาะที่บรรทุกสองหนุ่มหน้าตาดีแต่ไม่มีแรงก็จอดที่หน้าร้านอาหารหน้านครวัด เรารีบลงรถและปรี่เข้าหาร้านที่ใกล้ที่สุดทั้งที่มีอีกตั้งหลายร้านให้เราได้เลือกหากเรายังมีแรงเหลือเฟือกว่านี้ และน่าจะดีกว่านี้ ถ้าผมจำชื่อร้านอาหารที่เรากินข้าวได้

เราสั่ง กับข้าวเพียงสองอย่าง ซึ่งแทบจะเรียกได้ว่าเป็นเมนูฮิตของเสียมเรียบเลยก็ว่าได้

“ชิคเก็น เคอรี วิท ไรซ์” ผมสั่งพนักงานหนุ่ม ที่ยืนรอออร์เดอ

“ทู แคน แป็บซี่”  อันนี้พี่ป๊อปสั่ง

และอีกอย่างที่ผมจำไม่ได้ว่าสั่งอะไรไปคล้ายวัดดวง และสิ่งที่เราวัดดวงก็คือออออออออออ

ผัดมะเขือยาวใส่หมูสับโอ้วเย้ สุดยอด  ให้มันได้อย่างนี้ ชื่อก็เรียกยาก นึกว่าอะไร

30 นาทีบนโต๊ะอาหารเปรียบเสมือนสงครามย่อยๆ และมันช่างเป็นเวลาที่สุดแสนจะวิเศษอีกครั้งหนึ่งในชีวิต 

เรากินทุกอย่างอย่างรู้คุณค่า และแน่นอน มันหมดเกลี้ยงจนหมาต้องร้องไห้ ทำไงได้ ก็คงมันหิวนี่นา

 เมื่อความสนใจเรื่องอาหารของเราจบลงก็ถึงเวลาที่เราจะสนใจชาวบ้านชาวเมืองเขาบ้างและต่อมขี้สงสัยของเราก็เริ่มทำงาน

“พี่ ดูดิ่ คนอื่นเค้ากินกับเป็นหลัก แล้วกินข้าวเป็นเครื่องเคียงแปลกว่ะ” ผมถามเพราะเห็นทุกโต๊ะโดยเฉพาะฝรั่งเขากินกันแบบนี้

“เออว่ะ มีแต่เราที่กินข้าวเป็นหลัก ดูดิ่ คนอื่นเค้าสั่งกับมาบานเลย มิน่าเค้าถึงต้องคอยเติมข้าวทีละทัพพี” พี่ป๊อปดูดน้ำแล้วพูดต่อ

“มีแต่มึงแหละที่กินเยอะ จนเด็กเสิร์ฟต้องคอยเดินตักให้บ่อยๆ จนรำคาญ” แน่ะ ดูมัน มันหาว่าผมกินจุ เออ กูไม่เถียง

กลไกของร่างกายเรายังคงเป็นไปตามธรรมชาติ เมื่อของใหม่เข้าไป ก็ต้องมีการระบายภาระออก

เห็นทีว่าร่างกายพี่ป๊อปจะทำหน้าที่ได้ดีกว่าผมมาก

“เดี๋ยวกูมา” ว่าแล้วมันก็ลุกพรวดไปห้องน้ำหลังร้าน

20 นาทีผ่านไป มันก็กลับมา ซึ่งผมนั่งขนลุกชันเฝ้าของอยู่ที่โต๊ะ

“ไม่ล้างหน้าเหรอ ฝุ่นเยอะนะเว้ย” ผมถามเพราะเห็นว่าหน้ามันยังแห้งและมีฝุ่นจับหนาราว 3 นิ้วเห็นจะได้

“ไม่อะกลัวครีมกันแดดออกหมด” พี่แกยอมให้หน้ามีฝุ่นเกาะเสี่ยงสิวขึ้นดีกว่าดำเหมือนผม

“ไปไม่คิดถึงคนข้างหลังเลยนะมึง” ผมบ่นก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหลังร้าน

30 นาที ผ่านไป ผมเดินตัวเบาออกจากห้องน้ำ และมายืนล้างหน้าจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะเดินไปโต๊ะ

“เฮ้ย มรึงล้างหน้าเรอะ” พี่ป๊อปถาม

“เออ ทำไมเหรอ” ผมตอบและถามต่อ

“ไม่กลัวครีมกันแดดออกหมดเหรอ” มันถามเพราะเห็นว่าผมเองก็กลัวดำกว่ามันอีกทั้งที่ผมดำกว่ามันตั้งเยอะ

“ไม่กลัว” ผมตอบและเว้นช่วง

“เพราะกรูเอาครีมกันแดดมาด้วย” ผมตอบพร้อมควักครีมกันแดดออกมาละเลงหน้าตัวเอง

“ไอ้เวร เอาอีกแล้วนะมึง ที่วังเวียงหนนึงแล้ว ตกลงมึงจะแกล้งกูทุกปีใช่ม๊ะ”  มันตำหนิติเตียน อันที่จริงไม่ใช่ความผิดของผม ทั้งที่นี่หรือที่วังเวียง (ที่วังเวียงผมมีน้ำแต่ไม่บอกมัน ปล่อยให้มันหิวเล่นๆ ผมไม่ผิดช่ายป๊ะ ก้อมันไม่ถามผมนิ) 

แล้วมันก็เอาครีมล้างหน้า กับครีมกันแดดไปห้องน้ำอีกรอบนึง

เมื่อท้องอิ่ม สบายเนื้อสบายตัว เราก็เริ่มมองหาความสนุก

“เฮ้ย พี่ป๊อป ตั้งแต่มาที่นี่ เรายังไม่ได้พูดภาษาเขมรกันเลยนี่หว่า” ผมบอกเพื่อนร่วมชะตากรรมก่อนจะเริ่มเกม

“แล้วไง” ช่างเป็นคำตอบที่น่าชื่นใจ

“เอางี้ป๊ะ เรามาเป่ายิงฉุบกัน ใครแพ้ เช็คบิลเป็นภาษาเขมร” ผมยิ้มรอคำตอบ

“เออ ลองดู”  นั่นแน่ มาลองดูซะด้วย

เอ๊า เป๋ายิ้งฉุบ!!!!

ฮะ ฮ้า ผมชนะ ฮิ้วววว เอาดิ่ เอาเร็วสิคร๊าบบบบคุณป๊อปปปปปปปปป  พูดเลยเมิง พูดเรย  ฮิ้ววววว

“เร็วดิ” ผมเร่งไปหัวเราะไป 

“หึหึหึ” มันหัวเราะแบบอายๆ

“เร็วดิ” ผมเร่งอีก

“เดี๋ยวดิ กูอาย” แน๊ะ ดูมันพูด กูอาย มีงี้ด้วย  อายทำไม คนแพ้เค้าไม่อายกันหร๊อก

ทันทีที่เด็กเสิร์ฟเดินเฉียดกายเข้ามา

“กึ๊ดโรย” โอ๊ยยยยยพ่อคู๊นนนนน เสียงเบาเหมือนคนใกล้ตายเบ่งตด

เด็กเสิร์ฟทำหน้างง เป็นไก่ตาแตก ประมาณ คุณพี่คร๊าบบบบ พี่พูดอะไรนะคร๊าบบบบบ

พี่ป๊อปหลับตา ทำสมาธิรวบรวมพลังลมปราณทั้งหมดที่มี และตะเบ็งเสียงออกมาว่า!!!!

“กึ๊ด  โรยยยยย”  เอ่อ ให้มันได้อย่างงี้ ชายอกสามศอก กลัวทำไม

ฮิฮิ กึ๊ดโรย กึ๊ดโรย กิ๊วๆๆ กึ๊ดโรย