บรรยากาศคุ้นตา กับเวลายามค่ำคืน

พระอาทิตย์ที่ทอดตัวอยู่ตรงหน้าซุ้มประตูทางเข้านครวัดอันยิ่งใหญ่ใกล้ถึงพื้นเต็มที บอกให้เรารู้ว่า เวลาที่เราจะใช้ร่วมกับปราสาทในวันนี้ใกล้หมดลงแล้วเช่นกัน  สองหนุ่มจากเมืองไทย เดินออกมาจากกำแพงรอบนอกสุดของนครวัด ด้วยสภาพที่น่าสมเพชเกินเอ่ย  ทั้งขาเป๋ หน้าเหี่ยว หมดเรียวแรง  ต่างคนต่างมองหน้ากันโดยที่ไม่มีใครอยากจะเปล่งเสียงให้เสียแรงปล่าว

และเมื่อเราก้าวขาพ้นจากหินก้อนสุดท้าย เราไม่ลืมที่จะหันหลังกลับไปมองนครแห่งตำนานอีกครั้ง ก่อนจะตบบ่าของกันและกัน ไม่มีคำพูดใดจะอธิบายความรู้สึกในขณะนั้นได้ดีเท่าความเงียบ เป็นอันรู้กันว่าสิ่งที่เราทำในวันนี้มันคุ้มค่าแค่ไหน และถ้าใครอยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร คงต้องมาสัมผัสด้วยตัวเองสักครั้งเห็นจะเหมาะ

ด๋าล ยืนยิ้มแป้นดีใจที่กำลังจะได้กลับบ้านและพักผ่อน เราก็เช่นกัน ต่างกันแค่เราไม่ได้ยิ้มหน้าบานอย่างเขาเท่านั้นเอง

10 นาทีกับการนั่ง แบบไม่เหลือสภาพความเป็นคนบนละเมาะโมโตคันเก่ง พี่ป๊อปนั่งหัวห้อยร่องแร่ง เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างหรือปอบเข้าสิง  ผมเองก็ไม่เหลือเรียวแรงแม้แต่จะประคองปากห้อยๆของตัวเองไม่ให้กระพือไปตามแรงลมที่วิ่งมาปะทะหน้า  เราต่างคนต่างเงียบราวกับว่าโกรธกันมาแรมปี มันไม่พูด ผมไม่พูด เราไม่พูด

“ทูมอโร่ ไอวิว คัม ออน ซิกโอคร๊อก” ด๋าลนัดเวลามารับเราแต่เช้าตรู่ เมื่อผมก้าวลงจากรถหน้าเกสเฮ้าท์

“บีคอส ยู แคน เทคโฟโต้ โนทัวร์ริส” ด๋าลอธิบายต่อเมื่อเห็นผมทำหน้างงๆว่าทำไมต้องเช้าขนาดนั้น เขาคงเห็นว่าเราชอบถ่ายรูป และอยากให้เราได้ภาพที่ดีที่สุด ซึ่งเราก็ไม่ขัด

ผมยืนคุยกับด๋าลอีกราว 10 นาที โดยที่ไม่ได้อะไรมากไปกว่าเก่าคือ เขาจะมาตอน 6 โมงเช้า ผมก็เลิกความพยายามที่จะสื่อสารต่อ เฮ้อจนใจเหลือเกิน

“เหนื่อยว่ะ” พี่ป๊อปบ่นพร้อมทำท่าบิดตัวไปมาบนที่นอน ซึ่งมันยังไม่ได้อาบน้ำ

“เอายาหม่องมาอาบให้กรูที  กรูเมื่อยยย” มันบ่นต่อด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเก่าเมื่อเห็นว่าผมไม่สนใจ

“------------------” มันพูดอะไรอีกหลายต่อหลายคำซึ่งผมหลับไปแล้วทั้งๆที่ยังไม่ได้ถอดร้องเท้าด้วยซ้ำ ก็แหม ไม่มีคำว่าสกปรกหร๊อก ถ้าเราอยู่กับคนที่สกปรกกว่า ว่าม๊ะ

3 ทุ่ม 15 นาที ผมถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงไอค้อกๆ แค้กๆ ของเพื่อนร่วมชะตากรรม

“คืนนี้ไม่ไปไหนใช่มั้ยกรูจะได้อาบน้ำ” นั่นแน่ อยากออกไปแรดแต่ไม่กล้าชวนอะดี้ ทำเป็นถาม โถ่รู้ทันหรอกเว้ย

“ไปเดินดูเสียมเรียบตอนกลางคืนกันม๊ะ จะได้หาอะไรกินกัน” ผมเสนอไอเดีย

“เออ ดี ดี ดี หาอะไรกินกัน ดี ดี” ดูมัน ไม่คิดสักนิดเลยนะมรึง ตกลงง่ายเหมือนอยากไปอยู่แล้วเลยพี่กรู

เสียมเรียบตอน 4 ทุ่มดูครึกครื้นจนไม่อยากกลับโดยเฉพาะโซนตลาดเก่าบรรยากาศไม่ต่างอะไรกับถนนข้าวสารเลยซักนิด ตลาดเก่ามีทุกอย่างที่ข้าวสารมี ร้านนวดเท้าแผนโบราณ ร้านขายของที่ระลึก นี่ยังไม่นับรวมถึง

ร้านเซเว่น  ทะเวนตี้  

คับ ผมเขียนไม่ผิด อีกทีนึง

ร้านเซเว่น ทะเวนตี้   

ผมอ่านชื่อร้านอีกครั้งพร้อมกับความหวาดระแวงลึกๆในใจว่า  เมื่อไหร่ที่เขาเข้ามาตีตลาดร้านสะดวกซื้อในไทย เซเว่น อีเลฟเว่น ตายแน่

เรายังคงสนุกกับการเดินหาร้านอาหารที่แต่ละร้านต่างแข่งกันตกแต่งร้านให้ดูน่านั่งในสไตล์ที่นักท่องเที่ยวฝรั่งชอบ เมนูที่วางไว้ให้นักท่องเที่ยวดูราคาอาหารและเครื่องดื่มข้างหน้าร้าน บอกให้เรารู้ว่าอย่าคิดแหลมเข้าไปเชียว ถ่ายรูปอย่างเดียวจำไว้  และเราก็ทำได้แค่นั้นจริง ๆ

“กินอะไรดีวะ” พี่ป๊อปถามเพราะผมยังตัดสินใจเลือกไม่ได้ซักร้าน ก็แหม ก็ของมันแพงนี่นา

“เห็นมีรถเข็นขายก๋วยเตี๋ยวผัดเยอะแยะสงสัยจะเป็นอาหารท้องถิ่น ลองกินกันดูมะ” ผมถามเพราะรู้ว่าเราทั้งคู่ไม่มีใครเรื่องมากกับการกิน

“เออ ลองดู แล้ว มึงสั่งเป็นเหรอวะ” คำถามนี่และที่น่าหนักใจ เราจะสั่งยังไงดี

“เออหน่า  ถ้าสั่งไม่เป็นก็เดินไปชี้ๆ ก็ได้แล้ว ลองวัดกันดู”  ว่าแล้วผมก็เดินดุ่ยๆ นำหน้าไปลิ่วๆ

ไม่นานเท่าไรก็ได้ร้านถูกใจ เป็นร้านห้องแถวเล็กๆ ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวเขมรนั่งอุดหนุนกันแน่นร้านดูท่าทางน่าจะถูกและอร่อยกว่าเจ้าอื่นๆ

เอ๊า เอาร้านนี่แหละ

เด็กเสิร์ฟหยิบเมนูมาวางให้เราพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก พระเจ้าท่านคงยังเอ็นดูเราอยู่ไม่น้อย เพราะเมนูที่เราถือมีภาษาอังกฤษให้ด้วยล่ะ

เราอ่านและแปลถึงความน่าจะเป็นพักใหญ่ก่อนจะสั่งอาหารที่ต้องการ

“นู้ดเดิล บีฟ ซุป” นี่คืออาหารของพี่ป๊อปในราคา 3,000 เรียล แอ่นวันแคนแป็บซี่

“นู้ด เดิล ไฟเออ วิช พ็อค” และนี่คืออาหารของผมในราคาเท่ากัน

ไม่นานเกินรอพี่ป๊อปก็ได้ก๋วยเตี๋ยวน้ำสมใจ และผมก็ได้อาหารน่าตาแปลกๆ มา1 จาน ลักษณะคล้ายผัดซีอิ้ว ผสมราดหน้า แต่เอ… น่ากินดีเหมือนกันแฮะ

“อื้ม...อร่อยว่ะ” ผมพูดหลังจากมีท่าทีกลัวๆกล้าๆที่จะตักอาหารเข้าปาก

“ของกูก็อร่อย” ดู้ ดูมัน กลัวน้อยหน้าแม้กระทั้งอาหาร ยังกลัวของคนอื่นอร่อยกว่า

เราไม่เคยเสียเวลากับการกินมากนักซึ่งครั้งนี้ก็ไม่ละเว้น 10 นาที อาหารก็หมดเกลี้ยงจาน

“ไปไหนกันต่อ” ข้าวเพิ่งจะหมดจานเพื่อนร่วมชะตากรรมก็ยิงคำถามใส่ผมซะแล้ว

“เมื่อกี้เห็นมีป้ายไนท์มาเก็ตส์ ไปดูกันมะ”  ผมว่าจะไปหาซื้อของฝากสักชิ้นสองชิ้น

“เออ ก็ดี”  ว่าแล้วเราก็สั่งคิดเงินโดยคราวนี้ ผมเป็นคนเรียกเอง

“กึตโรย พลีสสสสส” 

“555 เสียงหัวเราะของพี่ป๊อปดังมาจนผมอายว่าพูดอะไรผิด”

“ทำไม หัวเราะทำไม” ผมถาม

“ไอ้เวรเอ้ยยย.. กึตโรย ก็กึตโรยดิ มีพลีสหาหอกอะไรว่ะ 555” พี่ป๊อปบอกสาเหตุของความขำ

ทำไมอะ กูอยากพูดแบบสุภาพอะ ผิดตรงไหนฟร่ะ กึตโรยพลีสส  ครายจาทามมายยยย

พี่ป๊อปมันยังไม่ยอมหยุดหัวเราะทั้งๆ ที่เดินออกมาจากร้านนานแล้ว

“ผมรู้นะคุณเป็นคนไทย” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาเบรกเสียงพี่ป๊อปหัวเราะ

“จะไปไหน่ ขับ” เสียงนั้นดังขึ้นอีก

เรามองหาต้นเสียงซึ่งก็ทำให้เราอดแปลกใจไม่ได้ เพราะเจ้าของเสียงนั้นเป็นคนขับละเมาะโมโตชาวเขมร

เราสองคนหันมองหน้ากันแบบงงๆ

“เค้ารู้ได้ไงว่าเราเป็นคนไทย กูแค่หัวเราะเฉยๆ” พี่ป๊อปถามผมแบบงงๆ ซึ่งผมก็งงไม่ต่างกับแก

“คับผมเป็นคนไทยคับ แต่ตอนนี้คนไทยอยากเดินคับ ขอบคุณมากนะครับ ออกุนเจริญ บาด”ผมตอบโชเฟอร์ผู้หวังดีก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปไนท์มาเก็ต

“ฮาวมัช” ผมหยิบพวงกุญแจขึ้นมาถามอย่างสนใจ

“ทูดอลล่า ฟอยู วันดอลล่า” แน๊ะ! คนขายใจดียังไม่ทันต่อซักนิดลดให้แร๊ะ   อืมมม... แต่ไม่ไหว 1 ดอลก็ยังแพงอยู่ดีสำหรับของชิ้นนี้

“แต้งกิ้ว” ผมตอบก่อนจะเดินจากมาหาพี่ป๊อปซึ่งตะโกนเรียกอยู่อีกฝั่งของไนท์มาเก็ต

ไนท์มาเก็ต ที่เราเห็นก็ช่างคุ้นหูคุ้นตาบรรยากาศก็คล้ายกับสวนลุมไนท์ ต่างกันแค่ สวนลุมไนท์ของเรามีสาวๆ ยืนยิ้มที่ป้ายรถแมล์ เอ๊ยไม่ใช่ สวนลุมไนท์ของเรามีพื้นที่กว้างขวางกว่าอยู่มากโข

“กูอยากได้ผ้าพันคอว่ะ” พี่ป๊อปร้องจะเอาผ้าพันคอหลังจากเห็นผ้าขาวม้าตาเล็กๆ ผืนกว้างซักสองคืบยาวประมาณ สามศอก

“ฮาวมัช” ผมถามราคาทันที ก่อนที่จะเห็นใครบางคนลงไปนอนแถกกับพื้นแล้วร้องว่า

จะเอา จะเอา จะเอา!!!

“ทรี ดอลล่า ฟอ ยู  ทู ดอลล่า” น้านน  ตอบเหมือนกันเด๊ะ ยังไม่ต่อ รีบลดให้เออให้มันได้อย่างงี้

“วันดอลล่า แอ่น ทูเท้าซั่นเรียล ฟอ 2 ”ผมต่อราคาจากผืนละสองคอลเหลือสองผืนดอลครึ่ง พร้อมทำท่าเหมือนว่าจะเอาราคานี้ ไม่ขายก็ไม่เอา

“ โน  แคนไอ กีฟ ยู ทู ดอลล่า ฟอ 2” แม่ค้าสาวลดราคาเหลือผืนละ 1 ดอลจากราคาผืนละ 3 ดอลเชียวนะเนี่ย

“โน  แต้ง  ไอ แคนบาย วันดอลล่า แอ่น ทูเท้าซั่นเรียล” ว่าแล้วผมก็วางผ้าลงแล้วทำท่าเดินหนี

“ทำไมไม่เอาวะ ผืนละดอล ถูกแล้วนะเว้ย” พี่ป๊อปอ้อนจะเอาท่าเดียว

“เอ่อ...หน่า” ผมตอบแล้วทำท่าเดินลากพี่ป๊อปออกมา

“โอเคๆ” เสียงแม่ค้าตะโกนบอกเราหลังจากที่เราเดินออกมาหลายก้าว ฮิฮิ ในที่สุดเราก็ได้ผ้าสองผืนในราคาดอลครึ่ง ฮิ้วววว

“หนี่ง....มึงโหดว่ะ” พี่ป๊อปว่าผม แต่ก็ช่างเถอะ ผมถือเป็นคำชมเว้ยยยย

สามารถ ครับ สามารถ