"คุณแม่ต้องพาลูกไปพบจิตแพทย์แล้วนะ"   แพทย์ที่รักษาลูกชายในขณะนั้นบอกดิฉันวันหนึ่ง  หลังการรักษาทางกายติดต่อกันมานาน 2 เดือน  ที่ลูกอาเจียนและมีอาการปวดศรีษะมาก  แต่ก็หาสาเหตุทางกายไม่พบ

เมื่อได้ยินคำว่า  "จิตแพทย์" ก็ทำไห้ดิฉันเกิดอาการช็อคขึ้นมาทันที   หลายสิ่งหลายอย่างประดังประเดเข้ามาในความคิดจนสับสนวุ่ยวายไปหมด   ความที่ตนเองเป็นคนไทยที่ยังไม่ชินกับคำนี้  ถึงแม้จะทำงานกับฝรั่งมาเกือบ 20 ปี  เห็นฝรั่งจำนวนมากต้องพาลูกกับตัวเองเข้าพบจิตแพทย์จนน่าจะเคยชิน  แต่ดิฉันก็ยังไม่ชินกับคำๆนี้  คำว่าจิตแพทย์ 

แล้วหันมานั่งทบทวนหลายๆอย่างมากมาย   คิดโทษตนเองสารพัด   คิดโทษตนเองตลอดว่าเราเลี้ยงลูกแบบไหนทำไมเราต้องพึ่งจิตแพทย์   จิตวิทยาพัฒนาการและสารพัดจิตวิทยาก็เรียนมาแล้ว  ทำไมเรานำสิ่งที่เรียนมาใช้กับลูกไม่ได้เลยหรือ   ความคิดเหล่านี้วกวนมาในสมองอยู่นานเป็นอาทิตย์  จนกระทั่งเจ้านายสังเกตุเห็น  จึงถูกเรียกไปคุยซึ่งตอนนั้นเจ้านายรู้แล้วว่าลูกถูกนำส่งเข้าโรงพยาบาลตลอดเวลาสองเดือนที่ผ่านมา

เมื่อเจ้านายรู้ว่าดิฉันเครียดเพราะเรื่องนี้เจ้านายเลยบอกว่า  "งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน  ที่ทำงานของเรามีนักจิตวิทยาอยู่ 2 คน  เธอไปคุยและเล่าเรื่องของลูกไห้เขาฟังก่อน  เล่าไปไห้หมดแล้วดูว่าเขาจะแนะนำอะไรได้บ้าง  เธอหายเครียดแล้วค่อยมาว่าเรื่องลูก  แต่อย่าปล่อยไห้นาน  เพราะเรื่องลูกปล่อยนานไม่ได้นะ  แต่ยังไงฉันก็มีความเห็นตรงกับแพทย์ที่บอกว่าลูกของเธอต้องการจิตแพทย์"

หลังจากคุยกับนักจิตวิทยาชาวอเมริกันที่ทำงาน 2  ครั้ง  เล่าเรื่องทุกอย่างไห้เขาฟังเขาก็บอกว่า ลูกชายน่าจะมีอาการสมาธิสั้นนะ  แต่นี่เป็นการสันนิษฐานเบื้องต้น  จริงๆแล้วต้องใช้แบบสอบถาม  และต้องได้คุยกับเด็กเองถึงจะสามารถบอกได้ว่าเด็กมีอาการสมาธิสั้นจริงหรือไม่  นักจิตวิทยาคนนี้ต้องการจะช่วยโดยตรงแต่แบบสอบถามของที่ทำงานไม่มีภาษาไทยเลย  แล้วคนที่ต้องทำแบบสอบถามก็คือครูที่สอนวิชาหลักของลูกซึ่งเป็นคนไทยล้วน  ถ้าจะไห้เอาไปแปลก็เสียเวลาอีก  ทุกคนจึงแนะนำว่าพาลูกไปพบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลจะดีกว่า

ตอนนี้ความรู้สึกของดิฉันผ่อนคลายไปบ้างแล้ว  แต่ก็ไม่มากนัก  ยังไงก็กังวลอยู่  ดิฉันรู้สึกกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายไปด้วยเหมือนกัน  เพราะหันไปดูค่าใช้จ่ายที่โรงพยาบาลตลอดสองเดือนนั้น  เป็นตัวเลข  6 หลักไปแล้ว  แต่ตัวนั้นช่างมันเถอะเพราะเราทำประกันสุขภาพไห้กับลูกไว้ที่ทำงาน  แต่เราเริ่มเปรียบเทียบแล้วว่า  ถ้าพบจิตแพทย์นี่เราต้องจ่ายเองทั้งหมดและต้องพบแพทย์ต่อเนื่องเป็นปี  หรือเป็นหลายๆปี  เราคนเดียวเราจะรับภาระไหวหรือ   มาถึงตรงนี้ก็เครียดอีกแล้ว  ความรู้สึกอยากจะร้องไห้มาก แต่ก็ทำไม่ได้   ร้องไห้ที่ทำงานก็ไม่ได้   กลับไปร้องไห้ที่บ้านก็ไม่ได้  กลัวลูกเห็น  เราต้องทำตัวเป็นทั้งพ่อและแม่ไห้ลูก  ดังนั้นลูกจะเห็นความอ่อนแอของเราไม่ได้

เจ้านายคงยังสังเกตุเห็นว่าเรายังไม่ผ่อนคลายเสียทีเดียวจึงแนะนำไห้เราได้คุยกับหลาย ๆคนที่มีลูกมีอาการสมาธิสั้นเหมือนกัน   และพวกเขาเหล่านั้นก็แนะนำเราหลายอย่าง   มันทำไห้เรามีความรู้สึกผ่อนคลายไปบ้าง 

หลังจากนั้นเราจึงตัดสินใจโทรไปที่โรงพยาบาลเพื่อนัดคุยกับจิตแพทย์  และก็ถามทางโรงพยาบาลไปว่าขอด่วนที่สุดได้เมื่อไหร่  (อายุรแพทย์ที่รักษาลูกชายไห้พบจิตแพทย์ที่ทำงานวันอาทิตย์เพราะเป็นจิตแพทย์เด็กโดยตรง) เขาบอกว่าเร็วที่สุดคือวันเสาร์ (ขณะนั้นวันพุธ) เพราะจิตแพทย์ที่นี่มีเฉพาะเสาร์กับอาทิตย์เท่านั้น  จันทร์-ศุกร์เขาทำงานที่โรงพยาบาลอื่น   ดิฉันเลือกวันเสาร์เพราะเร็วสุด  ถ้าหากรอวันอาทิตย์ต้องรอไปอีก 27 วันเพราะจิตแพทย์คนนั้นคนไข้เยอะมากและพักร้อนอีก 1 อาทิตย์   ดิฉันอยากไห้ลูกได้พบแพทย์เร็วๆ จึงต้องเลือกวันเสาร์   เพราะลูกยังทรมาณกับอาการปวดศรีษะไม่หาย ตอนนั้นคิดว่า  ช่างเถอะจะเป็นคนใหนก็จิตแพทย์เหมือนกัน

ผลสรุปหลังจากคุยกับจิตแพทย์วัแรก   ลูกชายไอคิวเกือบ 120  แต่น่าจะมีอาการสมาธิสั้นจริง  จากการพูดคุยและไห้เด็กวาดภาพ  เด็กเก็บรายละเอียดบางอย่างได้ไม่ครบสมกับวัย   นี่คือคำพูดของจิตแพทย์ ดังนั้นคุณแม่ต้องเอาแบบสอบถามไปไห้คุณครูที่สอนวิชาหลัก  คือ  ภาษาไทย  อังกฤษ  คณิตศาสตร์  สังคมและวิทยาศาตร์  รวมทั้งผู้ที่ใกล้ชิดกับลูกที่สุดในบ้านทำก่อน

ดิฉันก็ต้องรอไปอีก 1 อาทิตย์เพื่อรอแบบสอบถามจากทางโรงเรียนแล้วนำไปไห้คุณหมอ .........

เขียนมาถึงตรงนี้เริ่มเครียดแล้วค่ะ  ติดตามตอนต่อไปครั้งหน้านะคะ