และแล้วแบบสอบถามจากทางโรงเรียนและทางบ้านก็ถูกนำไปไห้จิตแพทย์   เมื่ออ่านข้อมูลแล้วท่านก็บอกว่าลูกชายมีอาการสมาธิสั้นเหมือนกับที่สันนิษฐานตั้งแต่ต้น

คุณหมอขอคุยกับลูกชายเป็นการส่วนตัวอีก  ครั้งนี้ลูกชายมีอาการผ่อนคลายมากขึ้น   คุยกันนานมากน่าจะเกือบ 2 ชั่วโมง  หลังจากนั้นพยาบาลพาลูกออกไปเล่นจุดที่เป็นของเล่นแล้วดิฉันก็ถูกเรียกตัวเข้าไปคุยแทนลูกชาย

ครั้งที่แล้วที่พบคุณหมอดิฉันเล่าถึงสาเหตุที่ทำไห้ลูกมีอาการเช่นไปนี้แล้วคือ  หนึ่ง  ลูกถูกรุ่นพี่ในรถโรงเรียนข่มขู่ไม่ไห้ไปเล่นกับเพื่อนกลุ่มอื่น  ต้องเล่นกับกลุ่มนี้เท่านั้น  ซึ่งลูกไม่ชอบวิธีการนี้  สอง  เพื่อนรุ่นพี่ในรถเสียงดังมากและบังคับไห้เขาพูดคุยขณะอยู่ในรถแต่เขาอยากพักหลังจากเล่นฟุตบอลเหนื่อยหลังเลิกเรียนทุกวัน  และสาม  ลูกถูกครูตีและดุโดยไม่ถามสาเหตุก่อนซึ่งทำไห้ลูกไม่ชอบวิธีการแบบนี้อย่างมาก

คุณแม่เลี้ยงลูกได้ดีมาก  ลูกชายเป็นคนสุภาพมาก  มีเหตุผล  และรักแม่มาก  ครอบครัวดูอบอุ่นถึงเขาจะขาดพ่อ  แต่บางครั้งเขาอาจจะเป็นผู้รับมากจนเกินไปเพราะเนื่องจากเป็นเด็กผู้ชายคนเดียวในบ้านและเป็นหลานคนเดียวที่คุณยายเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด  เช่นทราบว่าเด็กไม่เคยต้องทำอะไรเองแม้กระทั่งหยิบเสื้อผ้า  ต่อไปนี้คุณแม่ต้องเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองและคนในบ้านไห้หมด  ลูกต้องรู้จักที่จะรับผิดชอบตัวเอง  หยิบหาเสื้อผ้าใส่เอง  เขา 9 ขวบแล้วนะคุณแม่  พาเขาทำกิจกรรมไห้มาก  ไห้เขามีส่วนร่วมและมีความรับผิดชอบบ้าง  เช่นหาสัตว์ไห้เขาเลี้ยงและไห้เขาดูแลสัตว์เลี้ยงของเขาด้วยตัวเอง  เขาเป็นเด็กอ่อนโยนเขาเลี้ยงสัตว์ได้  พาเขาไปนั่งสมาธิบ้าง  เข้าวัดทำบุญ  นี่เป็นคำพูดของคุณหมอ 

คุณหมอเล่าไห้ฟังต่อว่าคุณหมอถามและคุยกับลูกชายหลายเรื่องมากทั้งเรื่องทั่วไป  เรื่องทางบ้าน  โรงเรียนและทุกอย่างที่เกี่ยวกับลูก  คุณหมอยกตัวอย่างสั้นๆว่า  หมอถามเขาว่า (ที่จริงคุณหมอเรียกชื่อเล่นของลูกชาย)  ที่บอกว่าเพื่อนรุ่นพี่พูดไม่ดีด้วยเพื่อนพูดคำใหน  ลูกชายตอบว่า  " ผมไม่ขอพูดดีกว่าเพราะเป็นคำไม่ดี  ไม่สุภาพ  ไม่ชอบพูดและไม่เคยพูด "  (จริงๆแล้วลูกชายเล่าไห้แม่ฟังแล้วแต่คงไม่กล้าเล่าไห้หมอฟัง  เพราะมันเป็นภาษาพ่อขุนราม  และบางคำก็มีสัตว์เลื้อยคลานปนมาด้วย)  คุณหมอถามต่อว่า  ทำไมหนูไม่บอกแม่ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นคุณแม่จะได้ช่วย  ลูกชายตอบว่า  " ผมบอกไปแล้ว 2-3 ครั้งเมื่อปี่แล้วแต่เห็นแม่เฉยๆผมเลยไม่พูดอีก ไม่อยากไห้แม่ไม่สบายใจ"

ฟังถึงตรงนี้น้ำตาของดิฉันไหลพรากทันที  เมื่อปีที่แล้วที่ลูกเล่าไห้ฟังดิฉันคิดว่า  ลูกคงเป็นเด็กช่างฟ้องเพราะเขาเป็นคนช่างพูดอยู่แล้ว  ดิฉันคิดเองว่าเรื่องแค่นี้ลูกคงแก้ไขเองได้  ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าลูกจะถูกกดดันมาตลอดเวลา 1 ปีที่ผ่านมา  ดิฉันสังเกตุภายนอกก็ดูว่าเด็กกลุ่มนั้นก็พูดจาดีกับลูกต่อหน้าเราทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเด็กเหล่านั้นเป็นเด็กก้าวร้าวอย่างมาก  แต่ต่อหน้าเราเขาไม่เคยแสดงออก  เราไม่รู้มาก่อนว่าลับหลังมันเป็นคนละเรื่องเลย  ถึงตรงนี้ดิฉันคิดได้แล้วว่า  ต่อไปนี้จะต้องเอาใจใส่ในคำพูดและความคิดของลูกไห้มากกว่านี้