นักจิตวิทยาแสดงสีหน้ากังวลหลังจากที่ดิฉันได้เล่าอาการของลูกชายหลังการใช้ยาไห้ฟัง   และดิฉันก็ได้ยื่นยาปรับพัฒนาการ(Ritalin) ที่จิตแพทย์จากโรงพยาบาลสั่งไห้ทาน  ไห้ท่านดู  แล้วท่านก็เอ่ยว่า

.

ฉันเป็นนักจิตวิทยา  ไม่ใช่จิตแพทย์จึงไม่ชำนาญในเรื่องการใช้ยาแต่ฉันก็รู้ดีว่ายาตัวนี้คือยาปรับพัฒนาการที่ใช้กับเด็กพิเศษแบบนี้   ฉันไม่เคยเห็นด้วยกับจิตแพทย์ที่ไห้เด็กทานยาในทุกกรณี   เด็กบางคนต้องการยา  แต่เด็กบางคนไม่ต้องการ   ฉันมีหนังสืออยู่ 80 เล่มเศษ  อยู่บนชั้นหนังสือนี่   หนังสือแต่ละเล่ม  บ่งบอกถึงแต่ละสาเหตุที่จะทำไห้การเกิดสมาธิสั้นในเด็กและในวัยรุ่น   เธอสามารถยืมไปอ่านได้เลย  (ท่านเล่าไห้ฟังดีกว่าเพราะแต่ละเล่มไม่มีภาษาไทยเลย  ดิฉันคิดในใจ) ดังนั้นการใช้ยาไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ   มันต้องหาสาเหตุที่เกิดแล้วแก้ปัญหาจากสาเหตุนั้นจะถูกต้องกว่า  ท่านพูดต่อ

จากที่เธอเล่าไห้ฟังสาเหตุจากการเกิดสามาธิสั้นของลูกเธอนั้นมันเป็นปัญหาจากภายนอก ไม่ใช่ปัญหาที่เกิดจากภายใน  (It’s the External Problem not Internal) (บทสนทนาของเราเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด  เพราะท่านพูดภาษาไทยไม่ได้เลย) ลูกของเธอถูกกลั่นแกล้งและข่มขู่บนรถและในโรงเรียน   แล้วยังไปเจอครูที่ใช้คำพูดแบบไม่มีจิตวิทยาที่โรงเรียนอีก    ครูก็ไม่ถามสาเหตุก่อนการทำโทษเด็กอีก   และอาจจะมาจากการเลี้ยงดูลูกของเธอด้วย   นี่คือสาเหตุความกดดันต่างหาก    มันไม่ได้เกิดจากภายในร่างกายเด็กเองหรอก    มันต้องแก้ปัญหาตรงนี้ต่างหากถึงจะถูกต้อง 

.

แล้วอีกอย่างที่เธอบอกว่าลูกเธอนอนไม่หลับหลังการใช้ยานี่นะ  ฉันเห็นแล้วว่าเขาไห้เด็กทานยาวันละ  3  ครั้ง  จริงๆแล้วยาตัวนี้  หลังเที่ยงไปแล้วก็ไม่ควรไห้เด็กทานเพราะมันจะทำไห้เด็กนอนไม่หลับ  นี่ทำไมเขาไห้ทานยาตอน เช้า  กลางวัน  และแถมมีรอบบ่าย 3 โมงอีก    แต่เมื่อเขาบอกว่าต้องใช้ยามันก็คงต้องใช้แต่ฉันไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง   ฉันแนะนำไห้เธอโทรไปหาหมอภายในวันนี้เลยนะบอกเขาว่าจะลดการใช้ยาตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป  บอกว่าเธอจะไห้ลูกทานยาตอนเช้าและเที่ยงเท่านั้น  หลังเที่ยงไม่ไห้ทานแล้ว   แต่ยังไงก็ต้องบอกเขาก่อนเขาจะได้เปลี่ยนข้อมูลการรักษาลูกของเธอด้วย

.

 ดิฉันเริ่มมีอาการเหมือนคนลอยอยู่ในอากาศ นี่ถ้าหากที่ทำงานของดิฉันไม่มีนักจิตวิทยาอยู่ดิฉันจะได้รู้ข้อมูลเหล่านี้มั้ย แล้วถามตัวเองในใจว่าดิฉันเรียนรู้อะไรน้อยไปหรือเปล่า  ในชีวิตนี้ดิฉันต้องเรียนรู้ทุกอย่างหรืออย่างไรถึงจะทันโลกและทันโรค    ดิฉันตัดสินใจทันทีว่าต้องโทรไปหาหมอเพื่อขอลดยาตามที่นักจิตวิทยาคนนี้แนะนำ

.

ท่านพูดต่อว่า   อีกอย่างเธอรู้แล้วว่าสาเหตุทุกอย่างเกิดจากโรงเรียนเป็นส่วนมาก    เธอก็ต้องไปที่โรงเรียนและไปคุยกับครูเขาซะ ไห้เขาจัดการไห้  อีกส่วนก็คืออาจจะเป็นตัวเธอด้วย  จัดการกับตรงนั้นซะตรงที่หมอเขาแนะนำมาแล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

.

จริงๆแล้วดิฉันติดต่อกับทางโรงเรียนและไปคุยกับผู้บริหารโรงเรียนตลอดหลังจากเกิดเรื่องนี้   แต่ทางโรงเรียนไม่ทำอะไรไห้เลย   และยังพูดกับลูกชายต่อหน้าดิฉันด้วยว่า   แหมเรื่องแค่นี้เองเธอทนไม่ได้แล้วเหรอ  แล้วต่อไปถ้าเธอเจอร้ายกว่านี้เธอจะสู้เขาไหวเหรอ   ดิฉันตกใจกับคำพูดของผู้บริหารคนนั้นมาก  จากอาการที่ลูกชายเดินข้างๆแม่ยิ้มแล้วสวัสดีคุณครูแต่หลังจากได้ยินคำพูดนี้เขาหลบมายืนข้างหลังดิฉันทันทีแล้วจับมือดิฉันจนแน่น   ดิฉันไม่คิดว่าท่านจะพูดเช่นนั้นออกไปเช่นนั้น  แล้วเขาพูดต่อว่า  ไปพบจิตแพทย์แล้วเป็นอย่างไรบ้าง  ดิฉันรู้สึกโกรธมากวันนั้น  

.

ในขณะที่การไปพบจิตแพทย์ครั้งนี้ดิฉันและคนรอบข้างไม่ได้เล่าไห้ลูกชายฟังทั้งหมด  ได้แต่บอกเขาว่าจะมีคุณหมออีกคนมาช่วยรักษาคุณหมอคนนี้จะช่วยทำไห้หนูหายจากอาการปวดศรีษะและอาเจียนที่เป็นอยู่ ลูกชายกลัวมาก เขากลัวว่าเขาจะเป็นอะไรรุนแรงจึงตั้งคำถามบ่อยว่า  แม่ผมเป็นอะไร  ผมจะหายมั้ย   ผมจะตายมั้ย    ทุกคนแม้กระทั่งจิตแพทย์เองก็มีวิธีการที่พูดแล้วทำไห้เขาสบายใจ แม้กระทั่งที่โรงพยาบาลเองก็ไม่ติดป้ายหน้าห้องด้วยว่านี่เป็นแผนกอะไรและห้องของท่านก็อยู่ตรงกันข้ามกับแพทย์อีกคนที่รักษาทางกายไห้ลูกชาย  เปิดประตูมาก็เจอกัน  

.

ทุกๆคนพยายามทำไห้คิดว่าเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรมากไปกว่าการเจ็บป่วยเหมือนคนทั่วไปที่ต้องหาหมอ  เพียงแต่บอกเขาว่า  หมอแต่ละคนก็ชำนาญกันคนละด้านนะลูกดังนั้นหนูต้องหาหมอเพิ่มอีกคน   เพราะว่าคนนี้เขาถนัดเรื่องอาการปวดศรีษะในเด็ก  นี่คือสิ่งที่ดิฉันบอกลูก    ไม่คิดเลยว่าลูกต้องมารู้ความจริงจากปากผู้บริหารของโรงเรียนคนนี้    ดิฉันรู้เลยว่าเมื่อถึงบ้านลูกชายจะตั้งคำถามมากมายถึงเรื่องนี้เพราะเขาเป็นเด็กช่างซัก  ช่างถามอยู่แล้ว

.

เอาหละดิฉันคิดว่าต้องทำอะไรซักอย่างแล้วหละ  ถ้าไม่งั้นลูกคงไม่หายจากอาการนี้แน่นอน....อ่านต่อครั้งหน้านะคะ