ดั่งที่คาดการณ์ไว้  เมื่อมาถึงบ้านตอนเย็นลูกชายถามตลอดว่า  เขาเป็นอะไร จิตแพทย์แปลว่าอะไร  ทำไมเขาต้องไปหาจิตแพทย์  ดิฉันต้องหาวิธีการพูดกับลูกหลายวิธีเพื่อไห้เขาสบายใจ  แต่กว่าเขาจะหยุดถามดิฉันก็เครียดจนนอนไม่หลับ  ดิฉันโกรธผู้บริหารโรงเรียนนั้นไม่หาย  ทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้นออกมา  ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนทำงานระดับนี้แล้วไม่รู้เลยหรือว่าอะไรควรและอะไรไม่ควรพูด 

วันรุ่งขึ้นเมื่อไปถึงที่ทำงานดิฉันเลยไปเล่าไห้เจ้านายฟังถึงเรื่องที่ผู้บริหารของโรงเรียนที่ลูกเรียนอยู่ตั้งคำถามกับลูกชายวันก่อน   เจ้านายฟังแล้วพูดขึ้นว่า "What da HECK!" ขออนุญาตไม่แปลนะคะ  เนื่องจากเจ้านายเป็นชาวอเมริกันก็เลยหลุดคำพูดที่เป็นแสลงออกมาต่อหน้าดิฉัน  แต่ไม่บ่อยนัก  

จากนั้นเพื่อนร่วมงานชาวอังกฤษคนหนึ่งที่มีลูกสมาธิสั้นเหมือนกันก็เดินเข้ามา   แล้วเธอก็เข้ามาคุยด้วย  เช้าวันนั้นเราคุยกันเป็นชั่วโมงถึงเรื่องที่จะต้องแก้ปัญหาเรื่องนี้ไห้จบไห้เร็วไห้ได้

คนหนึ่งถามดิฉันว่า  " ลูกของเธอเรียนเร็วไปหรือเปล่า "  ดิฉันตอบว่าใช่  ในห้องเรียนมี 30 กว่าคน  มีเด็กอายุเท่ากันกับเขาแค่ 3 คนท่านั้น  นอกนั้นอายุมากกว่า  แล้วเจ้านายก็เอ่ยว่า  " นี่คงเป็นสาเหตความกดดันอีกอย่างหนึ่ง  การที่เด็กอยู่ในชั้นเรียนไม่สมกับวัยของตนเองก็เป็นการกดดันเด็กทำไห้เขาเครียดจนกลายเป็นสมาธิสั้นได้ " 

คนหนึ่งพูดออกมาว่า  " ลดชั้นเรียนลูกดีมั้ย "  ดิฉันตอบว่ามันจะทำไห้เขาเครียดไปใหญ่  เพราะเพื่อนไปไกลกว่าเขาแล้ว  แต่ตัวเองต้องถอยหลังลงมา  เจ้านายบอกว่า  " ถ้างั้นย้ายโรงเรียนซิแล้วขอลดชั้น "  แต่ดิฉันแย้งไปว่าลูกชายยังไม่พร้อมที่จะไปปรับตัวไห้เข้ากับโรงเรียนแห่งใหม่นะ  สภาพจิตใจเขาไม่พร้อมจริงๆ  

จริงๆแล้วเมื่อเริ่มเรียนการเรียนของลูกชายดีมาก  สอบได้อันดับต้นๆของห้อง  แต่มีปัญหาหลังจากมีภาวะความเครียดนี่เอง  

เพื่อนร่วมงานชาวอังกฤษพูดว่า  " จริงๆแล้วการเกิดสมาธิสั้นส่วนหนึ่งเกิดจาดภาวะการขาดแม็กนีเซียมในร่างกาย  ฉันไม่ได้ไห้ลูกของฉันทานยารักษา  แต่ไห้เขาทานแม็กนีเซียมเม็ดแทน "  ดิฉันเริ่มเหวออีกแล้ว  แล้วเจ้าแม็กนีเซียมนี่มันอยู่ในอาหารประเภทใหนล่ะ  ตั้งแต่เด็กดิฉันจำได้แต่  คาร์โบไฮเดรด  ไขมัน  โปรทีน  วิตะมินต่างๆ  ว่ามันมีประโยชน์อย่างไรและโทษต่อร่างกายอย่างไร  และมันในอาหารประเภทใหนบ้าง  ดิฉันจำไม่ได้แล้วว่าแม็กนีเซียมมันมีประโยช์อย่างไร  และมีในอาหารประเภทใหน  

ดิฉันขอตัวเจ้านายขอไปพบนักจิตวิทยา  เขาอณุญาต  (ในช่วงเวลานั้นทุกคนเข้าใจดิฉันดีมาก  หลายๆคนไม่ค่อยเอางานมาไห้ดิฉันทำเท่าไหร่  ทุกคนพยายามทำงานกันเองโดยไม่ไห้ดิฉันเข้าไปเกี่ยวข้องเพราะต้องการไห้ใช้เวลาคิดเรื่องลูกไห้มาก  ต้องขอบคุณทุกคนไว้  ณ  ที่นี้ด้วย   ดิฉันจึงสามารถเดินไปใหนมาใหนได้สะดวกเหมือนคนว่างงาน)  

ดิฉันเดินไปที่ห้องนักจิตวิทยาประจำที่ทำงานโดยไม่ได้นัดล่วงหน้า  ที่ทำงานมีนักจิตวิทยาประจำ 2 คนแต่ดิฉันคุยกับคนนี้ตลอด  ท่านว่างพอดีก็เลยขออณุญาตเข้าไปคุยด้วย  ท่านอนุญาตแล้วถามคำถามดิฉันมากมายตามแบบฉบับของนักจิตวิทยา  ดิฉันเล่าไห้ฟังทุกอย่าง  พอท่านฟังเรื่องคำพูดของผู้บริหารโรงเรียน  ท่านพูดทันทีว่า  " เปลี่ยนสภาพแวดล้อมไห้ลูกใหม่ซะ  ฉันบอกเลยว่าลูกของเธอจะหายเร็วเมื่อเธอเปลี่ยนโรงเรียนไห้เขา  แล้วต้องเป็นโรงเรียนที่มีครูที่เรียนจิตวิทยาเด็กมาด้วย  แล้วลูกเธอจะหายแน่นอน"  

ดิฉันเข้าใจที่ท่านพูด  ดิฉันก็จบครูมาเหมือนกันเพียงแต่ชีวิตประจำวันไม่ได้สอนเป็นอาชีพหลัก  ดิฉันเรียนจิตวิทยามาสารพัดเพื่อสอนเด็ก  ตั้งแต่จิตวิทยาพัฒนาการและจิตวิทยาการสอน  หลังจากคุยกับท่านแล้วดิฉันก็บอกท่านว่า  ฉันจะไปคุยกับลูกก่อนนะ  หากลูกพร้อมดิฉันจะย้ายเขาทันที  

พอถึงวันเสาร์ดิฉันพาลูกไปพบจิตแพทย์ตามนัดอีก (แพทย์นัดอาทิตย์ละครั้ง)   ดิฉันบอกท่านเรื่องยา  (ดิฉันโทรบอกโรงพยาบาลแล้วว่าจะลดยาไห้ลูก)  ท่านรับฟังแล้วก็บันทึกลง   ดิฉันบอกท่านว่า  อยากจะย้ายโรงเรียนไห้ลูกแต่ไม่กล้าตัดสินใจ  ดิฉันถามลูกแล้วเขาบอกว่า  เขาชอบและคิดถึงเพื่อนและครูบางคนที่เขารัก  แต่ก็ไม่อยากเรียนโรงเรียนนี้แล้ว  ท่านบอกว่าจะคุยกับเด็กไห้  

ดิฉันถามท่านถึงเรื่องแม็กนีเซียมเม็ด   ท่านบอกว่าก็เป็นการช่วยได้อีกทางหนึ่ง  ดิฉันนึกในใจว่าทำไมไม่บอกตั้งแต่ครั้งแรกที่ดิฉันถาม  ทำไมท่านถึงได้แต่พูดว่าเป็นปฏิกิริยาของร่างกายเองที่หลั่งสารออกมาควบคุมสมาธิได้น้อย  ทำไมท่านไม่บอกตั้งแต่ต้นที่ดิฉันถามเรื่องนี้  

แล้วท่านก็เรียกลูกชายมาคุย  แต่ครั้งนี้คุยกันเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านนั้น   

แล้วคืนนั้นคุณแม่ของดิฉันโทรมาจากต่างจังหวัด  แล้วบอกว่า  เอาหลานมาไห้แม่เลี้ยงเองดีกว่า  ย้ายเขามาเรียนที่ต่างจังหวัดเถอะ  ดิฉันก็เลยไห้ยายคุยกับหลานเอง  เขาคุยกันนานก็วางหูไป   แล้วลูกชายก็หันมาบอกดิฉันว่า  ตกลงลูกขอไปเรียนต่างจังหวัดและอยู่กับยายนะแม่  แล้วเขาก็วิ่งมากอดและน้ำตาไหล  แต่ลูกคิดถึงแม่  อยากอยู่กับแม่  แต่ลูกก็ไม่อยากเรียนในกรุงเทพแล้ว  ดิฉันเลยบอกลูกไปว่า  ไม่เป็นไร  เสาร์-อาทิตย์แม่จะไปหาลูกเอง  แล้วถ้าหนูหยุดยาวหนูก็มาอยู่กับแม่  บ้านเราห่างจากรุงเทพแค่ 200  กิโลเมตรเศษ  เราไม่ได้อยู่ไกลกันนะลูก  เราโทรหากันได้ทุกวัน  เขาสบายใจแล้วก็ไปเล่นต่อกับพี่สาวของเขาซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน  

ในที่สุดดิฉันก็ได้แม็กนีเซียมเม็ดมาจากผลิตภัณฑ์ของบริษัทขายตรงที่แพงมากแห่งหนึ่ง   ดิฉันอ่านส่วนผสมแล้วถามเขาว่า  ทำไมแม็กนีเซียมในนี้มีส่วนประกอบน้อยจัง  (ถามแบบคนไม่รู้อีกแล้ว)  พี่คนนั้นบังเอิญจบโภชนาการมา  เธอตอบว่า  ร่างกายมนุษย์ไม่ต้องการแม็กนีเซียมมากนัก  และแม็กนีเซียมก็จะทำงานได้ดีเมื่อมีส่วนผสมของ  โปรแตสเซียม  สังกะสี ฯ ในปริมาณที่เหมาะสม  แม็กนีเซียมไม่สามารถสกัดออกมาเป็นเม็ดล้วนๆ  เพราะมันจะไม่ทำปฏิกิริยากับร่างกายถ้าหากไม่มีส่วนผสมอื่นอยู่ด้วยตามความเหมาะสม   ดิฉันร้อง  อ้อออกมาทันที  

แล้วก็มาถึงวันที่จะต้องย้ายลูกไปเรียนอีกโรงเรียนหนึ่ง.........อ่านต่อครั้งหน้านะคะ