ดิฉันคิดอยู่นานมากก่อนตัดสินใจโทรกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อคุยกับคุณแม่อีกครั้งเรื่องย้ายลูกไปเรียนที่ต่างจังหวัด   คิดถึงลูกก็คิด  แล้วจะทำยังไง  ร้องไห้แล้วร้องไห้อีก  ในที่สุดก็บอกแม่ว่า  ไห้พ่อไปคุยกับอาจารย์ใหญ่ที่โรงเรียนในหมู่บ้านไห้ด้วย   ดิฉันเป็นห่วงว่าเขาจะไม่รับเพราะเป็นช่วงกลางเทอม  และลูกไม่ได้สอบเก็บคะแนนเลย  เพราะอยู่โรงพยาบาลตลอดสองเดือน  กลัวว่าทางโรงเรียนนั้นจะคิดว่าเราจะไปสร้างภาระไห้เขา    เพราะคุยกับโรงเรียนที่ กทม แล้วเขาบอกว่าคงลำบาก  คงต้องรอไห้ปิดเทอม 1 ไปก่อน   ไม่เช่นนั้นก็ลำบากทั้งครููและเด็ก 

คุณแม่ไห้ดิฉันคุยกับคุณพ่อ  ท่านพูดว่าลูกจะกังวลไปทำไม  ลืมไปแล้วหรือว่าครอบครัวของเราเป็นคนบริจาคที่ดินเพื่อสร้างโรงเรียนแห่งนี้  และพ่อเป็นคนพาชาวบ้านสร้างอาคารชั่วคราวไห้โรงเรียนนี้  แล้วถึงได้โอนไห้กระทรวงศึกษาธิการทีหลังนะลูก  ดิฉันลืมไม่ได้คิดเรื่องนี้  มานึกได้ทีหลังว่าระเบียบของกระทรวงศึกษาธิการจะไห้โรงเรียนพิจารณาเด็กที่มาจากครอบครัวที่อุปถัมภ์หรือเคยอุปถัมภ์โรงเรียนมาก่อนเป็นกรณีพิเศษ   พ่อพูดต่อว่าแต่ไม่เป็นไร  พ่อไปพูดไห้ก่อนก็ได้  เพื่อความสบายใจของลูก

แล้วสายวันรุ่งขึ้นคุณพ่อโทรมาบอกว่า  ทางอาจารย์ใหญ่ไห้ย้ายมาได้เลย  เรื่องเด็กไม่ได้สอบกลางภาคไม่เป็นไร  เดี๋ยวจะไห้ครูทางนี้จัดการไห้  แต่จริงๆแล้วถ้าหากเด็กเครียดมากไห้เอาเด็กออกมาเรียนที่นี่ก่อนแล้วย้ายตามทีหลังก็ได้   เพราะกว่าเอกสารจะเสร็จมันก็ใช้เวลาเป็นอาทิตย์   เอกสารมันเยอะเรื่องการย้ายเด็ก   อาจารย์ใหญ่ฝากข้อความมาถึงดิฉัน.......ดิฉันดีใจจนพูดไม่ออก 

วางหูแล้วดิฉันก็โทรไปที่โรงเรียนของลูกบอกว่าขอย้ายลูกไปต่างจังหวัด  แล้วแจ้งชื่อโรงเรียนและที่อยู่โรงเรียนใหม่ไป  แล้วบอกว่าจะไปรับเอกสารวันหลัง  คุณครูทางนี้ก็งงว่าทางโน้นรับได้อย่างไรในเมื่ออยู่ระหว่างกลางภาคเรียนและเด็กก็ไม่ได้สอบกลางภาคเลยขณะที่คนอื่นสอบไปหมดแล้ว

ดิฉันตอบไปว่า  ไม่เป็นไรหรอก  นั่นเป็นปัญหาของดิฉันและโรงเรียนใหม่  ขอไห้คุณครูทำเอกสารย้ายไห้ก็พอแล้วแล้วดิฉันจะไปรับเอกสารตามวันนัด

กว่าจะได้เอกสารดิฉันก็ต้องติดต่อหลายรอบเพราะคนเซ็นต์เอกสารไม่อยู่  ดิฉันต้องรอไปอีก 1 อาทิตย์ 

ในที่สุดดิฉันไปรับเอกสารวันอังคารของอาทิตย์ถัดไป  ตอนนั้น 11 โมงเช้า  ดิฉันขอรับลูกกลับบ้านไปด้วย  ดิฉันบอกลูกว่า  แม่ย้ายไห้หนูไปเรียนที่ต่างจังหวัดแล้วนะลูก  วันนี้แม่มารับลูกกลับบ้านเร็วแต่ที่เหลือวันพุธ  พฤหัสบดี  และวันศุกร์หนูกลับมาเรียนที่นี่ก่อนนะ  แล้วไปเริ่มที่ใหม่วันจันทร์หน้าก็แล้วกัน  แต่ลูกตอบว่า  ลูกขอนะแม่  3 วันนี้ลูกขออยู่บ้านไม่มาเรียนเลยดีกว่า  แล้ววันจันทร์หน้าลูกจะไปเรียนที่โรงเรียนใหม่เลย  ดิฉันสงสารลูกเลยยอมตามใจเขาในที่สุด  โชคดีที่หลานสาวซึ่งเรียนอยู่มัธยม  อยู่ในช่วงหยุดเพราะโรงเรียนมีกิจกรรม  ก็เลยมีคนอยู่เป็นเพื่อนเขา 

ไม่น่าเชื่อเลยว่าลูกชายจะแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าการย้ายเขาออกจากที่โรงเรียนนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง......  เย็นวันนั้นเมื่อดิฉันมาถึงบ้าน  เขายื่นจานข้าวผัดที่มีไข่เจียวโรยหน้ามาไห้แล้วบอกว่า  ลูกทำไห้แม่นะ  แต่ดูซิ.......ดิฉันเหนื่อยจนลืมเรื่องเล็กน้อยแบบนี้......หยิบจานข้าวแล้ววางบนโต๊ะแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะเฉย.....ลูกหันไปหยิบจานข้าวมาไห้อีกแล้วพูดว่า  แม่ไม่ดีใจเหรอที่ลูกทำข้าวผัดไว้ไห้    แม่ไม่ขอบใจลูกเลยเหรอ......ดิฉันนึกได้ทันทีแล้วหันมากอดเขาแล้วบอกว่า  แม่ขอโทษลูก   แม่ร้อนเลยอยากจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน  (จริงๆแล้วเป็นคำแก้ตัวมันไม่ใช่ฤดูร้อนซักหน่อย)   ดิฉันขอบคุณลูก  กอดเขาแล้วหอมแก้มเขา  แล้วเริ่มทานข้าวผัดของเขา    เขาหันไปหยิบน้ำหวานที่เขาชงเองแล้วแช่ไว้ในตู้เย็นมาไห้อีก   ดิฉันถามว่า....หนูเคยทำข้าวผัดเหรอลูก  อร่อยนะ  ที่โรงเรียนสอนเหรอ  เขาตอบว่า  เขาถามพี่สาวของเขาวันนั้นเองว่าทำอย่างไร  และใส่เครื่องปรุงอะไรบ้าง  แล้วก็ทำไห้แม่  อยากทำไห้แม่ทาน  ลูกรักแม่นะ  ลูกเห็นแม่ทำงานเหนื่อยก็เลยอยากทำอาหารไห้แม่ทานบ้าง  (จริงๆแล้วลูกชายเรียกชื่อเล่นของตนเองแทนคำว่าลูก)

ดิฉันทำงานมาก  และต้องรับผิดชอบมากจนลืมเรื่องเล็กๆ  น้อยๆไปเลยจริงๆ  แล้วดิฉันก็หันมาทบทวนตนเองดูว่าต่อไปนี้ต้องระวังพฤติกรรมตนเองไห้มากกว่านี้  ต้องสนใจเรื่องเล็กๆ  น้อยๆ  กับคนในครอบครัวและคนรอบข้างไห้มากกว่านี้  รู้สึกเสียใจจริงๆที่ปล่อยไห้ลูกต้องทวงคำขอบคุณจากแม่แบบนี้

แล้วก็ถึงวันจันทร์.......วันที่ลูกต้องเรียนที่โรงเรียนแห่งใหม่   ดิฉันไปส่งลูกถึงมือครูประจำชั้นและคุยกันถึงเรื่องนี้  คุณครูประจำชั้นคนนั้นพูดว่า  คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ  เราจะดูไห้เอง  ในห้องก็มีเด็กแบบนี้คนหนึ่งเหมือนกัน  ต้องพบจิตแพทย์ทุกเดือน  แต่สาเหตุของการเกิดสมาธิสั้นของเด็กคนนั้นคือเขาช็อคจากการที่ได้รับอุบัติเหตุทางรถยนต์  เราเข้าใจดี 

ดิฉันเคยได้ยินคำว่า  ยกภูเขาออกจากแต่ไม่เคยประสบด้วยตัวเอง  ดิฉันเพิ่งประสบด้วยตัวเองวันนั้นเอง   แค่มีคนเข้าใจสถานะการณ์ของเรา  เราก็พอใจแล้ว  มันช่วยได้มากแล้ว  เรื่องการรักษาเป็นเรื่องของดิฉันกับคุณหมอ    แต่แค่ครูที่สอนลูกเข้าใจก็พอแล้ว

ดิฉันก็เลียบเคียงถามคุณครูมากเหมือนกันว่าเขาเข้าใจคำว่าสมาธิสั้นแค่ใหน  ดิฉันก็อธิบายไปมากเหมือนกัน   มันไม่ใช่แค่ความสามารถในการควบคุมสาธิได้น้อยอย่างเดียว  ความสามรถทางการสื่อสารด้านภาษาก็ลดลงด้วย  เช่นครูพูดออกมา หนึ่งร้อย  เด็กอาจจะรับได้เพียง  70-80  ดิฉันขอร้องว่า  ถ้าสั่งการบ้านขอไห้เขียนลงสมุดไห้เด็ก  เพราะลูกรับคำสั่งได้ไม่ครบทำไห้จดไม่ทัน  ทำงานไม่ทัน  และขอร้องเรื่องที่ลูกไม่ได้สอบจากโรงเรียนเก่า  และงานเก่ายังไม่ได้ส่ง  ขอไห้คุณครูเริ่มไห้เขาใหม่ทั้งหมด  คุณครูบอกว่าไม่มีปัญหา  และเรื่องการบ้านไม่ต้องเป็นห่วง  เราไม่ไห้เด็กเอาการบ้านไปทำที่บ้าน  เพราะต่างจังหวัดผู้ปกครองไม่มีเวลาดูแลเรื่องการบ้าน  ทุกคนต้องทำงานไห้เสร็จในห้องเรียนและโรงเรียน  คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอก 

ดิฉันรู้สึกโล่งใจจริงๆ  แล้วดิฉันก็ฝากแบบสอบถามไว้กับคุณครู  แบบสอบถามจากจิตแพทย์ถูกส่งไปที่โรงเรียนและที่บ้านทุกเดือนเพื่อไห้คุณครูที่สอน  5  วิชาหลักและคนใกล้ชิดในบ้านทำเพื่อที่คุณหมอจะได้ดูการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมและพัฒนาการในตัวเด็ก  เพื่อช่วยในการรักษา

มาดูกันครั้งหน้านะคะ  ว่าพัฒนาการและพฤติกรรมของลูกชายจะออกมาในรูปใดเมื่อดิฉันเปลี่ยนสภาพแวดล้อมไห้เขา...........