หลังจากที่ลูกชายย้ายไปเรียนและอยู่ต่างจังหวัด  ภาวะความตึงเครียดของตัวดิฉันเองก็ลดลงไปบ้างแต่ก็ไม่หายเสียทีเดียวเพราะทั้งครอบครัวไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไห้เด็กทานยาทั้งๆที่เด็กไม่ได้เจ็บป่วย  พี่สาวของดิฉันทั้ง 3 คน  คุณพ่อ  คุณแม่จะพูดเสมอว่า  ดิฉันคิดมากไปเอง  ลูกไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยอาการปวดศรีษะก็ไม่มีแล้ว  ดิฉันก็ต้องอธิบายจนเหนื่อยเพื่อไห้ทุกคนได้เข้าใจ

อาการของลูกชายจะไม่ออกอาการมาชัดเจนว่าเป็นเด็กสมาธิสั้น  มีเพียงไม่กี่อย่างที่สังเกตุเห็นชัดคือเขาไม่รอไห้คู่สนธนาพูดไห้จบก่อน  เขาจะแย่งพูดแล้วลิ้นค่อนข้างจะรัวเวลาพูด  และรับคำสั่งของเราได้ไม่ครบ  ซึ่งไม่มีใครสังเกตุตรงนี้เลย  เห็นว่าเป็นเรื่องปกติทั้งหมด  คนในครอบครัวแทบจะมองไม่เห็นอาการเพราะเขาเป็นเด็กเรียบร้อย  ซนตามวัย  และชอบกีฬามาก  ทำไห้ทุกคนมองว่าเป็นเด็กปกติทั่วไป  เขาจึงไม่ค่อยไห้เด็กทานยา  พอดิฉันกลับมาทีก็เห็นยาเหลือเต็มไปหมด  และลูกชายต้องพบหมอทุกเดือนจึงได้รับยาเพิ่มตลอด

ดิฉันก็ต้องเริ่มทำความเข้าใจกับคุณแม่และคุณพ่อ  ส่วนพี่สาวดิฉันก็ปล่อยเขาเพราะอยู่กันคนละบ้านอยู่แล้ว  ดิฉันอธิบายไปว่า  อาการที่ลูกชายเป็นมันไม่ใช่อาการเจ็บป่วยทางกาย  แต่เป็นการทำงานของสมอง  ดังนั้นมันไม่ใช่ว่าเด็กต้องเจ็บไข้เท่านั้นที่ต้องรักษา  อาการนี้ต้องรักษาด้วย  และอธิบายต่อว่า  ลูกชายมีอาการสมาธิสั้น  แล้วจากสถิติอาชญากรรมที่เกิดขึ้น  ส่วนมากเกิดจากคนที่ติดยาเสพติดและสมาธิสั้นทั้งสิ้น  เพราะคนเหล่านี้ควบคุมตัวเองได้ลำบากเพราะการทำงานของสมองที่ไม่สามารถควบคุมตนเองได้  

และอธิบายต่อว่า  ต่อไปนี้ทุกคนต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมกันใหม่  ต้องไห้เขามีความรับผิดชอบในบ้านด้วย  ต้องเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้เองหลังจากมีคนซัก-รีดไห้แล้ว  ต้องหยิบเสื้อผ้าใส่เอง  ต้องช่วยพี่ทำงานบ้านเล็กๆ  น้อยๆ  ซึ่งเมื่อก่อนเราจะมองว่างานบ้านเป็นเรื่องของเด็กผู้หญิง  จึงไม่ไห้เขาทำอะไรเลย 

ดิฉันเขียนเป็นตารางเลยว่า  ต้องล้างจานที่อยู่ในอ่างล้างจาน (ทุกคนต้องทิ้งจานไห้เขาล้างยกเว้นอุปกรณ์ชิ้นใหญ่ในครัว)   ต้องทำความสะอาดบันได  ตั้งแต่ชั้นล่างถึงชั้นสองของบ้าน  เช็ดถูโซฟา  ชั้นวางทีวีและเครื่องเสียง  โต๊ะทานข้าว  ทุกวันพระต้องไปนั่งสมาธิกับยายที่วัด  ต้องไห้อาหารปลา  ต้องใส่บาตรทุกเช้าและท่องคำสวดก่อนใส่บาตร  (เขาท่องได้อยู่แล้ว)  เหล่านี้คือตารางที่เตรียมไว้ไห้เขา เขาก็มีโกงบ้างเช่นไห้ล้างจานก็ล้างแต่จาน  ช้อนและชามไม่ล้าง   แต่ก็จะคุยกับเขาตลอดว่าทุกคนต้องทำงานนะลูก  ทุกคนต้องมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ  หนูยังเด็กก็ทำงานชิ้นเล็กๆไป  บ้านของเราก็หลังใหญ่และสองชั้น  มีพี่สาวคนเดียวเขาก็ต้องเรียนหนังสือด้วย  เขาทำคนเดียวพี่เขาเหนื่อยนะลูก  ( ดิฉันมีหลานสาวสองคนอยู่ด้วย  คนโตอยู่กับดิฉันที่  กทม  แต่คนเล็กอยู่ที่บ้านกับ ตายาย ทั้งสามคนนี้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก  เพราะน้องสาวและน้องเขยของดิฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่พวกเขายังเล็กมาก  เด็กทั้ง 3 รักกันมาก  ไม่เคยทะเลาะกันเลย )

ทุกวันพระดิฉันจะเน้นว่าเด็กที่บ้านต้องไปวัดทุกคน  โชคดีที่บ้านอยู่ห่างวัดแค่ 200 เมตร  ส่วนวันทั่วไปหลวงพ่อจะมารับบิณฑบาตรซึ่งเด็กในบ้านต้องใส่บาตรทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน

เรื่องที่บ้านหมดไป  ดิฉันก็ยังห่วงที่โรงเรียน  หลานสาวคนโตเรียนที่  กทม  และช่วงนั้นเป็นช่วง 19 กันยายน 2550  (ไม่บอกทุกคนคงทราบว่าเป็นช่วงของวันอะไร)  เขาได้หยุดเรียนช่วงนั้นนานเพราะโรงเรียนนั้นเป็นโรงเรียนในความอุปถัมภ์ของกองทัพอากาศ  และโรงเรียนถูกใช้พื้นที่จนหมด  ดิฉันจึงไห้หลานสาวกลับบ้านไปช่วยงานที่โรงเรียนที่ลูกชายเรียนอยู่  จันทร์  พุธ  และศุกร์  (หลานสาวคนนี้จบ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนแห่งนี้)   เพื่อไห้หลานสาวไปช่วยงานคุณครูและดูแลน้องไปด้วย  ทำเช่นนี้จนถึงเปิดเทอม  (โรงเรียนของหลานไม่ได้ไห้เด็กสอบ  มาสอบอีกทีหลังเปิดเทอม  เพราะโรงเรียนถูกใช้เป็นที่พักของทหาร)  งานทั่วๆไปที่ไปช่วยคือช่วยตรวจการบ้านเด็ก  ช่วยดูเด็กตอนครูไม่อยู่  ที่ต้องทำตรงนี้เพื่อลดภาระของคุณครู  เขาจะได้เอาใจใส่ลูกของดิฉันได้เต็มที่และก็ได้รับความร่วมมือดีจากทุกฝ่าย

ผลของแบบสอบถามเดือนแรกหลังจากการย้ายโรงเรียน  และเปลี่ยนสภาพแวดล้อมออกมาในทางที่ดี  จิตแพทย์พูดเช่นนั้น  และดีขึ้นเรื่อยๆจนเป็นที่น่าพอใจ  แต่ก็ยังต้องพบหมอทุกเดือน  ลูกชายทานยาของแพทย์ควบคู่ไปกับ  แคล  แม็ก  โปร  ซึ่งเป็นอาหารเสริม  มันมีส่วนผสมของ  แคลเซียม แม็กนีเซียม  โปรแตสเซียม  สังกะสี  เหล็ก  และแร่ธาตุอื่น ๆ  ที่เลือกตัวนี้เพราะมีแม็กนีเซียมถึง  108 มิลลิกรัมต่อเม็ด  ซึ่งเห็นว่ามากกว่าของบริษัทอื่นที่ได้เทียบดู

ติดตามต่อครั้งหน้านะคะ....................