หลังจากย้ายไปต่างเรียนหนังสือที่ต่างจังหวัด  และได้รับการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมทุกอย่าง  อาการของลูกชายดีขึ้นเรื่อยๆ  ผลของแบบสอบถามออกมาเป็นผลบวกขึ้นเรื่อยๆ  แต่ก็ยังต้องพบหมอทุกเดือนจนในที่สุดครั้งสุดท้ายที่พบคุณหมอคือวันที่ 18  เมษายน  2550 

หลังจากอ่านค่าของแบบสอบถามแล้วคุณหมอพูดว่า  ลูกชายหายเป็นปกติแล้วนะคะคุณแม่   หลังจากที่ได้พูดคุย  สังเกตุพฤติกรรมของเขา  และอ่านแบบสอบถามของทางบ้านและทางโรงเรียนทุกเดือนตลอดเวลา  8  เดือนที่ผ่านมานี้ก็รู้ว่าอาการสมาธิสั้นของเขาหายไปแล้ว   ไม่ต้องพาเขามาแล้วหาหมอและไม่ต้องรับยาไปแล้ว  แต่ยาที่เหลือก็ไห้เขาทานไห้หมด  ขอแสดงความดีใจด้วยนะคะ  คุณหมอกล่าวกับดิฉัน

คุณหมอกล่าวต่อไปว่า  เนื่องจากคุณแม่เรียนจิตวิทยามาด้วยมันทำไห้คุณแม่เข้าใจพัฒนาการของเด็กในแต่ละวัย  จึงทำไห้คุณแม่เข้าใจลูกชาย  และทำไห้เขาหายเร็วกว่าที่คุณหมอคิดไว้

ดิฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูก  รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก  ดิฉันยกมือไหว้คุณหมอแล้วเดินออกมาจากห้องของท่านแล้วกอดลูกจนแน่น  ลูกก็แปลกใจแต่ดิฉันก็ไม่ได้พูดอะไร  คุณหมอบอกเขาไปแล้วว่าเขาไม่ต้องมาหาหมออีกแล้ว

ดิฉันกลับมาที่ทำงานแล้วเล่าไห้เจ้านายและเพื่อนร่วมงานฟัง  เจ้านายและเพื่อนร่วมงานหลายคนก็เข้ามากอด  เพื่อนคนไทยหลายคนน้ำตาไหลดีใจไปกับดิฉันด้วย 

หลังจากวันนั้นดิฉันก็เลยได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวกับเพื่อนร่วมงานในแต่ละแผนกหลายคนดิฉันจึงได้รู้มาว่า  ลูกของหลายคนได้รับความกดดันจากโรงเรียนเช่นเดียวกับลูกชายของดิฉัน  แต่พวกเขาย้ายลูกไปเรียนที่อื่นทันที ไม่ได้ปล่อยไห้ลูกได้รับความกดดันนานจนกลายเป็นสมาธิสั้นเหมือนลูกชายของดิฉัน  

เพื่อนๆหลายคนทราบว่าลูกของดิฉันไม่สบาย  แต่ไม่มีใครกล้าถามอาการตลอดเวลาที่ผ่านมา  พวกเขารอที่จะไห้ดิฉันเล่าออกมาเองแต่ก็คอยไห้กำลังใจตลอด  จนกระทั่งลูกหายแล้วดิฉันจึงได้เล่าไห้หลายคนฟัง

ดิฉันอยากขอบคุณหลายท่านที่ได้ช่วยเหลือและไห้กำลังใจดิฉันและลูกตลอดจนกระทั่งลูกชายหายเป็นปกติแต่ไม่สามารถเอ่ยชื่อได้เพราะดิฉันเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเองโดยไม่ได้บอกและขออณุญาตพวกเขาล่วงหน้า 

คนที่ดิฉันอยากขอบคุณก็คือ    

.

เจ้านายโดยตรงของดิฉันเองซึ่งเป็นผู้จ่ายค่ารักษาพยาบาลอาการสมาธิสั้นของลูกชายจนหายเป็นปกติและเป็นผู้แนะนำและนัดไห้ดิฉันได้พูดคุยกับนักจิตวิทยาชาวอเมริกันของที่ทำงานจนท่านผู้นั้นได้ไห้คำแนะนำเรื่องการปฎิบัติและบำบัดลูกชายต่อดิฉันจนเขาหาย  (ที่สำคัญเจ้านายแอบไห้ดิฉันขาดงานโดยไม่ต้องลาบ่อย  โดยแอบเปิดออฟฟิสและเปิดไฟทิ้งไว้ไห้บ่อยเพื่อไห้ดิฉันได้อยู่บ้านดูแลลูก)  ปกติไม่มีคนสังเกตุอยู่แล้วเพราะในออฟฟิสมีดิฉันอยู่คนเดียว  แต่การที่ดิฉันไม่ได้อยู่ในออฟฟิสก็ไม่แปลกเพราะเราต่างคนต่างทำงานโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกัน  สั่งงานและประสานงานผ่านเมล์เท่านั้น 

นักจิตวิทยาชาวอเมริกันคนนั้นที่คอยไห้คำแนะนำตลอดเวลาการรักษา

คุณหมออายุรกรรมที่เป็นผู้รักษาลูกชายคนแรกและท่านเป็นคุณหมอคนเดียวที่รักษาลูกชายเวลาเขาไม่สบายและท่านเป็นผู้ที่พูดว่า  คุณแม่ต้องพาลูกไปพบจิตแพทย์นะ  นี่ไม่ใช่อาการเจ็บป่วยทางกาย  เราตรวจรักษาเขามา 2 เดือนแล้วแต่ไม่พบอะไรเลย 

จิตแพทย์ผู้ที่รักษาลูกชายจนหายเป็นปกติ 

เพื่อนร่วมงานทุกคนที่คอยไห้กำลังใจตลอดเวลาและร่วมมือกันทำงานแทนดิฉันในบางส่วนในช่วงขณะนั้น 

คุณแม่หลายคนที่มีลูกสมาธิสั้นเหมือนกัน  ที่คอยปลอบใจและแนะนำการปฎิบัติตนต่อลูกชายขณะที่เขามีอาการอยู่ 

ผู้อำนวยการโรงเรียนและครูในโรงเรียนแห่งใหม่ของลูกชายที่หมู่บ้านที่ต่างจังหวัดที่คอยไห้ความช่วยเหลือและร่วมมือดีตลอด

รวมทั้งเพื่อนๆในห้องเรียนของลูกชายที่เป็นเพื่อนที่ดีมาก

พ่อแม่และญาติพี่น้องทุกคน.....ขอขอบคุณจริงๆค่ะ

ครั้งหน้าจะมาเล่าประสบการณ์ที่ดิฉันจะต้องสอนเด็กสมาธิสั้นหลายคน...คอยติดตามนะคะ.....