หลังได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาทำไห้ได้รู้ว่า   

เวลาแห่งความสุขที่หายไปเป็นเวลานานนั้นเพิ่งได้หวนคืน

ด้วยภาระหน้าที่และความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง

ทำไห้ต้องหันมาทำงานหนักเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ฉันไม่ได้ทำกิจกรรมใดๆร่วมกับครอบครัวมาเป็นเวลานาน

ไม่เคยฉลองวันปีใหม่  หรือวันสำคัญใดๆเลย

ตลอดเวลาที่ผ่านมาชีวิตของฉันมีแต่คำว่า งาน งาน  และ  งาน

รู้จัก คำ คำ นี้ มากกว่าคำอื่นมาเป็นเวลา  8  ปี

หลังการเสียชีวิตของน้องสาวและน้องเขย

ทั้งสองคนทิ้งลูกสาวตัวน้อยวัย  5  และ  7 ขวบไว้ไห้ดูแล

พร้อมๆกับตนเองมีลูกน้อยวัย  3  ขวบที่ต้องดูแลเพียงลำพังเช่นกัน

ด้วยความเป็นห่วงในอนาคตของลูกและหลานๆ

ฉันตัดสินใจรับทำงานพิเศษที่เพื่อนหยิบยื่นไห้ทันที

เวลาเกือบทั้งหมดฉันทุ่มเทไห้กับการทำงานไห้ ทั้ง  2  แห่ง

ไม่เคยรู้สึกท้อหรือเหนื่อยต่อการทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม

การได้เห็นทุกคนในครอบครัวมีความสุข  นั่นคือความสุขของฉัน

                             แต่.......เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง    ก็บอกกับตนเองว่า.......

เราต้องพักบ้างนะ  เราต้องหาความสุขไห้กับตนเองบ้าง 

ร่างกายเริ่มเหนื่อยล้า 

ประสาทเริ่มตึงเครียด

ถ้าปล่อยไห้เป็นเช่นนี้ต่อไป 

สายป่านอาจจะขาดผึงขึ้นมาสักวันหนึ่ง......

ฉันตัดสินใจจัดการกับงานประจำในออฟฟิส

ทำทุกอย่างไห้เสร็จสิ้นก่อนปีใหม่จะมาถึง 

และหันหลังไห้กับงานพิเศษที่ทำอยู่

                                 ไม่สนใจกับรายได้ที่เคยได้รับเพิ่มต่อเดือน                                  

หลังจากลงคะแนนเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

เดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัดทันที

ปล่อยไห้หลานสาววัยเพียง  15  ปี  อยู่โดยลำพัง

ไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตัดสินใจทำ

.

สองอาทิตย์ที่อยู่ที่บ้านต่างจังหวัดกับ  พ่อ  แม่  ลูก  และ หลานๆ

ได้รับรู้ถึงความผ่อนคลายที่ได้รับ

ไม่มีความกังวล

ไม่ต้องกำหนดเวลาเข้านอน

ไม่ต้องตื่นแต่เช้า  

ไม่ต้องรีบทานข้าว

ไม่ต้องทนกับสภาวะการจราจรที่ติดขัด 

ไม่ต้องรีบมาเซ็นต์ชื่อเข้าทำงานก่อน  7  โมงเช้า  

ไม่ต้องเตรียมเอกสารเข้าห้องประชุม 

ไม่ต้องเครียดกับการเตรียม พรีเซ็นเทชั่น

ไม่ต้องกังวลเรื่องฐานข้อมูลที่รับผิดชอบ

ไม่ต้องคอยตอบคำถามของผู้คน  คนแล้ว  คนเล่า 

ไม่ต้องนั่งกังวลหลายๆเรื่องที่ฉันเป็น  ขณะอยู่ที่นี่

และที่สำคัญฉันไม่ต้องเตรียมแผนการสอน

สำหรับงานพิเศษที่ต้องทำในวันเสาร์และอาทิตย์

ตื่นเนอน 6 โมงครึ่ง  เตรียมอาหารไห้ลูกชายใส่บาตรตอนเช้า

นั่งทานข้าวกับลูกทุกวันก่อนลูกไปโรงเรียน

ทำงานบ้านบ้างเล็กน้อยหลังจากหลานสาวคนเล็กทำไปบ้างแล้ว

ออกไปเล่นเปตองกับเพื่อนบ้านหลังจากเด็กๆ ออกไปโรงเรียน

ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันสมัยประถมและมัธยมต้น

ตกเย็น นั่งคุยกับหลานๆหลังจากพวกเขากลับจากที่ทำงาน

ทานข้าวด้วยกันโดยสลับไปบ้านพี่สาวทั้ง  3  คนบ้าง

ไปทานที่บ้านของ หลานๆ บ้าง

ทานที่บ้านของตนเองและ พ่อ  แม่  บ้าง

ทำอาหารทานกันเองบ้าง   

สั่งซื้อมาทานกันบ้าง

ได้ทานน้ำพริก ผัก  เมื่อเดินไปบ้านพี่สาวคนโต

ได้ฝึกวิชาคำนวณโดยไม่ต้องใช้เครื่องคิดเลขที่บ้านของพี่สาวคนรอง

ได้ทานส้มตำพร้อมด้วยอ้อยควั่นที่ฉันชอบ ที่บ้านพี่สาวคนที่สาม

อยากไห้มีเวลาเช่นนี้ทุกๆวัน

ไม่อยากไห้ช่วงเวลานั้นผ่านไปเลย

ณ  เวลานั้น

ฉันรู้ว่าสมาชิกทุกคนในครอบครัวมีความสุขมาก

.

แม้ลูกจะเพิ่งถูกย้ายไห้ไปอยู่กับยายและเรียนที่ต่างจังหวัดไม่นาน

แต่ดูลูกมีความสุขมาก  มากจนไม่อยากกลับมาอยู่ที่กรุงเทพ

ถึงอย่างไรลูกก็ยังอยากอยู่กับแม่.....

แม่ที่แม้จะมีเวลาไห้กับเขาน้อย

แต่มีความรักไห้เขาล้นเหลือ....

ลูกสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของฉัน

และฉันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของลูก....

ก่อนเดินทางกลับมาทำงาน

ลูกชายเข้าวิ่งมากอดแล้วเอ่ยขึ้นขณะมีน้ำตาคลอเบ้าว่า....

แม่จ๋า.....ที่ทำงานของแม่น่าจะอยู่ที่ต่างจังหวัดนี่

ทำไมแม่ต้องไปทำงานที่กรุงเทพฯ

ทำไมแม่ไม่ได้ทำงานที่นี่เหมือนคนอื่นๆ

ทำไมเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

ลูกอยากไห้แม่มาอยู่ด้วยเช่นนี้ทุกวัน……..

แม่ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน...ลูก.......

แม่ก็อยากไห้วันนี้เป็นทุกๆวันของแม่เช่นกัน......

แม่ไม่เคยอยากอยู่ห่างไกลจากลูก....

แต่แม่มีภาระและหน้่าที่ที่ต้องทำ

แล้วแม่จะหาโอกาสมาเติมความสุขด้วยกันเช่นนี้บ่อยๆ....นะลูกนะ

แม่สัญญาลูก....แม่ไห้สัญญา.......