“ด่าง”   คือชื่อสุนัขข้างถนนตัวเล็กๆที่อาศัยอยู่ในบริเวณสวนสาธารณะใจกลางเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง   มันชอบสันโดและใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง   ไม่ชอบวุ่นวายกับสุนัขตัวอื่นๆที่ชอบวิ่งเล่นด้วยกันทั้งวันในสวนสาธารณะแห่งนั้น   และสุนัขตัวอื่นๆก็รู้ดีว่า   “ด่าง”   คิดอะไรอยู่จึงไม่เข้าไปวุ่นวายกับมัน

ณ  ที่แห่งนั้น  ยังมีเจ้า  “แมวเหมียว”   แมวตัวเล็กสีน้ำตาลตัวหนึ่งอาศัยอยู่ใกล้ๆบริเวณเดียวกัน   เพราะเจ้าเหมียวตัวเล็กมากนั่นเอง   เหล่าสุนัขจึงไม่เข้ามายุ่งและวุ่นวายกับเธอ   วันหนึ่งเจ้าแมวเหมียวเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงข้างๆเจ้าด่าง   เจ้าเหมียวคิดในใจว่า   จริงๆแล้วเจ้าด่างนี่ก็ต้องการเพื่อนเล่น   แต่แปลกใจว่าทำไมมันไม่ไปเล่นกับสุนัขตัวอื่นๆ

“นายอยากเล่นลูกบอลกับฉันมั้ย   ด่าง”

เจ้าเหมียวร้องถามเจ้าด่าง  ด่างไม่ตอบแต่คิดในใจว่า

“ฉันไม่ต้องการเพื่อ   และไม่อยากเล่น”

เจ้าเหมียวแกล้งกลิ้งลูกบอลไปหาเจ้าด่าง   มันไม่เห่าเจ้าเหมียวแต่กลิ้งลูกบอลกลับคืนไห้  กลิ้งลูกบอลเล่นกันไปมาทำไห้เจ้าด่งตระหนักได้ว่า  ตัวมันรู้สึกสนุกที่ได้เล่นกับเจ้าเหมียว  การมีเจ้าเหมียวเป็นเพื่อน  ก็ทำไห้มันรู้สึกมีความสุขมากทีเดียว  เจ้าเหมียวนี่ไม่เหมือนสุนัขทั้งหลายรอบตัวมัน  เจ้าเหมียวไม่เคยล้อเลียนมันเหมือนสุนัขเหล่านั้น

จากนั้นไม่นาน  สุนัขทั้งหลายก็เห็นว่าเจ้าด่างกับเจ้าเหมียวกลายเป็นเพื่อนเล่นกัน  และเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน  พวกมันจึงหันไปถามด่างว่า

“เจ้าแมวตัวเล็กนั่นเป็นเพื่อนนานเหรอด่าง   นายไม่รู้หรือว่าแมากับแมวน่ะเป็นเพื่อนกันไม่ได้”

เจ้าด่างไม่ตอบ   สิ่งที่มันต้องการตอนนี้คืออยากไห้สุนัขกลุ่มนี้ออกไปไห้พ้นๆ  เห็นเจ้าด่างไม่สนใจที่จะตอบคำถามของพวกมัน   เหล่าสุนัขทั้งหลายก็เห่าเจ้าด่างและเจ้าเหมียว   ล้อเลียนทั้งสองว่า

“หมากับแมวเป็นเพื่อนกันไม่ได้   หมากับแมวเป็นเพื่อนกันไม่ได้”

เจ้าเหมียวเห็นดังนั้นก็ตกใจกลัว   จึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้  ด่างรู้สึกเสียใจที่ถูกล้อเลียน  แต่ก็ไม่ได้พูดหรือทำอะไรไห้บรรดาสุนัขเหล่านั้นหยุดล้อเลียนและเห่ามันกับเจ้าเหมียว   มันไม่ต้องการทำไห้สุนัขทั้งฝูงโกรธ

ทันใดนั้นก็มีสุนัขสีดำใหญ่ตัวหนึ่งโผล่เข้ามาแล้วถามว่า

“นายต้องการเพื่อนช่วย....ใช่มั้ยด่าง”

“ใช่   ฉันต้องการเพื่อนช่วย”

เจ้าด่างตอบออกไปอย่างไม่ลังเล   แล้วเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ตัวนั้นก็เห่าเสียงดังไปยังฝูงสุนัขที่อยู่ล้อมรอบด่างอยู่ขณะนั้น   พวกมันกลัวเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ตัวนี้จึงวิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิงไปกันคนละทิศคนละทาง  แล้วด่างก็ตะโกนเรียกเจ้าแมวเหมียวที่เกาะอยู่บนต้นไม้อย่างตัวสั่นงันงกว่า

“เจ้าปลอดภัยแล้ว   ลงมาเถอะเจ้าเหมียว”

เจ้าเหมียวปีนลงมาจากต้นไม้อย่างระมัดระวัง  จากนั้นทั้งเจ้าด่าง  เจ้าเหมียว  และเจ้าดำ  ก็กลายเป็นเพื่อนเล่นกันอย่างมีความสุขตลอดมา

ถึงเวลานี้เจ้าด่างจึงตระหนักได้ว่า   การมีเพื่อนเป็นสิ่งที่ไม่เลวเลยทีเดียว  เพื่อนที่คอยปกป้อง  หากมันมีภัย  เพื่อนที่คอยหยิบยื่นสุขไห้หากมันมีทุกข์  เพื่อที่คอยหยิบยื่นผ้าเช็ดหน้าไห้หากมันมีน้ำตา  เพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างหากมันเหงา  และเพื่อนที่ทำไห้มันยิ้มตลอดเวลาหากมันเศร้า

แม้ว่ามันจะชอบชีวิตสันโดษ   อยากอยู่คนเดียวและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครก็ตาม  แต่การมีเพื่อนบ้าง  ไม่มากนักแต่เป็นเพื่อนที่มีคุณภาพเช่นเจ้าเหมียวและเจ้าดำ  แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับมัน......