วันหนึ่งสาวน้อยนางหนึ่งเข้ามาถามฉันว่า

“คุณรู้สึกอย่างไรในการที่อายุของคุณกำลังย่างเข้าสู่วัยผู้สูงอายุแล้ว”

ฉันรู้สึกงงงวยกับคำถามนั้นเพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองเริ่มสูงอายุแล้ว  เมื่อเธอคนนั้นเห็นอาการของฉันเธอก็เริ่มรู้สึกละอายใจที่ถามเช่นนั้นออกไป  แต่ฉันก็บอกเธอไปว่า

“เป็นคำถามที่ดีมากเลย” 

หลังจากนัันฉันก็เริ่มไตร่ตรองแล้วบอกเธอไปว่า

คำว่าสูงอายุน่ะเป็นเหมือนของขวัญชิ้นดีเยี่ยมในชีวิตเลยหละ  เพราะตอนนี้คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้เป็นในสิ่งที่ฉันอยากเป็นมาตลอด  แต่คงไม่ใช่เรื่องสังขารหรอกนะที่ฉันคิดว่ามันเป็นของขวัญชิ้นดีเยี่ยมน่ะ  เพราะบางครั้งฉันก็รู้สึกสังเวชในสังขารของตัวเองเหมือนกันเขณะที่ฉันส่องเห็นตัวเองในกระจก  ไม่ว่าจะเป็นรอยเหี่ยวย่นตามใบหน้า  หรือถุงใต้ดวงตาที่หย่อนยานและสะโพกที่ห้อยระย้านั่น 

และบ่อยครั้งที่ฉันเริ่มฉงนกับหญิงชราที่อยู่หน้ากระจกนั่น  มันดูคล้ายๆกับแม่ของฉันเลยทีเดียวเชียว  แต่ฉันก็ปล่อยปละละเลยมันมาตลอด  ไม่เคยไปใส่ใจในความเหี่ยวย่นนั่น

ฉันไม่มีวันแลกเปลี่ยนสิ่งใดๆกับ เพื่อนที่แสนดี  ชีวิตอันมหัศจรรย์ของฉัน  หรือครอบครัวอันน่ารักของฉันเพื่อทำไห้ฉันได้มีผมขาวน้อยลง  หรือทำไห้หน้าท้องกลับไปแบนราบเหมือนเดิมแน่นอน  เพราะขณะที่ฉันอายุยิ่งมากขึ้น  ฉันก็ยิ่งทะนุถนอมตัวเองมากขึ้น  ตำหนิตนเองน้อยลง  และเป็นเพื่อนที่ดีไห้กับตนเองมากขึ้น

ฉันไม่คิดตำหนิและทำท่าดุตัวเองเวลาที่ฉันอยากจะกินคุกกี้  หรือเวลาที่ฉันไม่เก็บเตียงหลังตื่นนอน  และเวลาซื้อตุ๊กแกที่ทำจากปูนขาวที่ไม่จำเป็น  แต่มันก็ดูสวยดีหากวางไว้บนระเบียงบ้านข้างๆสวนสวยของฉัน  มันอิสระมากเลย  คุณคิดเช่นเดียวกับฉันใหมล่ะ

ฉันเห็นเพื่อนมากมายจากโลกนี้ไปเร็วเกินไปก่อนที่เขาจะเข้าใจความเป็นอิสระอันยิ่งใหญ่ที่มาพร้อมๆกับอายุขัยของเรา

ไม่มีใครมาสนใจหากฉันจะเข้าไปท่องในโลกของไซเบอร์จนถึงตี 4 ก่อนเข้านอน  แล้วมาตื่นเอาตอนเที่ยง

บางทีฉันอาจจะเริงร่า  เต้นระบำอยู่ตามลำพังพร้อมกับเสียงเพลงยุค  60 หรือ 70 หรือแม้บางครั้งฉันอาจจะหลั่งน้ำตาไห้กับความผิดหวังเก่าๆของฉัน...แน่นอนฉันทำจริงๆ

ฉันสามารถใส่ชุดว่ายน้ำ แล้วเดินลงไปที่ชายหาดแล้วกระโดลงไปโต้คลื่นเล่นอย่างไม่ต้องแคร์สายตาของผู้ใดเหมือนเมื่อก่อน  เพราะไม่มีใครมาสนใจฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันรู้ดีว่าบางครั้งฉันก็ขี้ลืม  แต่ก็อีกนั่นแหละ  บางสิ่งบางอย่างในชีวิตก็มีมากกว่าที่จะจดจำหมด  แม้กระนั้นฉันก็ยังจำเรื่องที่สำคัญๆได้อยู่ดี  แน่นอน  ช่วงที่ผ่านมาฉันต้องเคยหัวใจ สลายหัวใจของเราจะไม่สลายได้อย่างไรหากเราสูญเสียคนรักไป  หรือเมื่อลูกๆของเราประสบปัญหาในชีวิต  หรือแม้กระทั่งบางครั้งหมาสุดที่รักของเพื่อนเราโดนรถชน

แต่อาการหัวใจสลายมันช่วยสร้างภูมิคุ้มกันไห้กับเราได้เป็นอย่างดี  มันเพิ่มความเข้มแข็งไห้เรา  มันทำไห้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้น  และทำไห้เรามีเมตตากรุณาต่อคนอื่นมากขึ้น

ใครก็ตามที่ไม่เคยหัวใจสลายจะไม่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ  และจะไม่ได้เรียนรู้ถึึงคำว่า  ความไม่สมบูรณ์แบบ   ไม่มีข้อเปรียบเทียบ   และก็จะไม่มีความท้าทาย

ฉันขอภาวนาไห้ฉันมาอายุยืนยาวได้เห็นผมของตนเองเป็นสีดอกเลา   เพื่อไห้ได้เห็นรอยยิ้มอันสดใสปานคนรุ่นหนุ่มสาวของฉันประทับอยู่ใบหน้าของฉันอยู่อย่างยาวนานตลอดไป

มีหลายคนยังไม่เคยระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข  และมีอีกหลายคนรีบด่วนจากไปโดยที่สีผมของเขายังไม่เปลี่ยนสีด้วยซ้ำ

ในขณะที่คุณยิ่งสูงอายุมากขึ้น  คุณก็ยิ่งมองโลกในแง่บวกมากขึ้น  เป็นห่วงและสนใจว่าใครจะคิดอย่างไรเกี่ยวกับตัวคุณน้อยลง  ตัวฉันเองก็ไม่ต้องตั้งคำถามไห้ตัวเองบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนเช่นเดียวกัน 

 นี่เป็นการตอบคำถามสาวน้อยผุ้นั้น   ฉันบอกได้เลยว่าฉันชอบที่จะเป็นคนที่ถูกเรียกว่า   “ผู้สูงอายุ”   คำๆนี้มันทำไห้ฉันเป็นอิสระมากขึ้น    ฉันชอบตัวตนที่ฉันเคยเป็นและที่ฉันเป็นอยู่   ฉันคงจะไม่มีชีวิตอยู่เป็นอมตะหรอก   แต่ฉันจะยังคงอยู่ที่นี่   อยู่ในใจของทุกคนที่ฉันรักและเขาก็รักฉัน  อยู่ในใจของคนที่ฉันรู้จักและเขาก็รู้จักฉัน    ฉันจะไม่มานั่งเสียเวลามาโทมนัสกับอดีตและอนาคตอีกต่อไป   และที่สำคัญ   ฉันจะนั่งกินของหวานสุดโปรดที่ฉันอยากกินทุกๆวันที่ฉันอยากจะกินโดยไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำหนักอีกแล้ว  ...