ชีพจรลงเท้า ร่อนเร่พเนจร ไม่ได้มาอัพบล็อก ไม่มีเรื่องเล่าผ่านอักษรและภาพ

แต่ได้รับทราบเรื่องราวชีวิตคนๆ หนึ่งทำให้ตั้งคำถามกับตัวเอง (ก่อน) และอยากจะถามกับสังคมด้วย

เคยมีคำถามทำนองว่า ถ้าคุณรู้ว่าผู้หญิงที่คุณรักมีประวัติขายตัวมาก่อนคุณจะทำอย่างไร บางคนบอกว่าถ้าตอนรู้ล่วงหน้าแล้วรับได้ก็น่าจะรับได้ตลอดไป แต่ถ้ารู้ทีหลังคงรับไม่ได้

เราก็เลยสงสัยว่า ถ้ามีคนถามเราในฐานะที่เราเป็นผู้หญิง ในวันที่ผู้หญิงทั้งโลกรวมทั้งตัวเรา ลุกขึ้นมาเรียกร้องความเสมอภาพ ความเท่าเทียมทางเพศ เราจะรับได้มั้ย

เราจะรักผู้ชายที่เรารู้หรือไม่รู้มาก่อนก็ตามว่าเค้าเคยเป็นผู้ชายขายตัวมาก่อน?

เหตุผล ความจำเป็นของผู้ชายขายตัว เหมือนหรือคล้ายกับเหตุผลที่ผู้หญิงขายตัวหรือเปล่า?

และถ้ามันน่าเห็นใจมันจะน่าเห็นใจเหมือนเหตุผลของผู้หญิงมั้ย?

แล้วมันเป็นเพราะความฟุ้งเฟ้อ ขี้เกียจทำงานแต่อยากได้เงินง่ายๆ เหมือนเด็กผู้หญิงบางคนด้วยหรือเปล่า?

เราตอบตัวเองแล้วก็ตกใจ ว่าแล้วเราจะยังมีหน้ามาเรียกร้องสิทธิความเสมอภาคอีกได้อย่างไร เพราะ เราได้คำตอบที่คล้ายๆ จะเป็นว่า เราคง "รับไม่ได้" กับผู้ชายขายตัว

ขอเวลาทุ่มเถียงกับตัวเองก่อนสักพักนะ กลับจากพังงาสัปดาห์หน้าแล้วจะมาทบทวนตัวเอง

ใครอยากจะร่วมวิพากษ์เชิญ แต่กรุณาให้เหตุผลประกอบด้วยนะจ๊ะ