O0๐_พู่กันสัญจรร่วมแจมกิจกรรมเกาะกูดกับโอเคเนชั่น_๐0O

ก่อนอื่น Don't worry- - - Be happy....ฟังเพลงก่อนนะจ๊ะ

-.-.-.+_* * .. .- ' - - -*........(บอกตัวเองง่ะ)

มาต่อมาเติมเพิ่มความในใจไว้ข้างบนนี้นิสนึงค่ะ

เห็นเพื่อนๆ พี่ๆ น้องที่เข้ามาแปะ Comment ไว้แล้วชักเริ่มไม่แน่ใจว่าดินรู้จักบล็อกเกอร์ท่านใดบ้างในวันนั้น

บล็อกเกอร์หลายๆ ท่านอาจรู้จักกันมาก่อนแล้ว และบางทีเค้าอาจจะมีการแนะนำกันในวันแรกแล้ว ส่วนวันที่ดินเข้าใจว่าเป็นวันแรกนั้นเป็นวันที่สอง....ซึ่งพอเดินทางไปถึงบล็อกเกอร์ทรายรุ้งกระหืดกระหอบมารับที่ท่าเรือ พอไปถึงสถานที่ไม่พบคณะ เนื่องจากออกไปดำน้ำกัน ก็เพิ่งจะเข้าใจเวลานี้ว่า เวลานั้นบล็อกเกอร์ทรายรุ้งกำลังยุ่งและวุ่นวายกับการจัดการการต้อนรับต่างๆ ตัวจะเป็นต่อนๆ อยู่รอมร่อ (เสียดายอยากได้พวงมาลัยสีเหลืองมั่งอ่ะ ฮือๆ)

ส่วนกลุ่มพู่กันสัญจรเองก็....อย่างที่บอก กำลังตั้งใจเต็มที่ ที่จะเปิดคอร์สสอนศิลปะกันตามเวลาที่กำหนดไว้...เมื่อใครๆ เค้ากลับมาจากดำน้ำ ป๊ะกันก็ได้เพียงสบตากันเบาๆ ยิ้มกันบางๆ โดยไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ที่คิดว่าจำได้เพราะเคยเห็นรูปในบล็อกก็มี บล็อกเกอร์คุณชาลี บล็อกเกอร์พี่มะอึก บล็อกเกอร์คุณศุภศรุต บล็อกเกอร์คุณเฟิง บล็อกเกอร์พี่สุภาวัลย์ นอกนั้น หลังจากนั้นก็ได้คุยกันบ้างแบบไม่ได้รู้จักชื่อเสียงกัน

ต้องกราบขอประทานโทษต่อบล็อกเกอร์ท่านอื่นๆ ที่วันนี้เริ่มนึกออกหลังจากที่ท่านเข้ามา comment และยังคงมีอีกหลายท่านที่ดินยังไม่รู้จักค่ะ

มีบล็อกเกอร์น้องวันศุกร์ บล็อกเกอร์น้องสายน้ำ บล็อกเกอร์คิดถึง เอ๊ย บล็อกเกอร์อนึ่ง บล็อกเกอร์น้องมินมิ้นต์......

อีกประการ เนื่องจากว่าดินนั้นโดยสันดานแล้วเป็นคนขี้อายกับคนแปลกหน้าและคนหน้าแปลก แต่เนื่องจากสังคมในชีวิตทำให้ต้องพยายามปรับตัว .... บางทีเผลอๆ ก็ยังเป็นอยู่ บางครั้งอาจทำให้คนเข้าใจผิดว่าหยิ่ง ขอประทานอภัยไว้กับทุกท่าน ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ต่อไปพบปะกันที่ไหน กรุณาทักทายขอลายเซ็นได้เสมอ (น่าน...เริ่มลามแล้ว...555)

ขออภัยในนามเพื่อนศิลปินร่วมคณะด้วยนะคะ สังเกตหรือเปล่าคะว่า ขี้อายกันทุกคนเลย

ก็ไม่มีรูปกิจกรรมของตัวเองบนเกาะกูด เลยว่าจะไม่ทำบล็อกเรื่องนี้ หม่าม้าชักสงสัยว่าไปกะเค้าด้วยจริงหรือเปล่าก็เลย...เอ้า...เอาซะหน่อย...

แต่ถ้าพี่มะอึกเอาไปรวมลิ้งค์แล้วใครเข้ามาดูก็คงสงสัยอยู่ดีแหละว่า ทำไมภาพกิจกรรมเกาะกูดในบล็อกนี้มันเวิ้ง-ว่าง-วังเวง ปราศจากผู้คนเอาซะเลย...เอาน่า..นะคะ ถือเสียว่าเป็นอีกรูปแบบที่แตกต่างออกไปก็แล้วกัน

จากที่ได้ข้อมูลการจัดกิจกรรมครั้งนี้คือ วันเสาร์ที่ 29 มีนาคม 2551 โดยจะมีกลุ่มล่วงหน้าขนของและเตรียมงาน เดินทางไปก่อนในวันศุกร์ที่ 28 เราก็ก้มหน้าก้มตา ตั้งอกตั้งใจจะไปปฏิบัติภาระกิจตามวันเวลาดังกล่าว เอาเข้าจริงกลายเป็นว่า เค้าทำกิจกรรมกันตั้งแต่วันศุกร์แล้ว และกลุ่มพู่กันสัญจรเป็นกลุ่มสุดท้ายกลุ่มเดียวที่เดินทางไปในวันเสาร์...แหะ..

จากที่ได้ประสานกับบล็อกเกอร์ทรายรุ้งเจ้าของพื้นที่ทางโทรศัพท์ ทาง MSN เกือบทุกวัน ผูกสมัครรักใคร่กัน จวนเจียนจะเดินทางไปพร้อมขันหมากด้วยซะแล้ว ติดที่ว่าบล็อกเกอร์ทรายรุ้งนั้นความจริงเป็นคน จ.มุกดาหาร ไม่ใช่คนเกาะกูด

เมื่อกลุ่มพู่กันสัญจร จำนวน 6 คน อันมี บล็อกเกอร์ดิน พร้อมเพื่อนศิลปินทีมเดิมที่คุ้นหน้าคุ้นตาในทริปเขาค้อ ได้แก่ คุณนิภา อ.พรชัย อ.ภาณุภณ อ.จตุพรและน้องเจี๊ยบ (ผู้ติดตาม อ.จตุพร) พอเดินทางไปถึงเมื่อเวลาใกล้เที่ยง ก็รีบหม่ำข้าวผัดกันแล้วก็จัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมศิลปะให้เด็กๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะมีเท่าไร อย่างไร เนื่องจากสมาชิกท่านอื่นๆ ก็มีกิจกรรมอื่นๆ กับเด็กๆ  ดังที่เห็นในบล็อกอื่นๆ กันแล้ว

ก่อนหน้านี้ได้ขอให้บล็อกเกอร์ทรายรุ้งให้เด็กๆ เตรียมหาก้อนหินมาไว้ก่อน ส่วนพวกเราก็เตรียมสีอะครีลิค พู่กัน จานสี ถ้วยน้ำ และถ่ายเอกสารแบบตุ๊กตุ่น ตุ๊กตาต่างๆ จากหนังสือมาแจกให้เด็กใช้เป็นตัวอย่าง

จากรูปที่ทำสำเร็จพวกนี้ เป็นฝีมือนักเรียนบ้าง ครูบ้าง ปะปนกันไป

เพื่อนๆ เอาไปให้เด็กๆ ทำเล่นช่วงปิดเทอมนี้ก็ได้นะคะเดี๋ยวดินจะอธิบายเหมือนกับที่ได้อธิบายให้เด็กๆ ในวันนั้น

หินที่นำมาใช้ ใช้ได้ทุกรูปแบบ รูปร่างแป้นๆ แบนๆ เรียบๆ หรือแม้แต่แบบเป็นก้อนมีมวลความหนา เอามาเพ้นท์รูปลงไปได้เลย

อีกแบบคือเอามาประกอบกันเป็นรูปต่างๆ สิ่งของหรือรูปสัตว์ซึ่งเด็กๆ จะต้องใช้จินตนาการเอาเอง

รูปนี้คือหินที่เอามาประกอบกันเป็นรูปสัตว์ โดยใช้ปืนกาวร้อน การประกอบนั้นจะให้ดีต้องวางตั้งพื้นไว้ก่อน เพื่อที่หลังจากประกอบแล้วเจ้าตัวเหล่านั้นจะตั้งได้จริงๆ เสร็จแล้วจะเพ้นท์สีอีกครั้งหรือไม่ก็ได้

หินรูปนี้คือหินที่มีรูปร่างในใจแล้วเราก็เอามาต่อเติมให้ภาพในใจเราปรากฎขึ้นมา เห็นเป็นรูปอะไรก็ไอ้นั่นแหละ ไม่ต้องให้บอกนะคะ อิๆ

สีธรรมชาติของหินบางก้อนก็สวยดีอยู่แล้ว แต่บางก้อนถ้าต้องการเพ้นท์สีสดใสก็ให้ทาสีขาวเพื่อเป็นการรองพื้นไว้ก่อนจบแล้วค่ะ สำหรับการบรรยาย แต่ในความเป็นจริง ศิลปิน 2 คนที่ผลัดกันให้บริการต่ออวัยวะสัตว์ต่างๆให้คุณหนูๆ นั้น ทำกันจนหงิกแล้วหงิกอีก มือนะคะที่หงิก เพราะในขั้นตอนนี้ให้เด็กๆ ทำเองไม่ได้

และป่านนี้....ทางมาร์คเฮ้าส์รีสอร์ท...จะบ่นเลิกหรือยังไม่รู้กับพื้นที่เป็นด่างดวงสวยงามบริเวณที่เราละเล่น-ละเลงกัน

พอจบกิจกรรมตรงนี้ คนอื่นเค้าก็จบกิจกรรมของเค้าเหมือนกัน ศิลปินก็ไปหาที่หาทางเขียนรูปแถวๆ ชายหาด บล็อกเกอร์ดินก็ได้แต่ด้อมๆ มองๆ หน้าเรือนพักและชายหาด ถ่ายรูป นก หนู ปู ปลา (ยกเว้นน้ำเต้า) ไปตามประสาของเธอ

พอตอนค่ำๆ เค้ามีกิจกรรมกันอีกครั้ง ดังมีรายงานที่เห็นกันแล้วในบล็อกอื่นๆ บล็อกเกอร์ดินก็มาด้อมๆ มองๆอีกครั้งโดยได้เตรียมเกมมาให้เด็กๆ เผื่อเสริมในกรณีที่ทางกลุ่มอื่นๆ จนมุม แล้วพี่มะอึกกะคุณศุภศรุตก็ได้เรียกใช้บริการ

เกมที่อุตส่าห์ไปซักไซ้ขอคำปรึกษากับหลานสาวมาก็คือ นำขวดใส่น้ำ 1 ขวด ที่ผูกเชือกไว้ 10 เส้นรวมกันที่ปากขวด ปลายเชือกอีกข้างผูกเอวเด็ก 10 คน ให้เด็กเอามือไขว้หลังแล้วพาขวดจากจุดสตาร์ทไปยังจุดที่กำหนดไว้ โดยไม่ให้ขวดแตะพื้นซึ่งจะต้องอาศัยความสามัคคีและทีมเวอร์ก ปรากฎว่า คุณลุงมะอึกใจดี ใส่น้ำก็ไม่เต็มขวดบอกว่ากลัวหนักไป ตอนซ้อมเด็กๆ ไปฉิวเลย คุณอาศุภศรุตก็เลยหาสิ่งกีดขวางมาวางเพื่อให้ยากขึ้น แข่งกัน 2 ทีม ระหว่างเด็กหญิงกับเด็กชาย ได้เสียงกรี๊ดกันไม่เบา

อีตานี้บล็อกเกอร์ดินอยู่ตรงนั้นด้วย จะไปถ่ายรูปได้ไงล่ะคะท่านผู้ชม เพื่อนๆ ศิลปินก็แว๊บไปนั่งกินข้าวกันแล้ว ไม่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันเล้ย (จำไว้นะแก) จะว่าไปมันก็สองทุ่มแล้วนะคะตอนนั้น พอดีได้อาศัยพี่มะอึกชวนดื่มโอวัลตินรองท้องไปก่อน

เป็นความบังเอิญที่ อ.ศุภศรุต นั้นเกิดจำศิลปินสองท่านได้ว่าเคยรู้จักกันมาก่อน ค่ำคืนจนดึกดื่นนั้น ก็เลยได้มีวงเสวนากันที่ศาลาหน้าบ้านบล็อกเกอร์ดิน โดยมีพี่มะอึก และท่าน Blue Hill หิ้วน้ำธัญพืชอะไรไม่รู้ 1 แพ็ค มานั่งๆ นอนๆ สมทบด้วย ดื่มแล้วสุขภาพดีหน้าตาเปล่งปลั่งกันเป็นแถว

ดินเองตั้งใจจะพาเพื่อนๆ ไปเที่ยวคุ้งวิมานตอนขากลับอยู่พอดี เราก็เลยกลับเรือเที่ยว 9 โมงเช้า ตอนล่ำลากันแถวๆ ท่าเรือ ก็มีการถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก ซึ่ง....ทำไมไม่รู้ดินไม่ได้ใช้กล้องตัวเองถ่ายภาพนี้ไว้อีกเช่นกัน

ฉะนั้น ภาพของเกาะกูดในห้องนี้จึง เงียบๆ หงอยๆ ปราศจากผู้คนฉะนี้แล......

ชายผ้าสีดา

โมก-ลา

ดอกหญ้า

พุดพิชญา

หมวยๆ สวยๆ เหมือนดอกท้อนี้ชื่อ พรวด !! (ขอคุณย่าดาช่วยเฟิร์มหน่อยสิคะ)

*******************************************************
พอถึงฝั่งเราก็ไปแวะกินข้าวกลางวันกันที่แหลม....เอ่อ...แหลมสิงห์ (ใช่ป่ะคะพี่มะอึก) แล้วก็ตั้งใจขับเรื่อยเปื่อยผ่านหาดเจ้าหลาวทะลุไปคุ้งวิมานแบบว่า...ไม่รู้คุ้งกระเบนโดนย้ายไปไหน ไม่อยากบอกเพื่อนว่า มาแถวนี้ 3 ครั้งแล้วเธอก็ยังคงหลง...เอย

ก็ยังดีที่เพื่อนๆ ชอบ แล้วก็ลงหลักปักฐานตากแดดหน้าดำหัวแดง เขียนรูปเวิ้งหาดหินนี้ได้ภาพสวยมากัน 3 คน 3 สไตล์ โดยมีสองสาวขับเตร็ดเตร่จ๊ะจ๋ากับชาวบ้านหาน้ำหาท่ามาบริการ 

จ๊ะจ๋าจนได้เพิงที่อาจจะมาพักพิงโอกาสหน้าที่ร้านขายอาหารชื่อ สุดทางรัก

ศิลปินก็นั่งรอพระอาทิตย์ตกดินเพื่อบันทึกภาพพระอาทิตย์ตกดินกันอีกรอบ

กว่าจะเดินทางกลับถึงบ้านช่องกันก็ห้าทุ่ม พี่ๆ เพื่อนๆ อัพบล็อกกันเกือบเสร็จแล้วมั้ง...น้า...น่าน..น่ะ !

เป็นอันจบอีกหนึ่งสัญจรสอนศิลปะของพู่กันสัญจร ทริปเกาะกูดแต่เพียงเท่านี้

ขอเชิญเพื่อนพ้องน้องพี่ร่วมทริป กรุณาเข้ามาลงลายมือชื่อรับรองความจริงกันด้วยนะคะ ว่าบล็อกเกอร์ดิน เป็น-อยู่-คือ จริงๆ เดี๋ยววันหลังแม่หนูไม่อนุญาตให้ไปไหนอีก

หมายเหตุ 1- ขอบคุณเพลงอารมณ์ดีเพลงนี้จาก "จงจิ๊ก" (ไม่ได้จิ๊กนะ แค่ขอยืมเฉยๆ ถ้าคิดจะเก็บค่าลิขสิทธิ์ กรุณาติดต่อ "คุณกู๋" ผู้จัดการผลประโยชน์ส่วนตัวของดีชั้น) เป็นเพลงน่าจะช่วยทำให้บล็อกนี้หายวังเวงไปได้ส่วนหนึ่ง

หมายเหตุ 2 - ขอบคุณแม่มดขาวที่เอาไม้กวาดชี้ อักษร ญ ให้บังเกิดในโฟโตชอพ เพื่อพิมพ์คำว่า พู่กันสัญจรได้สำเร็จ สงสัยว่าโปรแกรมโฟโตชอพของดินคงจะเป็นผู้ชายที่แอนตี้ผู้หญิง

หมายเหตุ 3 - ขอบคุณ คุณเฟิงที่ว่าจะทำเรื่องกิจกรรมศิลปะของกลุ่มพู่กันสัญจรเป็น entry พิเศษ กรุณาเซ็นเซ่อร์ภาพไม่เหมาะสม เช่นภาพแอบหยิกเด็กดื้อ แอบหอมครูกระต่าย รวมถึงภาพครอบครัวอบอุ่นกับพี่มะอึก (เพราะอาจทำให้เกิดกรณีครอบครัวแตกแยกแทน) ออกด้วยนะคะ