ตั้งใจว่าจะลงรูปเรื่อง "อัมพวาน่ารัก" พอดีได้รับฟอร์เวิร์ดเมลข้างล่างนี้มา.......
ขอแบ่งปันอารมณ์เป็นห่วงผู้คนในชาติบ้านเมืองก่อน รอบหน้าค่อยเขียนเรื่อง "อัมพวาน่ารัก" นะคะ

ความสุขร่วมกันได้ง่ายๆ ใครๆ ก็ยินดีรับ แต่วันนี้ขออย่าลืม ละ เลยความทุกข์ ความสูญเสียของพี่น้องร่วมชาติ

อ่านเรื่องที่ได้รับมานี้แล้วเขียนคำนำสู่เรื่องไม่ถูกค่ะ
เฮ้อ............................................................
.................................................................
นะคะ.....อะไรกันหนอ......เราจะทำยังไงกันดี?

ข้างสนามฟุตบอลแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่

อาทิตย์ 9 มีนาคม 2551 เวลา 16 : 30 น.

T : อ้าว เฮ๊ย!!! ไอ้Nนี่หว่า เป็นไงมั่งล่ะมึง พ้นเกณฑ์ทหารรึยังเนี่ย

N : ยังเลยพี่ เพิ่งกลับจากใต้

T : อ่าวเหรอ เป็นไงมั่งล่ะ ทางใต้

N : โหดดีพี่ ชุดผมรอดกลับมา 49 คน ไปกัน 100 คน ใส่โลงกลับมา 51 คน

G : โอ๊วว สาดดด มึงรอดมาได้ไงวะเนี่ย ดวงดีสุด

N : เออพี่ ดวงล้วน ๆ เลย เป็นทหารเกณฑ์ไปใต้แล้วรอดกลับมาได้นี่ โดนระเบิดไปซะครึ่ง อีกครึ่งโดนยิง ไอ้ที่ กลับมาได้ 49 เนี่ย พิการไปอีกเป็น 10 นะพี่ โดยมากจะขาขาด

T: อ่าวเห้ย อะไรมันจะขนาดนั้นวะ ดูในข่าวก็เห็นเงียบ ๆ ลงไปตั้งเยอะนี่

N : เงียบเชี่ยอะไรพี่ พวกผมลาดตระเวนยิงกับพวกแม่ngเกือบทุกวัน ผมรบในป่า มันไม่มีนักข่าวตามไปทำข่าวอะดิ นักข่าวมันอยู่แต่ในเขตเมืองกะชานเมืองพี่

B : อืม ๆ แล้วจะพ้นเกณฑ์เมื่อไหร่วะเนี่ย

N: อีกปีนึงพี่ ตอนนี้เค้าให้กลับมาสั่งเสียทางบ้าน ฮ่าๆ ๆ ๆ เดี๋ยวเดือนพฤษภาไปอีกรอบ

G : ยังจะตลกได้นะมึง

N : โหยพี่ ปลงแล้ว ไปนี่ต้องไปแบบไม่คิดว่าจะรอด ไม่งั้นเครียด นี่เค้าให้กลับมาพักผ่อน แล้วก็ฝึกอีกหน่อย เดี๋ยวก็ลงไปลุยกะพวกแม่ngต่อ ตอนนี้ผมยิงไรเฟิลให้มันโค้งได้แล้วนะพี่ เจ๋งมะ

B : สาดดด ไม่ใช่ลูกบอล จะได้ปั่นให้โค้งได้

N : เฮ๊ยย ได้จริง ๆ พี่ เวลายิงต้องกะเวลาตอนที่กระสุนมันอยู่กลางลำกล้องแล้วส่ายปากกรอก ยิงกลางคืนนี่โค้ง เห็น ๆ เลยพี่

G : เออ เชื่อมึงก็ได้ แล้วหน่วยมึงใช้ปืนอะไรวะ อย่าบอกนะว่า HK

N : ไม่อ่ะพี่ หน่วยผมใช้ M16A2 หวังผลได้ประมาณ 100 - 200 เมตร ผมแม่นนะพี่ แต่อย่างว่า เวลาลุยกันจริง ๆ ไม่ได้เล็งหรอก รู้แต่ว่ายิง ๆ ยัด ๆ ไปแถว ๆ นั้นแหละ ไม่มีใครโผล่หัวขึ้นไปเล็งศูนย์หรอก

T : เอา RED DOT ไหม กูมี กูยกให้เลย

N : ไม่เอาอ่ะพี่ บอกแล้วว่าไม่ได้เล็ง

B : แล้วในชุดลาดตระวนของมึงมีพวก Minimi รึพวก Sniper ไปด้วยรึปล่าววะ

N : อ๋อ พวก Minimi จ่าเป็นคนถือ ส่วนพวก Sniper มันเดินแยกไปต่างหาก 2 คน ไม่ค่อยได้ยิงเท่าไหร่หรอกพวกนี้ โดยมากถ้าเจอก็แจ้งตำแหน่งกันเฉย ๆ พวกผมเอา M16 เข้าลุยอย่างเดียวเลย นี่เดือนหน้าจะได้ M4 มาใช้แล้ว พานท้ายแบบปรับได้ด้วยนะ

T : แล้วกระสุนล่ะวะ เค้าให้กี่นัดอ่ะ

N : เท่าที่ขนไหวพี่ แต่พวกผมชอบเอาไปคนละ 5 แม็ก เผื่อไว้ก่อน ยิงกันจริง ๆ ส่วนใหญ่ก็ 2 - 3 แม็ก

G : แล้วระเบิดล่ะวะ

N : แรก ๆ ก็ 2 ลูก ตอนหลังมันบอกงบหมด เหลือคนละลูก

T : เชี่ย งบเนี่ยนะหมด เห็นว่างบกลาโหมปีที่แล้วอย่างเยอะ

N : เออ ไม่รู้เหมือนกันพี่ มีให้แค่ไหนก็ใช้แค่นั้นแหละ

T : แล้วเสื้อเกราะกับหมวกล่ะ เห็นเค้ารับบริจาคกัน มีให้ใส่รึปล่าว

N : มีครับ แต่ผมไม่ค่อยใส่กันหรอก เอาตัวเบา ๆ วิ่งเร็ว ๆไ ว้ก่อน วิ่งช้าแล้วโดน AK ยิงนี่ เกราะไม่มีผลเลยพี่

B : อ้าวมันกันไม่ได้เหรอวะ

N : แฉลบ ๆ น่ะได้พี่ ถ้าไปโดนตรง ๆ ก็ร่วงล่ะ ใส่หมวกนี่หันซ้ายหันขวายาก มองยาก แล้วเวลายิงก็หนวกหูด้วย มีเด็กพิษณุโลกคนนึงมันใส่ครบทุกอย่าง วิ่งช้า โดนเข้าไปตรงต้นคอ เรียบร้อยครับ แบกกลับได้เลย บางคนก็โดนทะลุหมวก หัวกระจาย

B : ไม่โดด ๆ ๆ ๆ เอาวะ

T : แสรด ไม่ใช่ Counter strike

G : เป็นไงล่ะมึง ก่อนลงไปล่ะเห็นเล่นจังเลย ไอ้ BATTLE FIELD

N : เจอเข้าเองเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ผมเคยเดินลาดตระเวนไปเจอมันฝึกกันอยู่เลยนะ ไอ้พวกหัวหน้ามันน่ะ ทหารเก่าของเราทั้งนั้นแหละ พวกรบพิเศษเลยด้วย มันปีนขึ้นต้นไม้เอาหัวทิ่มดินได้อ่ะ อย่างเทพ มันฝึกเอาไว้ซุ่มรอเราอยู่บนต้นไม้ แต่ไม่มีปัญหา พี่ เอา M79 สอยเอา

T : แล้วในมุมมองมึง มันจะสงบเมื่อไหร่วะเนี่ย

N : ล้างเผ่าพันธุ์สถานเดียวพี่ ไม่มีทางเลือกแล้ว เลือกเอาจะยกให้มั นรึจะฆ่าแม่ngให้หมด ออกลูกออกหลานกัน ยั้วเยี้ยเต็มพื้นที่แล้วพี่ ปราบไม่หมดหรอก รอแต่ว่าเมื่อไหร่จะได้ไฟเขียว ถ้าได้ไฟเขียวเราชนะหายห่วง แต่นี่
พวกแม่ng เช้า ๆ กรีดยาง สาย ๆ ฝึก ตกดึกออกมาล่อเราละ
มันมีเมียได้ 4 คน พวกนี้มันจะเอาลูกที่เกิดกับเมีย คนแรกมาเรียนในกรุงเทพ ให้เป็นมันสมอง ส่วนลูกที่เกิดกะเมียคนต่อ ๆ ไปนี่มันให้เข้าปอเนาะ พออายุ 13 -14 แบกปืนไหวก็ต้องออกมารบกันแล้ว แล้วมีกฎว่าเรายิงก่อนไม่ได้ด้วยนะพี่ ต้องรอมันยิง เราถึงจะสวนได้ แต่ก็ไม่มีใครเค้าสนกันหรอกพี่ เจอแล้ว คุ้น ๆ หน้า ผมใส่ก่อนล่ะ
ยิ่งตอนนี้มันทะลึ่งไปฆ่าเจ้าหน้าที่ป่าไม้ แล้วพวกป่าไม้เค้าถือคติ ประมาณว่า ถ้ามาทำอะไรกับพวกป่าไม้ เหมือนทำร้ายพวกที่เหลือทั้งหมด พวกที่เหลือ เค้าจะเอาคืนให้หนักกว่าเดิมหลายเท่า ป่าไม้นี่อย่างโหดนะพี่ ยิงก่อนถามทีหลัง คว้านท้องแขวนไว้บนต้นไม้หน้าหมู่บ้านมันเลย
แต่ผมว่าก็ดีนะ ปราม ๆ เด็ก ๆ  มันไว้มั่ง ไม่งั้นมันไม่กลัวหรอก ถ้าจับเป็นแป๊บเดียว เดี๋ยวมันก็ออกมายิงพวกผมใหม่
เด็กบางคนนะ มันโดนลูกหลงระเบิดพวกเดียวกันนั่นแหละ ผมไปช่วยแบกมันวิ่งออกจากพื้นที่ ช่วยทำแผล พอมันลุกได้ มันจะกลับบ้าน แม่ng หันกลับมาชี้หน้าผม แล้วทำท่าเอามือปาดคอ เพื่อนบางคนก็โดนทำท่า เอาปืนเล็งใส่ แต่ไม่เป็นไร ผมจำหน้ามันได้ละ เดี๋ยวลงไปอีกรอบค่อยไปเก็บแม่ng

G : เฮ่ย โหดว่ะ

N : ไม่โหดหรอกพี่ ไม่งั้นมันยิงพวกเราได้อีกเป็น 10

G : เอาพระพุทธชินราชไหมวะ พี่มีนะ เดี๋ยวถอดให้เลย สร้อยทองไม่ให้นะเว๊ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ

N : ไม่เอาอ่ะพี่ เก็บไว้เหอะ คนที่มันจะตายผมเห็นแม่ngห้อยทุกอย่าง ทั้งเกราะ ทั้งพระ กระจายหมดพี่

B : แล้วมีสวัสดิการไหมวะ แบบค่าเสี่ยงภัยอะไรประมาณนี้

N : ไม่มีอ่ะพี่ ได้เงินเดือนธรรมดานี่แหละเค้าว่าไม่มีงบ แต่มีประกันชีวิตให้นะ ถ้าตายห่าไปที่บ้านก็ได้แสนนึง
ตำรวจดิพี่สบาย สวัสดิการเพียบ รอทหารเคลียร์หมด เข้าไปถ่ายรูปกะนักข่าวอย่างเดียวเลย แล้วก็กลับบ้านนั่งรอยศขึ้น ถ้าไม่ทะลึ่งออกไปไหนดึก ๆ คนเดียวไม่ตายหรอกพี่

T: แล้วถ้าพ้นเกณฑ์มึงจะไปสอบเป็นพวกนายสิบอะไรรึปล่าววะ

N : ไม่เอาอ่ะพี่ เงินเดือนพอ ๆ กะพนักงาน 7 - 11 ผมทำงาน 7 - 11 ดีกว่า ไม่ต้องวิ่งหนีลูกปืนและระเบิด
พอมันรู้ว่าเราโมฯ รถให้กันแรงระเบิดได้ 5 กิโล พวกแม่ng อัดดินมา 15 กิโลเฉย วันนั้น Humvee ที่ผมนั่งพลิกเลยนะพี่ ดีนะ มันพลิกเฉย ๆ เลยยังพอยิงสวนได้ ไอ้พวกไปกะรถปิคอัพนี่ ลอยอย่างสูง ผมเคยขี่มอเตอร์ไซค์ตามหลัง แม่ngลอยสูงจริง ๆ พี่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ

T : ตลกเหรอวะเนี่ย

N : แต่เดี๋ยวดูตอนพ้นเกณฑ์อีกทีพี่ คิดไว้เยอะไม่ได้ อีก 4 - 5 เดือน ถ้าผมได้มาเตะบอลกะพวกพี่อีกรอบ ค่อยมาคุยกันเรื่องผมจะทำมาหาแดกอะไรดีกว่า

T : เออ ว่ะ ให้รอดเว๊ย

G : พระคุ้มครองนะมึง

N : ขอบคุณครับพี่

B : เออป่ะ 5 โมงละ เตะบอลดีกว่า

นี่เป็นบทสนทนากับรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งเล่นบอลที่สนามเดียวกันมาหลายปี แต่เค้าติดเกณฑ์ทหารโดยถูกส่งลงไปประจำการที่ 3 จังหวัดชายแดน

ไม่ รู้จะแนะนำมันยังไง ไม่รู้จะช่วยมันยังไง ได้แต่รับรู้และนำมาบอกเล่าให้เพื่อน ๆ ชาวไทยคนอื่นได้รับรู้ถึงชีวิตทหารเกณฑ์ที่จะถูกส่งไปลาดตระเวน ถูกส่งไปตายก่อนเมื่อเกิดเหตุ ตอนคุยกับมันน่ะสนุกสนานครับ แต่ผมเชื่อว่า พอกลับบ้านไปแล้วมีเวลานอนคิด แต่ละคนที่ร่วมสนทนากับน้องเค้า คงต้องเกิดความรู้สึกอะไรในใจบ้างไม่มากก็น้อย จากเด็กธรรมดาที่เล่นฟุตบอลด้วยกัน เล่นวินนิ่ง เล่นเกมเหมือนเด็กทั่วไป จีบสาว มีแฟน ต้องไปสู่พื้นที่ ที่มีความขัดแย้งรุนแรง เศร้าว่ะครับ…--

ร่วม ส่งกำลังใจให้เค้ากันครับ ยังไง ผมจะปริ๊นท์กระทู้นี้เอาไปให้น้องเค้า และ เพื่อน ๆ ในหน่วยอ่านซึ่งไม่รู้ว่ามันจะเวิร์คไหม อย่างน้อยให้เค้ารู้ว่า ถึงทีวีจะไม่ลงข่าวทหารเกณฑ์ เวลาตายก็เป็นกรอบเล็ก ๆ อยู่ในหนังสือพิมพ์ที่ยอดขายไม่สูง แต่ยังมีคนไทยอีกหลาย ๆ คนได้รับรู้ถึงคนที่เสียสละที่แท้จริง

ขอบคุณครับ

ที่มา - http://www.guitarthai.com/webboard/question.asp?QID=131526

อ่านมาถึงตรงนี้กันแล้ว....เชื่อว่าพวกเราก็คงพูดไม่ออกเหมือนกัน....ให้กำลังใจ...ส่งกำลังใจ เหมือนจะเป็นคำพูดติดปากที่เพียงบอกว่า...ก็...ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้นี่นา

บางทีจากนี้ไป เราอาจจะต้องคิดกันสักนิดหนึ่งว่า ในยามเช่นนี้เราจะพูดอะไรอย่างอื่นดี....หรือ ไม่พูดอะไรเลยจะดีกว่า ถ้ายังคิดไม่ออก เพราะมันก็ค่าเท่ากัน........................................................................

คลับคล้ายอย่างไรไม่รู้ ให้หวนไปคิดถึงเพลงนี้ขึ้นมา
แม่เล่าว่าเพลงนี้อยู่ในละครเรื่องพันท้ายนรสิงห์ แม้ดินจะจำเรื่องไม่ค่อยได้แต่จำอารมณ์เศร้าได้

ถ้าเป็นเพลงสากลดินก็คงนึกถึงเพลง If Tomorrow Nevercomes
ดินเขียนถึงเพลงนี้และความรู้สึกใน space สักวันหนึ่งจะเอามาลงไว้ที่นี่