ไหว้ครูผู้ประสาท

ประเทศชาติผู้หล่อหลอม

อ่านเลยครับไม่ต้องวอร์ม

ไม่อ้อมค้อมผมมั่นใจ

       ผมเริ่มเขียนบันทึกประจำวันครั้งแรก  ตอนผมอยู่ป.๕/๒  ที่โรงเรียนวัดบางประทุนนอก  อ.บางขุนเทียน  จ.พระนครหลวงกรุงเทพธนบุรี โรงเรียนเล็กๆที่มีนักเรียนไม่ถึง ๗๐๐ คน  เพื่อนๆบางคนมาโรงเรียนโดยไม่ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ  แต่คุณครูที่สอนผมตั้งใจมาก  ทำอุปกรณ์การสอนด้วยตนเองจากปกแข็งของสมุดที่ไม่ใช้แล้ว  เป็นรูปด้านข้างหน้าคน  มีช่องให้สอดมือเข้าไปแทนลิ้น  เวลาออกเสียงตัว R  ให้นักเรียนเห็นว่าลิ้นทำงานอย่างไร  สอนให้ออกเสียงตัว เอ็ช  ไม่ใช่ เฮ็ช  หรือ เฮ็ชฉุตั้งแต่สมัยเมืองไทยยังไม่รู้จักสื่อการสอนด้วยซ้ำ  หลังห้องมีคำขวัญลายมือคุณครูมาสอนใจเป็นระยะ  ที่ผมจำได้จนทุกวันนี้ก็คือ "จงคิดทุกคำที่พูด  แต่อย่าพูดทุกคำที่คิด"  สอบวิชาคัดไทย  ด้วยกลอนแปดบทนี้ (ที่กว่าจะรู้ว่าแต่งอย่างไร  หมายความว่าอย่างไรก็อีกหลายปีต่อมา  แต่ผมยังจำได้ )

ตนเตือนตนให้พ้นผิด

ตนเตือนจิตตนได้ใครจะเหมือน

ตนเตือนตนไม่ได้ใครจะเตือน

ตนแชเชือนใครจะเตือนให้ป่วยการ

     คุณครูยังสอนให้หยอดกระปุกออมสินตั้งแต่ต้นปี  สอนให้พูดหาเสียงก่อนลงคะแนนเลือกหัวหน้าชั้น  (และผมมารู้ในสองปีถัดมาตอนอยู่ป.๗ ว่าเขาเรียก "ประชาธิปไตย" จากวิชาหน้าที่พลเมือง)  หาหนังสือประวัติบุคคลสำคัญ  นิทาน  ฯลฯ  มาให้นักเรียนอ่านที่มุมห้อง  ก่อนที่ผมจะเคยได้ยินคำว่า "ห้องสมุด"ด้วยซ้ำ  พอสิ้นปีก็ประกาศผลคนเขียนบันทึกยอดเยี่ยม  พร้อมรางวัล ๑๐ บาท  ๕ บาท  และ ๒ บาท ตามลำดับ โดยไม่บอกก่อน   หลังจากส่งให้คุณครูอ่านทุกวันตลอดปีการศึกษา 

     คุณครูยังสอนวาดเขียน  วิชาที่ไม่ต้องนั่งอยู่กับที่  ออกไปเดินหาใบไม้  กิ่งไม้  ปลาเข็มหรือวาดรูปอะไรก็ได้ที่นักเรียนอยากวาดได้ตามใจ  สอนวิชาเรขาคณิต  สอนพลศึกษา  จัดกีฬาสี  สอนร้องเพลงเชียร์ในวิชาขับร้องฯลฯ  ครูคนเดียวสอนทุกวิชา รวมทั้งเป็นครูประจำชั้น  น่าประทับใจขนาดนี้ผมจึงยกให้ท่านเป็นคุณครูในดวงใจ  ครูของผมชื่อ  คุณครูอรวรรณ  ไทยภักดี ครับ

     พอเรียนมัธยม  ที่โรงเรียนวัดราชโอรส  ก็มีอาจารย์ชื่อ  ศรีวรรณ  ช้อยหิรัญ  เจ้าของสโลแกน  "เรียนสนุก  นั่งลุกสบาย  ต้องเรียนภาษาไทยกับอาจารย์ศรีวรรณ"  ครั้นจะจบมัธยมต้น  อารย์ชเนตตี  นิโครธานนท์  สอนภาษาอังกฤษ  ก็สั่งไอศกรีมมาเลี้ยงพวกเราทั้งห้องในวันเด็ก  พร้อมกับบอกพวกเราว่า  "ฉลองวันเด็กปีสุดท้ายให้พวกเธอ  เพราะปีหน้าพวกเธอก็โตเป็นหนุ่มกันแล้ว"  ตอนนั้นผมก็ไม่เข้าใจหรอก  แต่พอมองย้อนกลับไปก็อดยิ้มไม่ได้ทุกครั้งที่นึกถึง  ดูเถิดครับเรื่องเล็กๆอย่างนี้คุณครูของผมก็ไม่ละเลย

     จนมาเรียนมหาวิทยาลัยก็แอบคำนับคนโน้น คนนี้เป็นอาจารย์ในใจจากงานของท่าน  ทั้งเขียนหนังสือ  เขียนบท  กำกับ ฯลฯ  และทุกวิชาที่ชื่นชอบ  แบบครูพักลักจำ  บางคราวก็แอบไปฝากตัวเป็นศิษย์นอกกุฏิ  ทั้งแบบที่รู้ตัว  และไม่รู้ตัว  ครูของผมชื่อครูใหญ่  ครูช่าง  ครูเล็ก  เป็นต้น

     วันนี้เป็นวันที่สองของการอบรม  สานฝันผู้ประกาศสไตล์เนชั่น  โครงการ ๓  คุณนิธินันท์  ยอแสงรัตน์  ที่ผมได้ยินชื่อในแวดวงสื่อมานาน  กรุณามาบรรยายเรื่อง ความเป็นกลางของสื่อ  แทนตัวเองว่า"ครู"  ผมยิ้ม  และรู้สึกทันทีว่า  นี่ไงครูอีกคนของผม 

     จนกระทั่งเย็น  ความตั้งใจถ่ายทอด  แก้ไขอย่างตรงจุด  แนะนำอย่างใกล้ชิด  สรุปประเด็น  ความละเอียดและทุกความใส่ใจ  แม้แต่ตอนทานข้าว  พวกคุณก็ต้องปฏิสัมพันธ์กับคนแปลกหน้า  ฝึกไว้เวลาไปทำงานจริง  คุณต้อง Look  smart และคนข่าวเนชั่นต้องพร้อมเสมอฯลฯ ของคุณจอย สุนันทวดี  และทีมงานที่จัดอบรมทุกคน  ก็ทำให้ผมเรียกเธอว่า "ครูจอย"ได้เต็มปาก

     คุณสุทธิชัย  หยุ่นครับ  วันนี้ผมฝากตัวเป็นหลานศิษย์ของคุณแล้ว  หลังจากแอบคำนับเป็นอาจารย์มานาน  ตั้งแต่ "คนบ้าข่าว  นักข่าวนอกคอก  ถึงนักข่าวพันธุ์ใหม่"  วันหนึ่งผมจะเป็นลูกศิษย์ของคุณ