หลายวันก่อน  มาถึงโต๊ะทำงานตามปกติ  มีโทรเลขในซองสีเขียวฉบับหนึ่งวางบนโต๊ะทำงาน  ถ้ามันยิ้มได้มันคงยิ้มเผล่   แต่ผมยิ้มกว้างกว่า...เพราะตั้งใจว่าใกล้ๆจะไปส่งให้ตัวเองเป็นที่ระลึกพอดี  "ดีแฮะ...ใครส่งมาทักทายเนี่ย"  แกะดูเป็นกระดาษบางสีตุ่นๆครึ่งแผ่น  อ่อ..หน้าตาเป็นอย่างนี้เองเหรอโทรเลข   หลังจากจ่าหน้าผู้รับ  จึงเป็นใจความโทรเลขยาว ๑ บรรทัด 

           หลัง 1 พ.ค. 51 ไม่มีโทรเลขแล้วค่ะ  คิดถึง

 อ้าว...ไม่ลงชื่อ  ตกลงคิดถึงโทรเลข  หรือ คิดถึงเราล่ะเนี่ย  พลิกซองดูตราประทับ  อ่อ..มาจาก  ...... มีเพื่อน  น้อง  ญาติคนไหนบ้าง  น่าจะใช้ปณ.ละแวกนั้น  นึกไม่ออก  แต่ก็นึกขอบคุณในใจ  แล้วทำงานต่อ  เงยหน้ามาอีกที  เฮ้ย...พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้วนี่

           ความจริงผมกับโทรเลข  ไม่มีอะไรต้องข้องแวะกันเลยตั้งแต่เกิดมา  ด้วยว่าเป็นชาวกรุงเทพฯโดยกำเนิด มีธุระปะปังก็ไปมาหาสู่ญาติสะดวก  พอมีโทรศัพท์แพร่หลาย  ก็เลยข้ามขั้นคุณปู่ตะแลปแก๊ปไป   มาเริ่มสนิทกับไปรษณีย์ และแสตมป์ ก็ตอนหัดเขียนจดหมายอยู่หลายปี  ก่อนจะมาเป็นโปสการ์ดที่ยังชอบเขียนอยู่แม้ในยุคที่การสื่อสารง่ายแค่ปลายนิ้ว แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างผูกพันอยูหลวมๆ  ผมเรียกมันว่า "เสน่ห์"ครับ  พอทราบว่าหลวงท่านจะยกเลิกเสียก็อดใจหายมิได้

           หลายวันต่อมาถึงรู้ว่า  โทรเลขนั้นเป็นของน้องที่ทำงานซึ่งเคยเขียนโปสการ์ดถึงกันอยู่เนืองๆ  เดินยิ้มมาพร้อมกับยื่นบิลค่าโทรเลข...555

           "พี่...ขอตังค์ด้วย ๒๑ บาท"

แน้...ดูมันทำ  แต่ก็ดีทำให้รู้ราคาค่าโทรเลข  สนุกดี  ชอบๆ

           " โกรธมาก  ไม่ยอมลงชื่อให้  แล้วอย่างนี้ดิฉันจะส่งทำไม"

ผมยิ้มปลอบใจ...แล้วคุยกันอีกหลายคำ  ก่อนจมหายไปกับงานๆๆ และงานและเวลาที่ผ่านไปเร็วมาก  ดูเถิดเผลอพักเดียว  โทรเลข รับใช้โลกมานานจนกำลังจะผ่านยุคไปแล้วหรือนี่ 

            วันนี้จึงอยากบอกคุณลุงเจ้าหน้าที่โทรเลขทุกท่านหากมีโอกาสเข้ามาอ่านบล็อกนี้  "พรุ่งนี้ขอแรงช่วยส่งท้ายการส่งโทรเลขกันอย่างประทับใจหน่อยนะครับ  ลูกค้าจะได้ไม่เสียความตั้งใจ"  ส่วนท่านที่เข้ามาอ่านในบล็อกนี้  ผมอยากชวนทุกท่าน

             พรุ่งนี้ไปอำลา "คุณปู่โทรเลข "กันเถอะ