‘ฝนใกล้จะตก ความโรแมนติกกำลังจะมา’

ชายหนุ่มคนหนึ่งเคยบอกฉันไว้อย่างนี้

ฉันคิดถึงประโยคนี้ตอนที่กำลังเดินเข้าไปร้านหนังสือเล็กๆบนถนนเส้นหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่

ตอนนั้นแค่อยากหาที่หลบฝน แต่กลับคิดถึงคนไกลบางคนจับใจ

ถนนนอกร้านหนังสือค่ำคืนนี้พร่าเลือนในสายตาฉัน อาจเพราะสายฝนโปรยไหลเป็นทางยาวมาตามหน้าต่างบานใหญ่ของร้าน แต่ฉันกลับพอใจและรู้สึกดีที่จะได้ลองมองอะไรซักอย่างแบบไม่ชัดเจนนักดูซักครั้ง ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากเสียงที่บอกตัวเองว่า

แค่รู้สึกอยากมองอะไรไม่ชัดบ้างเท่านั้นเอง

ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองกำลังเพ่งมองโปสการ์ดใบหนึ่งในร้านหนังสืออย่างครุ่นคิดและติดสงสัย

ภาพทิวทัศน์สองข้างทางที่ดูจะเป็นทางวนขึ้นไปบนภูเขาลูกเด่นตรงกลางบนโปสการ์ดใบนี้ มันคงจะไม่ใช่รูปที่แปลกนัก หากว่ามันไม่เป็นภาพเบลอ

ภาพเบลอเหมือนคนถ่ายไม่ได้ปรับโฟกัส หรือเพราะภูเขาลูกโตลูกนั้นอยู่ไกลเกินไปหรือเปล่า

ฉันเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

แต่แปลกนะคะ ถึงไกลไปขนาดนั้น ฉันยังจำมันได้ชัดเจนในหัวใจอยู่เลยค่ะ

เจ้าของร้านหนังสือบอกกับฉันว่า คนถ่ายตั้งใจให้ภาพออกมาเป็นแบบนี้

เขาบอกว่าเวลามองอะไรใกล้เกินไป มันมักจะเห็นไม่หมด

มองอะไรไกลๆได้องค์ประกอบชัดกว่าและเก็บความรู้สึกเต็มอิ่มของสิ่งนั้นได้มากกว่าอยู่ใกล้ๆ

อยู่ไกลๆ มองเห็นพร่าเลือนแต่ความรู้สึกกลับชัดเจน

อยู่ไกลๆ แม้ไม่ได้ใกล้ แต่ยอมเพราะสุขใจกว่า

เหมือนตัวฉันหรือเปล่านะ ที่ตอนนี้อยู่ไกล แต่ความรู้สึกในหัวใจกลับฉายชัดเมื่อนึกถึงคนไกลที่เคยอยู่ใกล้กัน

ใกล้จนฉันเคยคิดว่าใกล้ไป

ใกล้ไปจนฉันอยากจะเดินออกไปให้พ้นๆ

พอใกล้กันเกินไป เห็นกันชัดเจนเกินไป อะไรอะไรที่น่าจะได้เห็นกลับถูกมองข้าม

พอใกล้ไป อะไรที่สวยงามมันเลยไม่ค่อยซึ้งเท่าไหร่

พอเดินออกมาไกลๆฉันกลับเห็นอะไร รู้สึกอะไรมากมาย

เดินออกมาให้ไกล ไกลแสนไกล

มองไม่เห็นอะไร มองไม่เห็นใคร แต่ความรู้สึกในใจกลับชัดเจน

ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันคงไม่สำคัญเท่ากับคำถามในใจของฉันที่ว่า

ตอนนี้ เวลานี้

..................................

..................................

..................................

ฉันอยู่ไกลเกินไปหรือเปล่า

‘ฝนหยุดตกไปนานแล้ว แต่ความรักของฉันกำลังเบ่งบาน’