“เพื่อนชวนไปดูดาว”

ฉันตอบทุกคนที่ยิงคำถาม ถามฉันว่าจะไปทำอะไรบนภูกระดึง

ไม่ใช่แค่คุณหรอกที่สงสัย ฉันเองก็สงสัยไม่ต่างกันว่าดาวบนภูกระดึงมันจะต่างจากดาวที่ภูชี้ฟ้า ดาวบนดอยสุเทพ หรือดาวบนท้องฟ้าบ้านฉันที่ต่างจังหวัดสักแค่ไหนกันเชียว เพื่อนถึงต้องชวนไปดูถึงบนภูกระดึง

กว่าจะสิ้นสงสัย ฉันก็เห็นตัวเองกำลังเก๊กท่าเมื่อยกับป้ายประวัติศาสตร์

‘ครั้งหนึ่งในชีวิต เราคือผู้พิชิตภูกระดึง’ ซะแล้ว

ฉันใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมงในการเดินขึ้นภูกระดึงและไปถึงที่พัก ที่ในตอนแรกมันควรจะเป็นบ้านพักแบบที่ฉันต้องการ การณ์กลับกลายเป็นว่าเรา—ฉันและเพื่อนสาวอีก 2 คนต้องมานอนเต็นท์ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ ดีหน่อยที่เต็นท์เป็นแบบยกพื้นและใหญ่โตพอที่จะนอนได้ไม่อึดอัด

คืนแรกฉันและเพื่อนแทบจะไม่ได้สนทนากันเลย เพราะความเหนื่อยเมื่อยล้า และเหน็บหนาว พวกเราหลับเป็นตาย

แต่ก็คืนแรกนั่นแหละที่ฉันปลุกเพื่อนให้ลุกไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน ก็มันทั้งมืด ทั้งเงียบ ทั้งหนาว แถมห้องน้ำก็อยู่ไกลจากเต็นท์ของเรา แล้วอีกอย่างฉันกลัวทากด้วย

ฉันหยิบแว่นสายตากับเสื้อกันหนาวมาใส่ ในขณะที่เพื่อนของฉัน—คนที่ชวนมาดูดาวนั่นแหละ ไม่ได้หยิบแว่น หรือเสื้อหนาวมาใส่เลย ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันง่วง ก็ตลอดทางที่เดิน เพื่อนฉันคนนี้แทบจะไม่ลืมตาด้วยซ้ำ อ้อ อ้าปากหาวด้วยหน่อยและบ่นอีกนิดว่าปวดขาและหนาวเข้ากระดูก

ฉันรู้สึกผิดที่ชวนเพื่อนไปเข้าห้องน้ำ

ตลอด 4 วันบนภูกระดึง พวกเราปั่นจักรยานเที่ยวไปในที่ต่างๆ รวมระยะทางทั้งหมดไม่น่าจะต่ำกว่า 35 กิโลเมตร และระยะทางนั่นไม่ใช่การปั่นทางเรียบแน่นอน ทั้งขึ้นเขา ขรุขระ พื้นทราย และดินโคลน แต่ว่านั่นก็เป็นระยะทางที่ยังไม่รวมที่ที่เราต้องเดินอีกล้านแปดกิโล

ฉันเมื่อยขาแทบจะบ้าตาย ฉันพักบ่อยที่สุด ปั่นช้าที่สุด บ่นมากที่สุด ดูเหมือนจะเหนื่อยมากที่สุด แต่ไม่หรอก ฉันว่าเราก็คงเหนื่อยเท่าๆกัน

พอใกล้ถึงที่พัก เพื่อนคนเดิมโทรจองนัดบริการนวดให้ฉัน นี่ยังไม่รวมการถามไถ่ตลอดทางว่า ฉันโอเคมั้ย พักก่อนมั้ย หิวน้ำรึป่าว

เพื่อนบอกว่าไม่น่าชวนฉันมาเหนื่อยเลย เพื่อนรู้สึกไม่ดีเพราะคิดว่าฉันไม่แฮปปี้

แต่ฉันรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เพื่อนคิดไปว่าฉันไม่สนุก

ความเหน็ดเหนื่อยถูกขับออกไปกับมือวิเศษของคุณป้ามือนวดที่ผูกขาดการนวดเพียงคนเดียวบนที่แห่งนี้

ฉันหายเมื่อยแล้ว

ระหว่างรอเพื่อนอีกคนนวด ฉันออกมานั่งรับลมเย็นๆนอกเต๊นท์

เพิ่งจะ 1 ทุ่มกว่าๆ แต่บนนี้มืดมากแล้ว มากพอที่ท้องฟ้าน่าจะมีดาว

ฉันมองไปบนท้องฟ้า อยากจะดูว่า ดาวบนฟ้าของภูกระดึงจะสวยแค่ไหน

เพื่อนบอกว่า ดูดาวสวยๆแล้วมีความสุข

จริงหรือ....

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อน เป็นไปได้ที่มือหมอนวดอาจถูกเส้นจั๊กจี้

ฉันได้ยินเสียงกีตาร์ลอยมาไกลๆจากกลุ่มเต็นท์ถัดๆไป

ฉันได้ยินเสียงหนุ่มสาวคุยกัน

พวกเขาจะดูดาวอยู่ด้วยหรือเปล่าฉันไม่รู้

แต่เสียงที่ได้ยินนั้น เค้าเรียกว่าเสียงของความสุขหรือเปล่านะ

ที่สุดแล้วทริปของการดูดาวที่สวยสุดสุดบนภูกระดึงอย่างที่เพื่อนฉันว่าไว้ก็ล่มแบบน่าให้อภัย ฟ้าไม่ค่อยเป็นใจ ให้ได้บรรยากาศของความรู้สึกที่ว่า

‘ดูดาวแล้วรู้สึกดี’

แต่ฉันว่า มีอะไรที่ดีกว่า

จะมีอะไรดีไปกว่าเสียงหัวเราะของเพื่อนกับคำบ่นของฉันที่ว่า ‘อยากตัดขาทิ้ง’

จะมีอะไรดีไปกว่าการสูดอากาศแสนสบาย สดชื่นและบริสุทธิ์ที่หาไม่ได้ที่กรุงเทพ

จะมีอะไรดีไปกว่านั่งดูพระอาทิตย์ตกบนผา ที่มีกลุ่มหนุ่มๆให้ได้กี้ดกิ้ว วี้ดวิ้ว

จะมีอะไรดีไปกว่าการได้ทำหน้าละเหี่ยพร้อมกันเมื่อใครต่อใครถามว่า ทำไมแฟนไม่มาด้วย

จะมีอะไรดีไปกว่าการเหลียวหลังไปมองเพราะกลัวว่าเพื่อนอีกคนจะปั่นจักรยานล้มไม่เป็นท่า

จะมีอะไรดีไปกว่าการได้เม้าท์สาวน้อยในห้องน้ำที่อุตส่าห์ตื่นมาตอนตี 5 และบรรจงแต่งหน้าเพื่อถ่ายรูปกับพระอาทิตย์ขึ้น

และจะมีอะไรดีไปกว่าการทำสิ่งเหล่านี้กับเพื่อนรู้ใจ ที่คอยถามไถ่ ห่วงหาอาทร ที่คอยเข้าใจ ว่าอะไรที่เราเป็น หรือว่าเราเป็นอะไร

ถ้ามีใครถามว่า ดาวบนภูกระดึงสวยไหม

ฉันจะตอบว่า

...มิตรภาพของเราสวยกว่า...