ผ่านมา 11 วัน หลัวจากการสิ้นสุดการเปิดศึกลูกหนังระดับโลกอย่าง การแข่งขันฟุตบอลยูโร 2008 ... กลิ่นอายของการแข่งขัน ไม่ว่าสีสันของการเชียร์ หรือแม้แต่การส่งผลทายทีมฟุตบอลที่ได้ชัยชนะ ... ก็เริ่มจางหาย ...

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงคุกรุ่นไม่เสื่อมคลาย ... ไม่ใช่สิ่งใดอื่น ...

การทวงหนี้!!!

มีข่าวลงในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ เกี่ยวกับการทวงหนี้พนันบอล ... ที่เจ้าหนี้ ให้คนไปตามทวงหนี้จากเด็กนักเรียนถึงในโรงเรียน ...

สำหรับปูแมว เรื่องแบบนี้มันดูช่างห่างไกลกับตัวเอง ... จนกระทั่ง ได้รับรู้ว่า ...

มันเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัว! ...

น้องเอ เด็กขายก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยทางเข้าหอพัก ... เอ เป็นเด็กหนุ่มหัวใจสาววัย 16 ปี ที่ช่วงนี้ดูเหมือนว่าร้านก๋วยเตี๋ยว "ชายสี่ บะหมี่ เกี๊ยว" ของพ่อ ได้ตกมาอยู่ในการดูแลของเอซะแล้ว ... เพราะพ่อต้องคอยหลบเจ้าหนี้! ...

ปูแมวก็จะยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร จนกระทั่งคืนหนึ่งของเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ... ท้องเจ้ากรรมดันร้องโครกครากด้วยความหิว ... ตัดสินใจอยู่นาน เพราะมันก็ 4 ทุ่มเข้าไปแล้ว จะทานมื้อดึกแบบนี้ก็กระไรอยู่ ... แต่แล้ว ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับน้ำย่อยในกระเพาะ ... เดินจากหอไปหน้าปากซอย ...

ระหว่างที่สั่งผัดไท เจ้าอร่อย ปูแมวก็แวะไปคุยกับเอ  ซึ่งเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวใกล้ ๆ กันกับร้านผัดไท ที่ไปคุยก็เพราะปูแมวเป็นลูกค้าอาชีพสำรองของเอค่ะ ก็เพราะด้วยความที่เค้ามีฝีมือเกี่ยวกับงานประดิษย์อย่างร้อยลูกปัดให้เป็นสร้อยและตุ้มหู อะไรทำนองนี้ ... ต่อมสงสารชาวบ้านก็แตกดังเปรี๊ยะ ... ช่วงที่ผ่านมา ปูแมวเลยเป็นลูกค้าจำเป็นของเอโดยปริยาย ... ก็เผื่อเด็กเค้าเอาไว้เป็นทุนการศึกษานี่คะ ...

เดิมที เอต้องออกจากโรงเรียนด้วยระดับการศึกษาแค่ ม.3 เพราะพ่อไม่มีเงินส่งเรียน ... ก็จะให้มีได้อย่างไรล่ะคะ ในเมื่อเล่นการพนันซะทุกวันแบบนั้น ...

คืนที่หิวโหยของปูแมว ... ก็ได้รับรู้ถึงหนี้สินที่พอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความอัดอั้นของเอ ... ทั้ง ๆ ที่ก็เพิ่งรู้จักกันไม่ถึง  2 เดือน ... แต่ดูเหมือนสิ่งที่ระบายออกมา มันดูเหมือนเราใช้เวลารู้จักกันมานานเป็นปี ...

คุยกันได้ไม่เท่าไหร่ ผัดไท ก็มา ... ก็เลยต้องพักยก ...

แต่เมื่อจะตักผัดไทคำแรกเข้าปาก สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึง ขี่ชอปเปอร์ เข้ามาจอดที่หน้าร้านของเอ ได้ยินเสียงพูดค่อนข้างดัง แต่ฟังไม่ได้ศัพท์ แล้วเอก็เปิดกระเป๋าควักสตางค์ออกมาให้ด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ ...

พอจัดการกับผัดไทจานนั้นเรียบร้อย ปูแมวก็เลยเดินเข้าไปคุยกับเออีกครั้ง ด้วยรู้สึกว่า การจ่ายตังค์ครั้งที่เห็นนี้ คงไม่ใช่ "จ่ายตังค์ค่าเช่าที่" แต่อย่างใด ...

และก็เป็นเช่นนั้น เมื่อเอพรั่งพรูออกมาว่า "อาบังเจ้าหนี้พ่อน่ะพี่ มาไถเงินทุกวันเลย วันละ 400 หนูบอกว่าไม่มี แกก็โวยวาย ก็ต้องให้ไป พ่อฝากไว้ให้หนูแค่ 200 อีก 200 หนูก็ควักตังค์ส่วนตัวหนูที่หนูทำสร้อยขายออกให้ ... นี่พี่รู้มั้ย พ่อมีเจ้าหนี้ 5 เจ้า แล้วนับจากนี้นะพี่ เดือน ๆ นึง  ก็ต้องหาเงินมาจ่ายให้พวกเจ้าหนี้ 7 หมื่น ... 7 หมื่น นะพี่" ... สีหน้าของเอเหมือนจะร้องไห้ ...

ลำพังตัวเอง เอก็ไม่สบายเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล เมื่อหมอตรวจพบว่า เอเป็นไวรัสตับอักเสบ แล้วพอออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน เอก็ไม่สบาย เพราะต้องตากฝนขายก๋วยเตี๋ยว ... หยุดไม่ได้ ... เพราะถ้าหยุด ... นั่นหมายถึงว่าขาดรายได้ ... และที่สำคัญ ... หนี้สินก็จะยิ่งพอกพูน ... เพราะแค่ทุกวันนี้ ก็เท่ากับเป็นหนี้ตรงนั้นบ้าง ตรงนี้บ้าง เพื่อนำมา "โปะ" หนี้เก่า ...

7 หมื่น กับการขายก๋วยเตี๋ยววันละไม่ถึงพัน ... เพราะช่วงนี้หน้าฝน และฝนตกเกือบจะทุกวัน ก็ทำให้มีลูกค้าน้อยลงกว่าที่ควรจะเป็น ... อย่างแค่ใช้หนี้ให้ "อาบัง" คนเดียว เดือน ๆ นึงก็ หมื่นสองเข้าไปแล้ว ...

การที่ลูกต้องออกจากโรงเรียนเพราะพ่อไม่มีเงินส่งเรียน ก็นับว่าแย่พอดูอยู่แล้ว ... นี่ยังต้องมารับภาระหนี้สินที่ไม่ได้เป็นคนก่อด้วยอีก ... เด็กวัย 16 ปี ที่ควรจะได้มีอนาคตที่สดใส อย่างความฝันที่จะเป็นเจ้าของร้านกิ๊ฟท์ชอป ... ต้องเป็นแค่วิมานในอากาศเท่านั้นหรือ? ...

บ่อยครั้งที่เห็นเอนั่งเหม่อลอย แล้วก็พูดถึงเรื่องเรียน ... การที่ไม่มีทุนทรัพย์ ทำให้อย่างมากก็แค่ ยืมหนังสือตามร้านที่ให้เช่าหนังสือมาอ่าน เพื่อเป็นความรู้ประดับตัว ...

จำได้ว่า ก่อนที่จะได้รับรู้เรื่องภาระต่าง ๆ ที่เอต้องแบกรับ ... ปูแมวเดินก้มหน้าก้มตากลับเข้าหอ ... ที่ต้องรีบก็เพราะจะกลับเข้าหอไปเก็บผ้าที่ตากไว้ ก่อนที่ฝนจะตก ... เดินได้ครึ่งซอย ก็มีมือเรียว ๆ เล็ก ๆ ผอมบางคู่นึง มาจี้ที่เอว จากด้านหลัง ... อารามที่คุณพ่อเคยสอนศิลปะป้องกันตัวไว้ให้ ... ก็ทำให้เกือบต้อง "ฟันศอก" เข้าให้ ... โชคดีที่ตาเหลือบไปเห็น ใบหน้าเรียวเล็กและซูบผอมที่เคยคุ้น ... ก็เลยต้องหันทั้งตัว กลับไปคุย ... "อ้าว เอ มีไรหรอ?" ... "พี่รู้มั้ย หนูเป็นเด็กครอบครัวแตกแยก" ...

น้ำเสียงและสีหน้าที่พยายามจะทำให้เป็นเรื่องตลก ... แต่แววตากลับค้านเสียสิ้นเชิง ... เพราะแววตาคู่นั้นเอง ที่ทำให้แต่เดิมต้องรีบกลับไปเก็บผ้า ... ต้องคิดเสียใหม่ว่า "ถ้าเก็บไม่ทัน ก็เอาไปซักใหม่ละกัน" ...

ที่เอบอกว่าครอบครัวแตกแยกก็เพราะว่า พ่อต้องหนีหนี้หัวซุกหัวซุน แล้วปล่อยให้เอ แม่ และพี่ชาย คอยรับหน้าอยู่ที่บ้าน ... นอกจากที่เอกับพี่รับผิดชอบขายก๋วยเตี๋ยว ซึ่งส่วนใหญ่แล้ว เอจะเป็นคนขายมากกว่าพี่ชาย ... ส่วนแม่ ก็ต้องรับจ้างทำงานเพิ่มเติม ...

กว่าเอจะกลับจากขายก๋วยเตี๋ยว ... แม่ก็เข้านอนแล้ว ...

และกว่าเอจะตื่น ... แม่ก็ออกไปทำงานแล้ว ...

ปูแมวเคยคุยกับเพื่อนที่เล่นพนันบอล ... เค้าบอกว่า กว่าจะเลิกได้ ก็นานเหมือนกัน ...

อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเราตกลงไปสู่วังวนของอบายมุขแล้ว คงยากและต้องใช้เวลาอย่างมากทีเดียว กว่าที่จะปีนขึ้นจากหลุมพรางนั้นได้ ...

ทางที่ดี ... เราหลีกเลี่ยงที่จะไม่เอาตัวไปจมปรักเช่นนั้น ดีกว่ามั้ย?

ปูแมว