วันนี้แล้ว กับการเฝ้ารอที่จะชมบทสัมภาษณ์ของผู้หญิงคนนึงที่ได้ชื่อว่าแม่ และเป็นแม่ผู้ที่เพิ่งจะสูญเสียลูกชายอันเป็นที่รักไป ... เป็นการร่วมรับรู้ความสูญเสียนั้นอีกครั้ง ...  วันนี้ในรายการหลังข่าวภาคค่ำของช่องน้อยสี เราจะได้พบกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่ถ่ายทอดผ่านคำบอกเล่าของคุณแม่ของหมวดตี้ ร.ต.ต.กฤตติกุล  บุญลือ

ก่อนหน้านี้ เพื่อนสนิทคนนึง ได้ส่ง e-mail ไดอารี่ของ "หมวดตี้" ให้อ่าน ... http://polize.diaryis.com/

ในนั้น คำพูดมากมายได้ถูกถ่ายทอด ถึงความภูมิใจเหลือเกินที่ชายผู้นี้ มีวันเกิดวันเดียวกับ "เด็จแม่" ... ที่อีก 24 ปี ต่อมา ... มันกลับกลายเป็นวันสุดท้ายของความภูมิใจนั้น ...

ตอนที่อ่านไดอารี่นั้น ได้แต่อมยิ้มกับ "อารมณ์ขัน" ของหมวดตี้ ... อ่านแรก ๆ ก็มีคำอวยพรเต็มไปหมด ...

แต่เมื่ออ่านไปเรื่อย ๆ ก็พบข้อความไว้อาลัยมากมาย ... และเมื่อคลอกับเสียงเพลง "อิ่มอุ่น" น้ำเสียงของคุณศุ  บุญเลี้ยง ... มันก็ทำให้ทำนบน้ำตาพังทะลายโดยไม่รู้ตัว ...

อดคิดไม่ได้ว่า "อ้อมแขนอบอุ่นของแม่ ที่ไม่ได้โอบลูกแล้ว ... ตักนุ่ม ๆ ของแม่ ที่ไม่มีลูกหนุนนอนแล้ว ... มันจะร้าวรานแค่ไหน"

เราสูญเสียหมวดตี้ ก็เพื่อความสงบสุขของแผ่นดินไทย ... ไม่ต่างอะไรกับบรรพชนของเรา ...

นึกถึงกลอนที่น้องชายแท้ ๆ ของปูแมวได้เขียนไว้ จากส่วนลึกของ ลูกผู้ชายคนนึง ที่ได้ทำหน้าที่ทั้งรับใช้และปกป้องชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ...

กลอนบทนี้มีชื่อว่า "รัก"

"เลือดกูหลั่งรินไหลในผืนยุทธ
หวังจะหยุดอริราชให้ไกลหนี
แม้จะต้องสิ้นชีพสิ้นชีวี
ก็มิยอมสิ้นชาติให้ทรชน
กูเงื้อดาบฟาดร่างให้ด่าวดับ
จะสับมันเป็นหมื่นชิ้นให้สาสม
จะมิยอมให้มาทำไทยระทม
ร้าวระบมหากให้มันมาย่ำยี
ธรณีผืนนี้ถิ่นกูอยู่
กูจะสู้แม้สิ้นปราณมิยอมหนี
ทั้งผืนดินถิ่นน้ำท้องนที
กูจะอยู่ที่นี้เฝ้าดูแล
จำไว้เถิดลูกหลานทรพี
ธรณีถิ่นนี้กูเคยปักษ์
มึงไม่ยอมหวงแหนมิเคยรัก
มินานนักจักเสียใจไม่ดูแล
จงเชิดชูบูชามหากษัตริย์
จงปกปักษ์รักไว้ไม่หน่ายหนี
ทั้งผืนดินถิ่นเกิดผืนนที
ล้วนแต่มีพระคุณพระกรุณา
ขอจงรักษาเถิดให้คงอยู่
สมกับกูที่สู้ให้เป็นมรดก
สร้างสวรรคอย่าผันเป็นนรก
จงปกปักษ์รักษาไว้ให้ยืนยง "

น้องชายที่เป็น นักเรียนเตรียมทหาร เช่นเดียวกับหมวดตี้ ซึ่งได้ผ่านการฝึกฝนและหลอมรวมดวงใจที่รักชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ... ก็คงคิดไม่ต่างกัน ...

ณ วันนี้ ไม่ใช่แค่การสูญเสียของครอบครัว "บุญลือ"  ... แผ่นดินไทยต้องสูญเสียวีรกษัตริย์และวีรชนมาแล้วกี่ล้านชีวิต เพื่อปกปักษ์แผ่นดินไทยให้คงอยู่ ...

และอีกเสี้ยวหนึ่งของ "ขวานทอง" ที่เสียไปจากกรณีปราสาทพระวิหาร เพียงพอให้ประชาชนคนไทย หยุดทะเลาะกัน หยุดฆ่ากันเองบ้างมั้ย? ... หรือต้องให้โดนเฉือนขวานไทยไปอีกกี่เสี้ยว? หรือต้องรอให้สูญเสียอีกกี่ชีวิต ... จึงจะสำนึกได้ว่า "เราควรรักและสามัคคีกัน" ...

ความภูมิใจที่ได้ร่ำเรียนมาถึงเอกราชและอธิปไตยของผืนแผ่นดินที่เป็นทั้งบ้านเกิด และก็จะได้เป็นเรือนตายในไม่ช้า ถึงการเป็นปึกแผ่น ไม่เคยเป็นเมืองขึ้นของใคร อาจเป็นเรื่องที่ถูกลืมเลือน ... เพราะเพียงเท่านี้ คนไทยบางส่วน ก็สูญเสียอิสรภาพในตัวตน ให้กับด้านมืดของจิตใจ ...

จะทะเลาะกันให้กระดูกบรรพชนร้องไห้ไปไย?

"ไทยไม่รักชาติไทย ... ใครจะรัก

ใครหาญหักไทยได้เท่าไทยไฉน

ไทยจะอยู่เป็นไทยได้อย่างไร

ในเมื่อคนในชาติขาดสามัคคี?"

ปูแมว