ขอกล่าวสวัสดีอีกครั้ง หลังจากที่เขียนแล้วหายไปนาน เนื่องจากงานประจำที่ทำอยู่ บวกกับกิจกรรมต่าง ๆ ที่ใช้เวลาไม่ให้หมดไปโดยเปล่าประโยชน์ โดยการนัดสาว ๆ ล้อเล่นครับ ผมว่าอันนี้ก็แล้วแต่ว่าใครจะเห็นว่าเรื่องไหนเป็นประโยชน์หรือไม่เป็นประโยชน์ ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน ซึ่งบางคนมองว่าทำเรื่องนี้เป็นเรื่องดี ในขณะที่อีกคนเห็นว่าเป็นเรื่องไร้สาระก็เป็นได้ ก็สุดแท้แต่ใครจะมองกันไปยังไง

ซึ่งผมเองก็ได้เห็นมุมมองจากหลาย ๆ คนจากการทำงานร่วมกัน การติดต่อพูดคุยกัน การพบปะกัน และจากความสัมพันธ์ต่าง ๆ ที่ คุณพ่อมักจะพูดเสมอว่า เวลาอยู่ข้างนอกเป็นอาจารย์ที่ชี้แนะแนวทางที่ดี เวลาอยู่กับลูก ๆ เป็นพ่อที่ดี เวลาอยู่กับภรรยาเป็นสามีที่ดี เวลาอยู่กับน้อง ๆ เป็นพี่ที่ดี เวลาอยู่กับเพื่อน ๆ เป็นเพื่อนที่ดี ซึ่งก็จะมีบทบาทที่แตกต่างกันไป เปรียบเสมือนการอบรมที่ผมได้รับการสั่งสอนจากผู้สอน ผู้มีประสบการณ์ที่ผมสามารถเรียกได้ไม่อายปากว่าเป็นครู ครูนั้นมีหลายความหมายที่แตกต่างกันในแต่ละคนที่จะมองกัน (ในที่สุดเอาท่อนด้านบนมาโยงได้แล้ว) สำหรับผมครูเป็นผู้ที่ประสาทวิชาความรู้ ไม่ว่าจะเป็นด้านใดก็ตาม ครูเป็นผู้ที่ทำให้เราจุดประกาย และ ฯลฯ ซึ่งพี่จอยเล่าให้พวกเราฟังว่าคนทำงานในเนชั่น มักจะทำได้หลายตำแหน่ง บางคนเป็น บก. ก็ไปเป็นผู้สื่อข่าว บางคนเป็นผู้สื่อข่าวก็มาเป็นผู้ประกาศ ผมว่านะวันไหนแม่บ้านไม่อยู่ เกิดป่วยขึ้นมาดื้อ ๆ เราคงได้กวาดถู และล้างแก้วด้วยแน่ ๆ เลย

ในช่วงเวลา 5 สัปดาห์ทำให้ผมได้เรียนรู้ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง และเกี่ยวกับคนอื่น ที่สำคัญ เกี่ยวกับสิ่งของด้วย เช่น การใช้เครื่องสำอางค์ที่วิทยากรจาก BSC ได้มาให้ความรู้ทางด้านผิวพรรณ เมคอัพให้ตัวเองหล่อและสวย (เชื่อไหมครับว่าหน้าตาอย่างผม เมคอัพแล้ว เป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้ทันทีทันใด) ต้องรู้จักว่าตัวเองผิวพรรณเป็นอย่างไร วิธีดูแลผิวพรรณของตนเอง และการใช้เครื่องสำอางค์ให้เหมาะกับผิวของตัวเองด้วย นี่เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เราไม่ควรละเลยเช่นเดียวกันในอาชีพผู้ประกาศ เพราะจะให้หน้าตาเละ ๆ ออกอากาศคงไม่ดีเป็นแน่แท้

ปล. หน้าตาเละ ๆ กับหน้าตาไม่ดี ต้องแยกประเด็นให้ออกนะครับ

การใช้เสียง ออกเสียง ผมได้เจอน้องแอนคูณสาม มาสอนพวกเราที่เข้าอบรมที่พอจะร้องเพลงงู ๆ ปลา ๆ และบางคนก็เสียงดีนะครับ (อันนี้ได้ฟังด้วยตัวเองเมื่อวันเสาร์นู้นนน เมื่อตอนไปกินข้าวที่คาราโอเกะชิตี้ เลียบใต้ทางด่วน ซึ่งสามารถเข้าไปดูใน blog ของเพื่อน ๆ จะมีภาพที่เผยธาตุแท้ออกมาอย่างหมดเปลือก) เป็นนักร้องที่ผมชื่นชอบมานานแล้ว โดยเฉพาะเพลงช้า ๆ จะทำให้ผมหวั่นไหวอยู่เสมอไป ผมก็ตั้งใจเรียนครับ ซึ่งอันนี้ผมเชื่อแล้วครับว่า บางครั้งเราชื่นชอบใคร หรือชื่นชมใคร จะทำให้เราตั้งใจฟังเค้าอย่างสุด ๆ เมื่อตอนผมเรียนอยู่ช่วง ปวช. ผมอ่อนวิชาภาษาอังกฤษ แล้วอาจารย์ที่สอนนั้นเป็นคนที่ผมชอบมาก ๆ ผมจะตั้งใจฟังอาจารย์สอนเป็นอย่างมาก จนทำให้วิชาภาษาอังกฤษของผมดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ตรงนี้เองผมขอโยงไปเรื่องที่เข้าใจแล้วว่า ถ้าผู้ประกาศคนใดทำให้คนสนใจเค้า และชื่นชอบเค้าได้ เค้าก็จะเป็นคนที่มีคนสนใจติดตามเค้าได้อย่างไม่ยากเย็น เริ่มออกนอกทะเลไปละ กลับเข้าเรื่องของเรากันต่อเถอะ น้องแอนก็ได้สอนวิธีการหายใจ ซึ่งคนเราจะหายใจกันทางปอด แต่การเป็นผู้ประกาศนั้นต้องหายใจทางอื่นให้ได้อีกคือ ทางปาก และต้องหายใจลงสู่ท้อง ควบคุมการหายใจ เพราะเป็นสิ่งที่จำเป็นในการพูดยาว ๆ โดยหายใจสั้น ๆ ว่าง ๆ ลองสังเกตุผู้ประกาศหน้าจอบางท่านดูสิครับ พูดยาว ๆ แล้วเอาเวลาไหนหายใจ

การศึกษาและทำความเข้าใจก็เป็นเรื่องที่ไม่แพ้เรื่องอื่น ๆ ของการเป็นผู้ประกาศที่ดี เพราะถ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่เข้าใจอะไรเลย เราจะสื่อสารกับคนอื่นอย่างไร ผู้ประกาศนั้นเป็นคนที่บอกเรื่องราวคนอื่นแล้ว เราต้องเป็นคนฟังเรื่องราวอื่น ๆ ที่คนอื่นบอกเราด้วย มีกิจกรรมหนึ่งที่ให้ค้นพบตัวเอง (อันนี้ผมยังไม่ได้ทำการบ้านของพี่จอยสั่งเลย เดี๋ยวต้องหาเวลาทำสักหน่อย) การที่จะทำความเข้าใจอะไรได้นั้น ต้องเริ่มที่ตัวเราก่อน คือสติ ความคิด อารมณ์ต้องร่วมเป็นหนึ่งอันเดียวกัน สติดี ความคิดไม่มี ก็พาลทำให้นึกอะไรไม่ออก ความคิดมีแต่อารมณ์ไม่มี ก็คงจะเป็นหุ่นยนต์คอมพิวเตอร์ที่วิเคราะห์ได้ แต่ไร้ซึ่งอารมณ์ ผมเชื่อว่าคนเราทำได้ทั้งสิ้น ต่างกันที่ใครควบคุมได้มากน้อยแค่ไหน มีกิจกรรมหนึ่งที่ให้ทุกคนในห้องนอนลงกับพื้นประมาณ 10 นาที และลุกขึ้นมานังมองแก้วน้ำที่มีอยู่ไม่ถึงครึ่งประมาณ 5 นาที จากนั้นก็ให้เราหันหน้าเข้าหากันกับคู่หู ให้เราฟังอย่างเดียว ห้ามมีการถามและโต้แย้งใด ๆ ทั้งสิ้น เพื่ออะไร?

"ผมพบคำตอบของผมแล้ว" คือ การผ่อนคลายกับตัวเอง ลดความตึงเครียด ควบคุมร่างกาย พยายามสัมผัสทุกอณูในร่างกาย เพื่อเตรียมความพร้อม นี่คือผลจากการนอน เมื่อลุกขึ้นมาแล้วผมปรับสภาพร่างกายและจิตใจมองแก้วใบนั้น อย่างมีสติ พิจารณาไตร่ตรอง ให้รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ และเห็นอะไรอยู่ นี่เป็นผลจากการมองแก้ว ส่วนของการพูดคุยกับคู่หูเรานั้น ผมตั้งใจฟังเค้าอย่างเต็มที่ สงสัยอะไรเก็บไว้ในใจก่อน ฟังเค้าไปเรื่อย ๆ จนครบเวลาที่กำหนด จากนั้นให้เราคุยกับเค้า ซึ่งคนที่ผมคุยด้วยนั้น คือน้องนกนั่นเอง ซึ่งผมเข้าใจแล้วว่า ถ้าคนที่ไม่สนใจฟังคนอื่นเลย จะไม่มีทางตอบกับคนที่เราคุยกับเราตอนแรก เราจะพูด คุยเฉพาะตัวเรา หรือเรื่องที่เราอยากคุยเท่านั้นเอง โชคดีครับ เพราะผมได้ตอบในเรื่องที่น้องเค้าสงสัย และมีเรื่องที่ผมอยากจะบอก ตรงประเด็นครับ !!! ในช่วงแรกผมเองก็เล่าเรื่องของผมไปสักพักก่อน จากนั้นผมก็เริ่มตอบคำถามที่น้องเค้าพูดมาแล้วผมฟังเป็นเชิงคำถาม และข้อสงสัย จากนั้นครูที่สอนก็บอกว่าให้พูดตอบโต้ที่อีกคนคุยกับเรา เป็นช่วงขณะที่ผมกำลังจะตอบน้องเค้า และบอกข้อสงสัยน้องเค้าพอดี นี่คือเป็นผลมาจากการตั้งใจฟัง เพราะถ้าเราไม่ได้สนใจอีกคนนึงเลยนั้น เราจะไม่ตอบคำถาม หรือตอบโต้เรื่องที่น้องเค้าสื่อเรามาอย่างแน่นอน สำหรับผมถือว่าผมผ่านครับ (ขอเข้าข้างตัวเองหน่อยแล้วกันนะ) การเปิดใจรับฟัง โดยการรับฟังจากคู่ที่เราสนทนาอย่างตั้งใจ สบตา และแสดงการตอบสนองสิ่งที่เค้าต้องการสื่อ และรับข้อมูลเข้ามาประมวลผลทำความเข้าใจ และพยายามหาทางอธิบายหรือสื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจถึงสิ่งที่เราต้องการจะตอบด้วย

และมีอีกกิจกรรมหนึ่งที่ผมสงสัยว่ามันจะบอกอะไรถึงตัวเราได้เหรอ คือการปิดตาคนที่เราจะพาเค้าไปสัมผัส และต้องการจะสื่อถึง ข้อแม้เพิ่มเติมคือห้ามพูดคุยด้วย ผมก็เลือกน้องจร ผมก็พาเข้าไปประตูบันไดที่ผมคิดไว้ในใจ จับมือเค้าโอบกอดไหล่เค้าพาเค้าไปอย่างระมัดระวัง นี่คือประเด็นเลย ว่าเราพาเค้าไปแบบไหน ประคองไปดี ๆ เป็นบางคน คงจะฉุดกระชากลากถู (เท่าที่ดูเพื่อน ๆ ไม่มีใครทำรุนแรงเลย แปลว่าผ่านทุกคนครับ อันนี้ขอเข้าข้างเพื่อน ๆ นิดนึง อิอิ) ก็ได้คุย เค้าบอกว่าตอนแรกก็กลัว เค้าไม่เห็น ไม่ได้ยินอะไรเลย แต่ผมพาเค้าไป เค้าบอกผมว่าผมอบอุ่น (จิงอ่ะ ทำไมไม่มีสาว ๆ มาซบเลยอ่ะ) นั่นคือประเด็นที่ผู้ประกาศต้องมีอีกเรื่อง คือไม่ทอดทิ้งคนที่เราคุยอยู่กับอีกคน ไปไหนไปด้วย ไททานิคจะล่มก็ต้องอยู่ด้วยกัน เพื่อให้เค้ารู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเรา นี่ก็เป็นอีกกิจกรรมนึงที่ทำให้ผมได้เข้าใจอะไรขึ้นอีกมาก

และยังคงมีกิจกรรมอื่น ๆ เช่น การเล่าข่าว การทำรายการเชิงข่าว ซึ่งเป็นกิจกรรมที่เสริมสร้างความสามัคคี เสริมสร้างความปรองดอง เพราะการทำงานร่วมกันหลายคน เป็นธรรมดาครับที่ต้องมีการขัดแย้ง ไม่ลงรอยกันบ้าง แต่ทางออกคือการปรับตัวครับ เพราะถ้าทุกคนยึดถือตัวเองก็คงจะหาข้อสรุปได้ยาก เพราะทุกคนต่างก็มีแนวทางของตัวเอง ซึ่งโดยส่วนตัวผมเองก็ยอมรับว่าบางทีทำเกินหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ก้าวก่ายคนอื่นไปบ้าง เพราะด้วยความหวังดี ให้ “ถามเค้าก่อนเถอะ” ถามคนที่เค้ารับผิดชอบเรื่องนั้น เราไปถามว่าโอเคไหม ได้ไหม ผ่านไหม อย่าไปทำโดยข้ามหน้าข้ามตาคนที่รับผิดชอบเรื่องนั้น เพราะเหมือนเค้าโดนตบหน้า (เปรียบเปรย) เราต้องให้เกียรติกับทุกคน เราเห็นว่าเค้าน่าจะเพิ่มนิด เพิ่มนี่หน่อย ก็ถามเค้าก่อนว่าเพิ่มนี่ดีไหม เพิ่มนั่นดีไหม นี่แหละครับจะถือว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี

ซึ่งตอนนี้ผมเองก็ยอมรับว่าเริ่มถอดใจกับการเป็นผู้ประกาศ เพราะดูจากตัวเองแล้วมีปัญหาอุปสรรคอยู่หลายเรื่อง แต่ตอนนี้ผมเริ่มอยากจะสู้ใหม่ เพราะได้กำลังใจจากเพื่อน ๆ ที่เข้าอบรม ต้องขอบคุณเพื่อน ๆ ที่เสียเวลาให้กำลังใจ “ท้อได้ แต่อย่าถอย ล้มได้ แต่ต้องลุก” เมื่อมีเวลาว่างจากการงานประจำ และกิจกรรมที่ทำอยู่ ผมก็จะพูดไปเรื่อยเปื่อย (เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนพูดคนเดียวไปแล้ว) บางทีก็พูดอยู่ในรถ แต่ต้องไม่ใช่พูดเรื่อยเปื่อยแบบไม่มีจุดหมายปลายทางนะ เพราะจุดหมายปลายทางของผมคือต้องพูดให้ชัดถ้อยชัดคำ พูดจาให้ชัดเจนและฉะฉาน และพูดให้รู้เรื่อง เพราะการที่คนเราพูดเรื่อยเปื่อยจะพูดแบบเปื่อย ๆ แฉะ ๆ ที่ผมเองได้เคยฟังลักษณะแบบนี้มาบ้าง มันน่าเบื่อและไม่น่าติดตาม ผมเริ่มจากการหายใจลงท้อง เปล่งเสียงออกมาจากท้องจากที่ความเคยชินจะออกมาจากปอด และลำคอ ทำให้อู้อี้ ผมยอมรับว่ามีเพื่อน ๆ ในที่อบรมนี้มีแววกันหลายคน และคงมีโอกาสได้ร่วมงานกับเนชั่น ซึ่งผมก็ขอเป็นแววที่ริบหรี่ที่ยังไม่ดับสูญ และเป็นแววริบหรี่ที่จะพยายามพัฒนาตัวเองไปจนกลายเป็นแววที่จะคู่กับเพื่อน ๆ ได้ และเป็นแววที่เนชั่นต้องการตัวผมเข้าร่วมทำงานด้วยกัน

1 สัปดาห์สุดท้ายของการอบรม แตจะเป็นสัปดาห์ของการเริ่มต้นใหม่ ๆ ของใครอีกหลายคน