วันนี้ผมมีโอกาสพาคนที่บ้านเดินทางไปเยี่ยมเยียนบ้านของลูกศิษย์ ตามนโยบายของ สพฐ. ที่กำหนดให้ครูต้องรู้จักชีวิตของลูกศิษย์ให้ลึกเพื่อนำมาประกอบการช่วยเหลือตามความเป็นจริง

ที่เดินทางไปในวันนี้เป็นบ้านของลูกศิษย์ 2 คน อยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณ 20 กิโลเมตร

เราได้นัดหมายลูกศิษย์ทั้ง 2 เพื่อเดินทางไปที่บ้านของเขา โดยใช้รถยนต์ของครู ให้ลูกศิษย์เป็นคนนำทาง  เราออกเดินทางในช่วงประมาณ 16 นาฬิกา  ก็หลังเลิกเรียนแล้วนั่นแหละครับ

บ้านแรกที่ไปเป็นบ้านลูกศิษย์ที่เป็นเด็กผู้ชาย ...  ผมขับรถไปตามเส้นทางถนนแปดริ้ว-บางน้ำเปรี้ยว ที่เด็กเป็นคนบอกทาง  ออกจากเส้นทางหลักแยกทางเข้าวัดโพรงอากาศ ห่างจากแปดริ้วประมาณ 10 กิโลเมตรลดเลี้ยวไปตามเส้นทางถนน อบต. โพรงอากาศ ผ่านท้องทุ่งนา บ่อปลา ไปประมาณ 10 กิโลเมตร ก็ถึงบ้านของลูกศิษย์ ซึ่งตั้งอยู่กลางทุ่งนาที่กำลังเขียวขจี  ผมได้กลิ่นอายของท้องทุ่ง  สัมผัสแล้วรู้สึกมีความสุขใจครับ

ผมต้องจอดรถเอาไว้ริมถนนตรงทางเข้าบ้านของลูกศิษย์ ทั้งนี้เพราะถนนที่แยกเข้าบ้านนั้นเป็นถนนดินที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝน  ถ้านำรถเข้าไปคงมีปัญหาแน่

พวกเราลงเดินเข้าไปยังบ้านของลูกศิษย์ที่อยู่ห่างจากที่จอดรถประมาณ 300 เมตร

เมื่อถึงบ้านลูกศิษย์  ผมและคนที่บ้านได้พบความเป็นจริงของลูกศิษย์คนหนึ่งกับครอบครัวที่มีด้วยกัน 5 คน พ่อแม่ลูก ที่สำคัญลูกคนสุดท้องของครอบครัวนี้เป็นเด็กออธิสติก ที่แม่จะต้องให้ความช่วยเหลือใกล้ชิด

สภาพของครอบครัวเป็นครอบครัวเกษตรกร ทำนา และเลี้ยงกุ้ง พออยู่พอกิน ไม่ถึงกับขัดสน  มีรายได้เฉลี่ยประมาณเดือนละ 10000 บาท  ซึ่งถ้าเป็นครอบครัวในเมืองเชื่อว่าอยู่ลำบากแน่นอนเพราะมีถึง 5 ชีวิต ที่จะต้องกินต้องใช้

แม่ของลูกศิษย์คนนี้ช่วยครอบครัวโดยปลูกข่า ตะไคร้ ขายเพิ่มรายได้

ค่าใช้จ่ายที่ต้องมีต้องใช้คือค่าเล่าเรียนของลูกชาย 2 คน ที่ไปเรียนในตัวเมือง  คนหนึ่งเรียนอยู่ปี 4 วิทยาลัยเทคนิค อีกคนหนึ่งเรียนอยู่ชั้น ม.3 ของโรงเรียนที่ผมทำงานนี่แหละครับ

ยังโชคดีที่ลูกชายทั้ง 2 คนไม่เป็นคนเกเร

เราออกจากบ้านของลูกศิษย์คนแรก เดินทางไปบ้านของลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง ที่อยู่ห่างจากบ้านนี้ไปประมาณอีก 10 กิโลเมตร  ไปตามเส้นทางบางน้ำเปรี้ยว-มีนบุรี

เมื่อถึงบ้านนี้ บรรยากาศต่างไปจากบ้านของลูกศิษย์คนแรก

เป็นบ้านที่เรียกว่าอยู่ริมถนนใหญ่ เป็นบ้านไม้ปลูกอยู่กลางบ่อเลี้ยงปลาเก่า

เป็นครอบครัวเกษตรกรอีกครอบครัวหนึ่ง  เดิมเลี้ยงไก่เลี้ยงปลา แต่เมื่อเกิดโรคไข้หวัดนกระบาด  ต้องเลิกเลี้ยงไก่ หันมาเช่านาญาติพี่น้องทำ  ซึ่งก็พอเลี้ยงครอบครัว เฉลี่ยประมาณเดือนละ 10000 บาท และโชคดีไปกว่านั้นแม่ของลูกศิษย์ได้มีโอกาสทำงานในสถานรับเลี้ยงเด็กปฐมวัยของ อบต. มีเงินเดือนประจำ 7000 กว่าบาท

สำหรับครอบครัวนี้มีด้วยกัน 5 คน เช่นเดียวกับครอบครัวแรก แต่เป็นชาย 1 คน หญิง 2 คน  และกำลังอยู่ในวัยเรียนทั้งหมด  คนโตเรียน ม.5 คนที่ 2 เรียนอยู่ ม.3 และคนสุดท้องเรียนชั้น ป.6

ค่าใช้จ่ายที่ต้องใช้มากคือค่าเดินทาง ค่าอาหาร ของลูกทั้ง 3 คน

และก็นับว่าเป็นโชคดีของครอบครัวนี้ คือ ลูกทั้ง 3 คน เป็นเด็กเรียน ความประพฤติเรียบร้อย

ผมและคนที่บ้านอำลาครอบครัวของเด็กคนที่ 2 กลับบ้านเมื่อเวลาประมาณ 18 นาฬิกาเศษ

สิ่งที่น่ายินดีและถ้าครูทำได้ รู้จักเด็กทุกคนในความรับผิดชอบของตนเองแล้ว  การแก้ปัญหาด้วยการดูแลและช่วยเหลือจะสามารถทำได้อย่างเต็มที่เพราะสามารถคัดกรองเด็กได้ 100%

อยากให้ถือเป็นภาระหน้าที่ของครูไทยทุกคนที่จะต้องลงไปสัมผัสชีวิตความเป็นอยู่ของลูกศิษย์แต่ละรุ่น  เพราะนี่คือกุศลที่จะสามารถช่วยเหลือเด็กๆแก้ปัญหาต่างๆได้อย่างตรงจุดที่สุดครับ

แต่นั่นก็คงขึ้นอยู่ที่จิตวิญญาณของความเป็นครูของแต่ละคนครับ