พิมพ์หน้านี้
|
คืนนั้นฝนตก อากาศหนาวเย็นเหลือเกิน ขณะที่ฉันกำลังยืนรอรถประจำทางอยู่คนเดียว รถประจำทางคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดตรงป้ายที่ดิฉันยืนอยู่ หญิงชราคนหนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายลงจากรถแล้วเดินตรงมาทางที่ ดิฉันยืนอยู่อย่างเชื่องช้า …. “ แม่หนู …. รถประจำทางคันต่อไป จะมาถึงเมื่อไหร่จ๊ะ ? …..” หญิงชราผู้นั้นถามดิฉัน ดิฉันจึงถามแกว่า “ แล้วคุณยายจะไปรถสายไหนล่ะคะ ” พอแกบอกดิฉันก็อุทานเสียงดังลั่น “ อ้าว ….. ก็คุณยายเพิ่งลงมาจากรถคันนั้นเมื่อกี้นี่เองนี่คะ ” “ เอ้อ …..” หญิงชราตอบตะกุกตะกักอย่างอายๆ “ คือว่า ...บนรถคันเมื่อกี้นี้ มีชายหนุ่มพิการคนหนึ่งขึ้นมา แต่ไม่มีใครลุกให้เขานั่งเลย ยายรู้ว่า ถ้าคนแก่ๆ อย่างยายลุกให้เขานั่ง เขาคงจะอายแน่ๆ ยายเลยทำเป็นว่าจะลงเสียที่นี่ พอยายกดกริ่งให้รถจอด เขาก็เดินมานั่งตรงที่ยายได้โดยไม่ต้องอึดอัดใจ ส่วนยายก็ … เอ้อ …… รถประจำทางมันมีเสมอไม่ใช่หรือจ๊ะ แม่หนู …….” เรื่องนี้ได้ใจผมมาก |
| ชีวิตที่เรียบง่าย อย่างสบายใจ | ||
แค่ได้ทำในสื่งที่หัวใจร้องเพลงได้ |
||
|
View All |
||