พลอย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์...ทีแรกที่คิดจะสเก็ตช์ภาพพลอย เฌอมาลย์..ยังหวั่นใจหน่อยๆว่าอาจต้องแก้ไขไปมาหลายหนเหมือนเมื่อครั้งจัดการกับอั้ม พัชราภา ไชยเชื้อ(ภาพที่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้ว)  เพราะส่วนตัวไม่ค่อยคุ้นกับรูปแบบริมฝีปากของพลอยซึ่งซ่อนอาการขบฟันเล็กๆอยู่ข้างใน...แถมเม้มบริเวณมุมแก้มเข้าให้อีก..

          แต่ก็อย่างว่า....ไม่ลองก็ไม่รู้...ไม่ดูก็ไม่เห็น...ไม่คลำก็ไม่เจอ...แต่ก็อย่าเผลอให้ถูกคลำเข้าล่ะ... เฮ้ย..ไม่ใช่..ที่จะบอกคืออยากจะเปรียบเทียบนอกเรื่องไปหน่อย ว่า มนุษย์เรามันต่างกับเครื่องจักรอยู่อย่าง...เครื่องจักรมันทำงานโดยไม่ต้องมีความรู้สึกกลัวอะไรก็จริงและมันรู้แค่ว่ามันต้องทำ ทำ และก็ทำ แต่จุดอ่อนก็คือ ยิ่งใช้งานยิ่งสึกหรอ....แต่กับทักษะของคน ยิ่งใช้ ยิ่งฝึกมากเท่าไหร่ ยิ่งจัดเจนแหลมคมมากขึ้นเท่านั้น  .... ผมถึงคอยปลอบตัวเองอยู่เสมอว่า..ถ้าครั้งนี้ไม่คล้ายก็ไม่เห็นเป็นไร...ครั้งหน้ามันต้องเหมือนกว่านี้อีกแน่ๆ...

          เพิ่งจะสบายใจที่ผ่านงานชิ้นนี้ได้แบบไม่ยากเย็น...แต่กลับพบอุปสรรคเอาตอนใกล้จะโพสรูปเข้าอีก......ผมจะพิมพ์ชื่อพลอยแต่ดันหาตัว... ฌ ....ในแป้นพิมพ์ไม่เจอ เล่นเอาหัวเสียพาลไปโทษพลอยว่าทำไมไม่ตั้งชื่อให้มันพิมพ์ง่ายกว่านี้....คิดไปบ่นไปจนมาเห็นว่ามันอยู่ตรงปลายนิ้วชี้นี่เอง...เฮ้อ..จบ.