หลิว เต๋อ หัว...หากจะรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ ...หนังจีน...หนังฮ่องกง... น่าจะถูกจัดอยู่ในอันดับต้นๆของรายการเลยทีเดียว...เพราะตั้งแต่จำความได้...ผมก็อยากจะเป็น...ฮุ้นโปยเอี้ยง...แห่งกระบี่ไร้เทียมทานซะแล้ว...จำรายละเอียดได้แม้กระทั่งท่า...ไหมฟ้า...อันลือเลื่อง...

          อาจเป็นเพราะยุคนั้นยังไม่มีเกมออนไลน์หรือเซ๊กส์โฟนสยิวกิ้ว  เด็กรุ่นผมจึงทุ่มเทเวลาหลังเลิกเรียนให้กับหนังกำลังภายในอย่างเต็มที่..ไม่ว่าจะเป็น ฤทธิ์ดาบวงพระจันทร์...มังกรหยก...ชอลิ้วเฮียงถล่มวังค้างคาว...มวยเส้าหลิน...ได้หนุ่มหมัดเมา ฯลฯ ตามดูทุกอย่างเพื่อจะเอาไปต่อสู้กับเพื่อนที่โรงเรียน...ว่างั้นเถอะ

          โตขึ้นมาหน่อยหนังจีนก็ผลัดใบเข้าสู่ยุคหนังผีตลก...ไล่ความฮามาตั้งแต่ตระกูล.. ผีกัดอย่ากัดตอบ ...อันนี่จำได้แม่นเพราะเข้าฉายทีไรโรงหนังแถวบ้านเต็มเอี๊ยดตลอด...ไปดูทุกทีเสียตังค์เท่ากันแต่กลับได้นั่งเก้าอี้เสริมทุกครั้ง...ฮ่วย (ยุคนี้คงไม่มีแล้วมั้ง) จากนั้นก็ต่อด้วย ... โปเยโปโลเย... หนังผีแนวเซ็กซี่โชว์เนื้อหนังมังสา...ของนวลอนงค์...หวังจู่เสียน...

          ย่างเข้าวัยรุ่นต้องนี้เลย เท่ ซ่าส์ สะใจด้วย..หนังแนวเจ้าพ่อ มาเฟีย...นำหน้าด้วยพี่ใหญ่ โจวเหวินฟะ แห่ง โหด..เลว..ดี , ต่อด้วยพี่รอง หลิวเต๋อหัว จาก ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเพราะความดังของเรื่องนี้ ทำให้พี่หลิวขึ้นทำเนียบนักแสดงชั้นนำของฮ่องกงทันที  ส่วนสถานการณ์ในเมืองไทยก็ใช่ย่อย..ขนาดที่ยุคนั้นหนังสือพิมพ์พาดหัวว่ามีแฟนพันธุ์แท้ตามไปดูซ้ำแถมร้องไห้ออกจากโรงติดต่อกันถึง 30 กว่ารอบ...จนเจ้าของค่ายตบรางวัลให้ ด้วยการแจกตั๋วเครื่องบินให้ไปนั่งทานข้าวกับหลิวเต๋อหัวที่ฮ่องกง...ซะให้หายอยาก

          และท้ายที่สุดกระแสหนังฮ่องกงในเมืองไทยก็เดินทางถึงจุดจบหลังหมดยุคหนังตลกเซียนพนันของน้องเล็ก โจวซิงฉือ...ประเภท คนตัดคน ... ก็มัวแต่ตัดกันไปตัดกันมาบ้าบออยู่พักใหญ่จนคนดูระอากับมุขเดิมๆไม่พัฒนา  หนังฮอลลีวูดเลยโฉบมาคาบพุงปลาไปฟาดซะพุงกางกระทั่งทุกวันนี้แล...