บุคคลไม่สำคัญของโลก

บทนำ เรื่องของเรื่อง

          ปี พ.ศ.๒๕๒๗ อัลบั้ม ท.ทหารอดทน ของวงคาราบาวออกวางตลาด และโด่งดังจนแทบไม่มีใครไม่รู้จัก แต่ขวัญใจนักเรียนตัวจริงเสียงจริงของปีนั้นต้องยกให้ ดิ อินโนเซนท์ และคีรีบูน ที่ครองใจหนุ่มสาวไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

          ปี พ.ศ.๒๕๒๗ พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ยังดำรงตำแหน่งนายกหนังเหนียวมาได้อย่างต่อเนื่องยาวนาน จนคนไทยเห็นใจท่าน ที่ต้องตั้งคำขวัญวันเด็กทุกปีติดต่อกันเป็นเวลานาน จนคำขวัญเริ่มลดความคมคาย กลายเป็นอะไรพื้นๆ ที่ต้องมีคำว่า หน้าที่ วินัย ซื่อสัตย์ คุณธรรม วางสลับกันไปมาทุกๆปี จนน่าเวียนหัวเกินกว่าจะน่าจดจำ

          ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ เครื่องคอมพิวเตอร์ แมคอินทอช แอปเปิล ออกวางตลาดเป็นครั้งแรก ด้วยราคาแพงโคตร พอๆกับราคารถคันงามๆสักคัน เปิดหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ จุดเริ่มของ IT

          ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ สมเด็จพระนางเจ้า รำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จสวรรคต ณ พระตำหนักวังสุโขทัย รวมพระชนมายุได้ 79 พรรษา 5 เดือน 2 วัน

          ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ นายกรัฐมนตรีอินทิรา คานธี แห่งอินเดีย ถูกลอบสังหารโดยบอดีการ์ดของตนเอง

          ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ รัฐสุลต่านบรูไนดารุสซาลามได้รับเอกราช และเข้าร่วมเป็นสมาชิกลำดับที่ 6 ของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน)

          ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ เป็นปีของอะไรๆอีกเยอะแยะ ที่หลายอย่างก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ไม่เห็นต้องรู้ต้องจำก็ได้ เช่น เป็นปีเกิดของไอ้อู๋ ลูกยายชุ่ม หรือเป็นปีที่บ้านกำนันเป๊าะมุงหลังคาใหม่

          แต่ในความไม่สลักสำคัญอะไรต่อประวัติศาสตร์ของชาติ ปี พ.ศ.๒๕๒๗ กลับเป็นปีที่น่าจดจำปีหนึ่งในช่วงชีวิตของผม ด้วยเหตุผลเล็กๆแบบส่วนตัวสุดๆว่า เป็นปีการศึกษาใหม่ กับสถานศึกษาใหม่ และเพื่อนใหม่ ในวัยมัธยมปลายของผม ที่สร้างเรื่องราวมากมายฝังไว้ในรอยหยักของสมองจนบวมเป่ง ทั้งที่เป็นเรื่องและไม่เป็นเรื่อง

          จนวันนี้ เมื่อเดินผ่านเส้นกึ่งกลางของช่วงชีวิตมาแล้ว สุขและทุกข์รูปร่างหน้าตาเป็นยังไง ก็ได้ทำความรู้จักมาพอสมควร หลายเรื่องที่อยากลืมๆมันไป เพราะคิดถึงทีไรก็ช้ำใจไปซะทุกที แต่ก็มีอีกหลายเรื่องหลายเหตุการณ์ ที่นึกถึงทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ คล้ายตอนที่ก้มลงมองรูปถ่ายใบเก่าในอัลบั้ม จะต่างกันก็ตรงที่ความทรงจำนั้นไม่แห้ง แข็ง หยุดนิ่ง เหมือนภาพถ่าย แต่กลับเคลื่อนไหว ลิงโลด สดใส จนหัวใจเต้นเร็วขึ้น ทุกครั้งที่ได้นึกถึง

          ปี พ.ศ.๒๕๒๗ บนเนื้อที่หลายสิบไร่ของโรงเรียนมัธยมขนาดย่อม ที่ตั้งอยู่กลางทุ่ง ใกล้ๆคลองแสนแสบ เด็กชายและเด็กหญิง จากที่ต่างๆ ๔๘ คน มารวมตัวกันในห้องเรียนห้องที่ ๘ ของชั้น มัธยม๔  และใช้เวลาต่อจากนั้น ๓ ปี ร่วมกัน ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปตามทางตามฝันของใครของมัน

          ผมรู้สึกเอาเองว่า เวลา ๓ ปีนั้น ทำหน้าที่คล้ายชุมทางรถไฟ ที่เราใช้เป็นที่นั่งรอต่อรถไปยังจุดหมาย และส่วนใหญ่เป็นคนละที่กัน  รถมาเร็วบ้าง ช้าบ้างก็แล้วแต่ทางของใคร

          แม้จะไม่ได้ถูกบันทึกลงในหน้าประวัติศาสตร์ที่ไหน เพราะไม่ได้สร้างเหตุการณ์อันเป็นคุณูปการอันยิ่งใหญ่อะไร แต่ความทรงจำใน ๓ ปีนั้น ก็มีค่าควรแก่การรื้อฟื้น

ใครจะว่าการเล่าความหลังเป็นตัวบ่งชี้ถึงวัยวุฒิใกล้ชราก็ช่างมัน เพราะมั่นใจว่าถึงจะชราไปบ้าง แต่ก็เป็นวัยชราที่มีใบหน้าเปี่ยมสุข เพราะความหลังที่ว่านั้น มันสนุกจะตาย

          บุคคลไม่สำคัญของโลก ทุกๆคนที่กล่าวถึง ล้วนแล้วแต่มีตัวตนจริง และเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริง คลาดเคลื่อนเรื่องรายละเอียดไปบ้างก็ต้องขออภัย เนื่องด้วยว่าเวลามันผ่านมาเกิน ๒๐ ปีแล้ว และรอยหยักของสมอง ก็เริ่มตื้นเขินจนแทบจะแบนราบแล้ว

          เอาเป็นว่า ถ้าเรื่องของท่านเหล่านี้ มันจะไปพาดพิงถึงใคร ก็ขอให้รับไปเถอะครับ อย่ามาถือสาหาความกันเลย คิดซะว่าตอนเด็กๆเคยวิ่งหกล้มหัวแตก ตอนนั้นมันคงเจ็บน่าดู เด็กๆผมเคยแขนหัก ผมจำความเจ็บปวดตอนนั้นได้ดี แต่มาวันนี้มันไม่เจ็บแล้ว และบ่อยครั้งที่เรามักพูดคุยเรื่องเจ็บปวดในอดีตด้วยอารมณ์ขัน  คิดซะว่าเล่ากันเอามันก็แล้วกัน

          ถึงแม้จะเป็น บุคคลไม่สำคัญของโลก แต่คนเหล่านี้ สำคัญสำหรับผมเสมอ จะมีกี่ครั้งกันเชียวครับ ที่เรานึกถึงใครสักคน ที่นึกถึงเมื่อไหร่ ก็สุขใจเมื่อนั้น ผมว่าทุกคนต้องมีคนเหล่านั้นอยู่ในใจบ้างสักคนสองคนล่ะน่า หรือใครว่าไม่จริงครับ

          บุญรักษาครับ

          ปิงปอง