ประกายในหยดน้ำตาของเธอสะท้อนให้เห็นหัวใจที่เจ็บปวด

พระจันทร์เสี้ยวสีขาวซีดเปรียบเสมือนตะขอที่เกาะเกี่ยวกับอดีตอันหมองหม่น

ค่ำคืนยาวนานกำลังจะตลกผลึกเป็นน้ำแข็งเยือกเย็น

ใครสักคนยืนอยู่บนหอคอยด้วยความหนาวเหน็บและสิ้นหวัง

หยดฝนตกกระทบขอบหน้าต่างอย่างเบาแผ่ว

ฉันเขียนเรื่องราวในชีวิตลงบนกระดาษ แต่กลับปลิวกระจัดกระจาย

หายไปในสายลม

พลันความฝันอันห่างไกลก็ค่อยๆลางเลือน

ใบหน้าของเธอก็กำลังสูญสลายไปกับสายลมที่พัดพา

ดอกเบญจมาศที่ถูกย่ำยีสะท้อนความเจ็บปวดไปทั่วทั้งผืนดิน รอยยิ้มของเธอ

กลับกลายเป็นสีเหลืองจางๆ

ผู้คนหัวใจสลาย เมื่อดอกไม้ถูกทำลายร่วงโรยลง

ความหวั่นเกรงในใจฉันกำลังหลั่งไหล

ลมเหนือพัดกระหน่ำ ค่ำคืนยังไม่จบสิ้น แต่เงาของเธอยังคงอยู่

เธอปล่อยให้ฉันยืนอยู่โดดเดี่ยวลำพังกับเงาสะท้อนต่อหน้าผืนน้ำแห่งนี้

ยามนี้ ดอกไม้กำลังร่วงสลาย สลัดกลีบสวยงาม

สังคมที่อ่อนแอ กับ ลิขิตที่เลี่ยงไม่ได้

โปรดอย่าข้ามแม่น้ำไป ความหวั่นกลัวกำลังฉีกหัวใจของฉันเป็นเสี่ยงๆ

กลัวจับใจว่าเธอจะไม่มีวันกลับมาหาฉันยังริมฝั่งนี้ กลัวว่าเธอจะล่องลอย

อยู่อย่างนั้นตลอดไป

สู่บ้านเมืองถิ่นใครกัน? เสียงย่ำเท้าของม้ากลายเป็นสิ่งที่ฉันเฝ้าฝัน

ฉันอยู่ในชุดเกราะนักรบ คำรามออกไปสุดกำลัง

ท้องฟ้ากำลังค่อยๆสว่าง เธอถอนหายใจอย่างอ่อนล้า

ความเศร้าโศกแห่งค่ำคืนนี้ จะตราตรึงตลอดไป